Duran Duran - Arena (1984)

Dit was in de tijd mijn allereerste album (cassette eigenlijk).
Ik was toen 11 en al de andere jongens van mijn klas waren net als ik fan van Duran Duran. Ik denk dat we allemaal Arena thuis op cassette liggen hadden.
Vandaag staan de nummers er nog steeds, maar de versie op deze live klinken toch net iets beter en voller dan op de reguliere albums. Vooral dan het sfeervolle The Chauffeur.
Buiten de singles die nog uitkomen (zoals Sunrise) ken ik niets van de recentere Duran Duran (dat is voor mij alles na 1986), maar de ouwere nummers kunnen voor mij niet stuk.

Duran Duran hoort bij mijn jeugd. Ook als ik deze plaat/cd nog beluister blijf ik het gewoon leuke muziek vinden. Geen bijzondere band maar zeker voor Save a prayer is deze cd de moeite al waard.

Omdat dvd's nog steeds niet mogen, zal ik hier dus maar een commentaartje schrijven. Het betreft de dvd 'Sing Blue Silver', een documentary over de 'Seven And The Ragged Tiger'-tour, zoals 'Arena' de bijhorende live-cd is. Er bestaat ook een Arena-dvd, maar die heb ik nog niet gezien en stelt volgens recensies niet veel voor. Enfin, nu over 'Sing Blue Silver' ...
Als prille tiener was ik wel onder de indruk van Duran Duran. Ze waren voor mij de introductie tot de popmuziek. Nu weet ik ook wel dat er veel betere bands bestaan, maar je eerste muziekliefde blijft toch altijd iets hebben. Deze dvd brengt je terug naar hun hoogdagen, bevat leuke beelden 'achter de schermen', maar veel te weinig livemateriaal van de concerten. Steeds wat flarden, maar zo weinig. Jammer. Ik houd wel van die dvd, maar een liveconcert zonder onderbrekingen is toch veel leuker. Daarvoor bestaan extra's, zodat je niet steeds uit de sfeer van het concert gerukt wordt. Enfin, al bij al leuk om naar te kijken, jeugdsentiment ten top. En bij gebrek aan beters betreffende Duran Duran doen we het hier maar mee. Maar als ooit een volledig concert uit die tijd verschijnt, vervaagt de waarde van die dvd.

Vandaag gekeken naar de Arena-dvd en de recensies voorspelden weinig goeds ...
Toen ik ongeveer 14 was, zag ik op tv het Arenaconcert. Mijn kennismaking met pop. Een nieuwe wereld. Al die jaren bleef ik hopen dat ik dit concert ooit zou terugzien. En toen verscheen de dvd ...
Maar die blijkt zo'n ontgoocheling te zijn, om meerdere redenen:
(1) Drie prachtnummers ontbreken: New Religion, The Seventh Stranger en The Chauffeur. Alle drie behoren ze tot mijn favoriete Duran Duran-nummers. Alle drie hoorden ze tot de uitzending die op tv getoond werd. Hier werden ze schandelijk weggelaten en in de plaats kwam 'The making of' en 'Extra's'. Beiden zever in dooskes.
(2) Ruim twintig jaar later bekijk ik het concert door een totaal andere bril, in die mate zelfs dat ik denk dat ik ooit een prachtig Arenaconcert gedroomd heb. Ik herinnerde me een aantal zaken, maar als kind vond ik ze indrukwekkend, nu vind ik ze oerstom. Wat een zever is die zogezegde verhaallijn doorheen het concert. Zo storend. Zo irritant. Zo hatelijk. Ik vrees dat ik de arena-cd voortaan niet meer zal kunnen appreciëren na het zien van dit walgelijke stukje film.

Conclusie bij beide dvd's over dezelfde tournee:
- Sing Blue Silver: 6/10
- Arena: 4/10
Tip voor Duran Duran: breng een dvd uit met een echte registratie van een concert uit die tournee zonder al die zever errond. Uit nostalgische overwegingen zou ik die een 9/10 geven.
En als je dan toch die zever erbij wilt: maak een dubbel-dvd, 1 schijfje met het concert zonder meer, 1 schijfje met de extra's en dergelijke. Dan moet je dit niet bekijken ...

Wat een ontgoocheling, pijnlijk!!!!!!!!

Het enige officiële live-album van de band, en voor de nostalgici onder ons, een plaat met sentimentele waarde. Helaas klinkt de plaat nogal onsamenhangend; omdat alle live-tracks van verschillende optredens zijn geplukt klinkt het niet als 'één' concert, en dat is jammer. Simon Le Bon is niet altijd even goed bij stem, maar met uptempo songs als New Religion en Careless Memories bewijst de band ook live haar waarde. Duran Duran is meer dan een commerciële videoclipband, als is de toevoeging van de studioversie van The Wild Boys, de nieuwe single destijds, natuurlijk weer een marketingtruc. Maar een must voor de fans van het eerste uur.

In de jaren 80 was dit één van mijn favoriete new wave bands (nou ja, new wave) tot ze wel erg afgleden na Rio. Dit cd-tje ooit meegenomen uit de 1 euro bak met de gedachte dat het wel niet veel zou zijn. Na draaien moest ik mijn mening herzien. Leuk (semi-) live album met veel wat vroegere nummers wat voor mij werkte als een soort tijdmachine. Niks mis mee. 3,5

een live-plaat, maar het publiek lijkt gereduceerd tot wat gejammer op de achtergrond, geen echt goeie flow en ook geen volledig concert... een gemiste kans, maar wel een pak nostalgie

positief: de verschillende tracks staan wel als een huis, en de kracht van de nummers komt ook naar voor. Duran Duran heeft een pak popklassiekers in huis, songs die in welke uitvoering dan ook altijd overeind blijven, en dan hoor je hier goed.

Naast de metal is dit toch wel al vanaf het begin van hun carriere mijn fav. band. Heb laatst een cd met dvd gekocht van alle hits uit de beste 80 er jaren. Echt genieten. Wat konden die clips maken. Dat zijn kleine filmpjes (wel een aantal in Mad Max stijl, maar dat mag de pret niet drukken)

Volgens mij is hier toen ook een soort van film van gemaakt; waarbij ze de clip van Wild Boys in het Arena concert verwerkten. Best grappig.
Zeer mooi live album. Ik heb een zwak voor de versie van Union of the Snake.

1 film:
"Arena, an absurd notion", waarin ze wat spelen met elementen uit de Barbarella film (waar hun naam vandaan kwam)

en een making of film, afzonderlijk verkrijgbaar op video, heel toepasselijk getiteld 'the making of Arena'.

De film is wel grappig, het intro-stukje was altijd fantastisch met zo'n diepe voice-over die wat mumbelt en dan afsluit met 'now to battle into the arena', was ideaal voor intro op verschillende mix-cassetjes die ik toen maakte

zever in pakskens , muzikale blubber van het hoogste soort , ze hadden beter een kapperszaak begonnen

sterk album vind ik

vooral the seventh stranger en the chauffeur

Aardige live plaat van Duran Duran. In de jaren daarna zijn ze echt gegroeid als live band, met name de zang van Simon Le Bon is veel beter geworden. De zang vind ik hier niet altijd even sterk maar de nummers zijn van zo'n goede kwaliteit dat je dat gauw vergeet. De uitschieters vind ik New Religion en The Chauffeur.

fantastische plaat waarop duidelijk te horen is wat voor fantastische musici Nick,johny,andy en roger zijn.Met een gitaar,basgitaar,koddig drumstelletje en een batterij gamele analoge keyboardjes,seventies funk/discogrooves en beatleske jaren,60 accoordenschema,s wisten ze een voor die tijd uiterst buitenaardse en futuristische sound neer te zetten en ook een ssort sound en liedjes die perfect pasten bij het even flitsende imago,flitsende videoclips en flitsende kapsels.Ze wisten ook precies de bij deze sfeer perfect passende melodielijnen neer te zetten met de even perfect erbij passende instrumentaal begeleiding,die instrumentaal gezien even opzwepend als inventief was voor die tijd.Dit waren zeker niet zomaar een stel mooi aangeklede barbiepoppen zonder talent,maar een stel intellectuelen die een voor die tijd origineel en uiterst doordacht concept neer wiste neer te zetten dat zeer vernieuwend was voor die tijd.Daarmee horen ze tot een van de artiesten die in de jaren 80 dit decennium meer kleur hebben gegeven.neigse minpunt is dat het fenomenale gitaarspel van johny taylor teveel naar achter is gemixt waardoor het niet helemaal uit de verf komt.op Cassette had je daar voor mijn gevoel minder last van.denk dat ik hem daarom maar gewoon een keer op cd aanschaf of eeen keer digitaal download of digitaal 0verzet op de pc.wnat verder is dit mischien een van de meest legendarische liveplaten ooit gemaakt!

Overdrijven is ook een kunst

Overschatten natuurlijk ook.Ik denk dat Duran Duran ook de schijn tegen had omdat ze toendertijd een ''hype bandje'' waren.Tuurlijk,het uiterlijk vertoon zal ook een beetje doorgeslagen zijn.Maar David Bowie ging veel verder,en die wordt in de jaren 70 ook allom bejubelt.Nu wil ik dat artistiek niet helemaal vergelijken,want deze britten waren ook opengesteld aan een bepaald tijdsbeeld,en de houdsbaarheid bleek ook niet al te lang te zijn,doch zijn ze ''live'' helemaal niet zo slecht.je hoort wel echte muzikanten en de liedjes zijn op zich best wel pakkend.Echt opgewonden word je er niet van,maar ik heb grotere drama's voorbij horen komen,die er live helemaal niets van bakten.

Duran Duran is in mijn ogen zwaar overschat in de jaren 80 en zeker dit album van hun. Die dansende poppetjes op de automatische piloot, kom nou. Dat soort bandjes bestaan helaas in deze tijd nog steeds. En ik zal al helemaal maar niet over hun kapsels gaan beginnen, laat staan de zangkunsten van de heer Le Bon

Ik je wel een beetje gelijk dat onze vriend simon de zwakste schakel is van het gezelschap( trouwens,wist je dat hij in een katholiek kerkkoor heeft gezongen?)

LOL! Jimmy kan bij mij niet stuk, maar dat heeft ook zo zijn andere redenen Kan me goed voorstellen als men hem niet waardeert.

Nee, wist niet dat hij in een koor heeft gezeten (Simon). The Wild Boys vond ik destijds wel een erg stoer nummer door de drums. Helaas klinkt dat nu wat achterhaalt.. (En ik was meer van de Wham!-kant )

Wild Boys vind ik veruit hun allerslechtste single.
Die zang in dat nummer...

ARENA
was een live-plaat (je hoort het niet, maar 't is echt waar).
Alsof het die avond met een "unplugged" publiek was (bijna genant).

Arena valt tussen twee stoelen: een live best of,
die er omwille van de tracklijst toch niet echt een is.

Openen met de non-album single Is There Something I Should Know.
En track vijf (ipv van tien) is dan de studio versie van The Wild Boys.

En voor de rest uit elk album singles (of albumtracks),
maar wel zo dat altijd weer één of andere hit ontbreekt.
Zo kopen de "kids" vast ook nog de oude studio-albums.

Girls on Film, Rio, New Moon on Monday en The Reflex ontbreken.
Met de live versies van Cracks in the Pavement en Make Me Smile
(een Steve Harley & Cockney Rebel cover) die beiden in 1984 als b-kantjes
verschenen erbij, zou men dit album met bonustracks kunnen uitbreiden.

Ik maakte in de plaats van Arena met een eigen 18 tracks compilatie
de balans op van de eerste en sterkste fase uit de carrière van Duran Duran.

Planet Earth / Careless Memories / Nightboat / Girls on Film /
Anyone Out There / My Own Way (album version) / Hungry Like the Wolf /
Save a Prayer / Hold Back the Rain / Rio / The Chauffeur /
Is There Something I Should Know / Union of the Snake / New Moon on Monday /
The Reflex / The Seventh Stranger / The Wild Boys / A View to a Kill

@Dazzler: Mooie compilatie!

Het schijnt dat het publiek nagenoeg uit de mix is gewist omdat het te luid was! DD was in die tijd erg populair bij tienermeisjes die zo hard schreeuwden dat het hinderlijk was bij het masteren. Volgens Nick Rhodes bestaan er plannen om ooit nog eens een rauwere versie van Arena uit te brengen.

Girls On Film en Rio staan overigens wel op de Remaster uit 2004 (EUR 7,99 bij bol.com).

Dat wist ik niet: daar ga ik eens op letten ... interessant.

Jammer dat men geen bonustracks toevoegde
aan de originele studio albums ... misschien later wel nog.

Leuk live album, gemiste kans dat men deze show niet integraal op een dubbel album heeft gezet oid...

De compilatie van Dazzler is een prima introductie voor Duran uit 81-85. Al mogen New Religion, Shadows On Your Side en Friends Of Mine daar ook wel bij. En niet te vergeten het halve Durannummer Election Day.
Ik heb thuis een bootleg cd van dezelfde Arena-tour. Veel completer, meer songs (o.a. 10 minuten versie van Girls On Film) en jawel...mét publiek!

Met het live album Arena miste Duran Duran een uitgelezen kans om de vijandige muziekpers eens stevig de mond te snoeren.

Als gillende tienermeisjes bij concerten op de eerste rij staan word je automatisch niet serieus genomen. Jammer, want die gasten konden écht spelen. John Taylor is een briljant basgitarist, Nick Rhodes een pionier op synthesizers (vraag maar aan The Killers) en met Andy Taylor had Duran Duran een bijzondere gitarist. Simon Le Bon kon/kan inderdaad niet zingen. Maar dat kunnen er wel meer niet...

Duran Duran werd vaak afgeschilderd als een door de platenmaatschappij gelanceerde boyband. De pers ging echter voorbij aan het feit dat de groep eigen muziek componeerde. De band had vooral een imago-probleem. De muziek van Duran Duran was serieus bedoeld maar een groot deel van de aanhang bestond uit hysterische tienermeiden. Ze stonden in de Hitkrant terwijl ze in de OOR thuishoorden.

Arena bevat negen nummers opgenomen tijdens hun wereldtournee van1984. De band blijft live goed overeind, ook al worden de beperkingen van zanger Simon Le Bon af en toe pijnlijk blootgelegd. Maar het grootste minpunt is dat Arena geen eenheid is. Het is een verzameling live takes afkomstig van verschillende concerten, en dat hoor je. Het klinkt niet als één concert, maar als een verzamel live best of.

Het pleit voor de band dat ze bij de songkeuze niet zijn gezwicht voor een overdaad een hitsingles. Daardoor wordt de klasse van albumtracks als New Religion, The Chauffeur en The Seventh Stranger nog eens benadrukt. De keuze voor de nummer-1 hit Is There Something I Should Know is logisch; dit nummer was nog niet eerder op album verschenen.

En de toevoeging van de nieuwe (briljante) single The Wild Boys was natuurlijk een slimme zet van EMI. Ook Save A Prayer werd naar aanleiding van Arena opnieuw op single uitgebracht. Dit album is een souvenir voor de fans maar de pers werd er helaas niet mee op andere gedachten gebracht.

Puike recensie Sebas, maar om "The Wild Boys" briljant te noemen gaat mij een brug (of vijf) te ver...

Laat ik The Wild Boys dan een briljante zet noemen...
Na de dancesound van The Reflex tapte Duran Duran weer eens uit een ander vaatje...met meer rock, een ander geluid, en het sloeg aan.
De zang van Le Bon is weliswaar op/net over het randje, maar toch heeft deze song iets. Gecombineerd met vijf streepjes jeugdsentiment is dit voor een échte classic.

Ik heb een haat-liefdeverhouding met 'The Wild Boys'. De gitaar en de percussie vind ik goed, maar de zang is er inderaad over. (Zeker in combinatie met het achtergrondkoortje dat 'wild boys! wild boys!' schreeuwt.)

De AVRO zond rond de tijd van deze release een gave tv-special uit.
Ik zweer nog steeds bij de originele versies van deze Duran-songs.
The wild boys, een studionummer werd toen als single uitgebracht. Op Hilversum 3 kwam die bijna ieder uur wel voorbij. Er zat net zo'n gave video bij als bij The reflex.
Later heb ik dit album als goedkope Disky-label CD gekocht. Kwaliteit gewoon hetzelfde als de originele uitgave, want die Disky gevallen werden ook gewoon bij EMI gefrabiceerd.