Balance - Balance (1981)

Een cd met een aantal AOR krakers die 5 sterren scoren: Haunting, Flying Through The Night en de wonderschone ballad Falling In Love. Er staan ook wat niet opzienbarende rockertjes op die helaas het gemiddelde naar beneden halen.

Seventies aandoende AOR/hardrock plaat. Knap muzikantschap in het rijtje Foreigner, Journey, Kansas, Boston etc.
Veel harmoniezang en weinig tot geen synths. Echt die ouderwetse AOR//FM rock dus. Past meer in de seventies dan eighties.

Redelijke melodieuze rockplaat met elementen uit Toto, Chicago, REO Speedwagon en wat Foreigner.

Deze plaat is met oa Bob Kulick (gitaar), de broer van de beroemdere Bruce Kulick, Andy Newmark (Sly & the Family Stone) en Willie Weeks (bas). Suikerzoet, overgeproduceerd en uitermate gepolijst. Maar dat zijn nu éénmaal de belangrijkste ingrediënten van dit genre, dus dat hoort er gewoon bij.

Ken de tweede plaat nog niet, maar deze (heb de Rock Candy-heruitgave) luistert heerlijk weg.

Ik heb deze op lp thuis staan, maar vandaag op werk even opgezet via Soundcloud. Valt me meer tegen dan ik dacht. Wellicht omdat ik eerst Boulevard en Strangeways had opstaan, die toch wat steviger zijn.

Boulevard en Strangeways zijn ook wel héél goed!

Het tweede album van Balance, In for the Count, is een stuk beter als het eerste. Deze is inderdaad iets te soft en te poppy.

Vorig jaar kocht ik in Brabant opvolger In for the Count, hier zijn we echter bij het debuut van Balance. Ik kwam het vorige week tegen in Wezep bij No Dust, wat overigens een hele leuke platenwinkel is! Van MuMe wist ik dat deze meer de popkant opgaat en eenmaal thuis werd dat snel bevestigd.
Als liefhebber van scheurende gitaren vind ook ik de opvolger beter. Op Balance (het album) past het label adult oriented rock niet goed: in mijn oren klinkt vooral kwaliteitspop. De gitaar scheurt eenvoudigweg niet zo vaak, maar als dat gebeurt (American Dream dat de B-kant opent, bovendien rijkelijk voorzien van strijkers) ben ik onmiddellijk vol aandacht.

Associaties die ik heb zijn met Toto of Steely Dan: melodieuze pop, ingekleurd door de lenige stem van Peppy Castro, de gevulde toetsenpartijen van Doug Katsaros en de gitaren van Bob Kulick. De laatste speelt ingehoudener dan op die befaamde opvolger, maar trapt af en toe het distortionpedaal in. Op Haunting bijvoorbeeld klinkt eerst pop, maar dan weet die Kulick zich toch los te rukken en wordt het plotseling steviger.
Invloeden van soul en funk sijpelen frequent door, zoals in de uptempo opener (Looking for the) Magic, of de popsoul van I'm Through Loving You. Fly Through the Night sluit de A-kant af met een fraaie gitaarsolo.
Falling in Love is dan precies wat de titel doet vermoeden, een poppianoballade met koortjes die een liefhebber van de BeeGees ook goed kan waarderen, al heeft die dan misschien moeite met Kulicks licht-scheurende partij later in het nummer.

Een vaste drummer en bassist had de groep ten tijde van het debuut niet, die klussen werden geklaard door Andy Newmark (slagwerk, speelde ook bij Sly & The Family Stone en de Mark Farner Band) en sessiebassisten Willie Weeks en John Siegler. Muziek op de grens van rock en pop, gemarineerd in soul en funk; zeer melodieus met lekkere liedjes en een toetsenist en gitarist die weten hoe de gaatjes in te vullen. Niet baanbrekend, evenmin beneden peil. Een keurige 7.