Balance - Balance (1981)

Vorig jaar kocht ik in Brabant opvolger In for the Count, hier zijn we echter bij het debuut van Balance. Ik kwam het vorige week tegen in Wezep bij No Dust, wat overigens een hele leuke platenwinkel is! Van MuMe wist ik dat deze meer de popkant opgaat en eenmaal thuis werd dat snel bevestigd.
Als liefhebber van scheurende gitaren vind ook ik de opvolger beter. Op Balance (het album) past het label adult oriented rock niet goed: in mijn oren klinkt vooral kwaliteitspop. De gitaar scheurt eenvoudigweg niet zo vaak, maar als dat gebeurt (American Dream dat de B-kant opent, bovendien rijkelijk voorzien van strijkers) ben ik onmiddellijk vol aandacht.

Associaties die ik heb zijn met Toto of Steely Dan: melodieuze pop, ingekleurd door de lenige stem van Peppy Castro, de gevulde toetsenpartijen van Doug Katsaros en de gitaren van Bob Kulick. De laatste speelt ingehoudener dan op die befaamde opvolger, maar trapt af en toe het distortionpedaal in. Op Haunting bijvoorbeeld klinkt eerst pop, maar dan weet die Kulick zich toch los te rukken en wordt het plotseling steviger.
Invloeden van soul en funk sijpelen frequent door, zoals in de uptempo opener (Looking for the) Magic, of de popsoul van I'm Through Loving You. Fly Through the Night sluit de A-kant af met een fraaie gitaarsolo.
Falling in Love is dan precies wat de titel doet vermoeden, een poppianoballade met koortjes die een liefhebber van de BeeGees ook goed kan waarderen, al heeft die dan misschien moeite met Kulicks licht-scheurende partij later in het nummer.

Een vaste drummer en bassist had de groep ten tijde van het debuut niet, die klussen werden geklaard door Andy Newmark (slagwerk, speelde ook bij Sly & The Family Stone en de Mark Farner Band) en sessiebassisten Willie Weeks en John Siegler. Muziek op de grens van rock en pop, gemarineerd in soul en funk; zeer melodieus met lekkere liedjes en een toetsenist en gitarist die weten hoe de gaatjes in te vullen. Niet baanbrekend, evenmin beneden peil. Een keurige 7.