Slipknot - Vol. 3: The Subliminal Verses (2004)

Overigens Joey, nummers als Prelude, Vermillion en Circle zijn precies de reden waarom dit Slipknot album zoveel beter is dan de eerdere platen. Dit is een uitgebalanceerd album in plaats van een cd die alleen maar vol staat met geschreeuw, maar daar kom je misschien nog achter als je wat ouder bent.

Ik blijf trouwens het aantal halve sterren bij dit album opvallend vinden. Allemaal van die mensen die met weerzin dit hele album hebben afgeluisterd. Petje af hoor, helden!

Slipknot's derde album heeft niet dat verknipte, maffe psychopathische sfeertje van het debuut, noch is het even sinister, getormenteerd psychotisch als hun tweede wapenfeit Iowa. Wat deze Vol 3 wel is, is een harde maar merkwaardig toegankelijke Metalplaat waarin Slipknot enigszins succesvol afstapt van de chaotische "serial killer"-Metal om verder te gaan met het maken van min of meer commerciële Pop-Metal, zonder hierbij het Slipknot-gevoel te verliezen.

Persoonlijk blijf ik liefhebber van het gestoorde karakter van hun eerste twee platen, maar deze derde mag er ook nog wel best wezen. De band bewijst dat Metal niet noodzakelijk generisch en zoetsappig moet worden om toegankelijk te zijn en maakt met Vol 3 weer een sterke, originele plaat met een geheel eigen gezicht. Na dit album ging het niveau lichtjes naar beneden met AHIG en Vol 5, maar slecht werd het nergens.

Hoewel er in Metalland uiteraard nog betere bands te vinden zijn, is Slipknot zelf gewoon een alleraardige band. Veel metalheads lijken een bloedhekel te hebben aan deze band. Ikzelf voel het niet. Een van de weinige bands uit de bespotte Nu-Metal scene die materiaal hebben uitgebracht dat ook echt de moeite waard is om te beluisteren.