Top 40 Hitdossier: 1971-1972 (2001)

Rond die tijd begon ik de hitparade te volgen en heel wat nummers zijn dan ook jeugdsentiment voor mij, met name tracks 3,5,17,23,25,34,37 en 39. Helemaal fantastisch vind ik het nummer van Deep Purple!
Ik denk dat menigeen een slow heeft gedanst op "Du" van Peter Maffay.

Ik vind dit absoluut geen misselijke verzameling, integendeel, hier staan veel toppertjes tussen;
Het leuke Mozart Symphony van Waldo De Los Rios, dat hadden wij nog op 45-toerenplaatje!
En moeilijk te vinden; Springwater- I Will Return!

"I will return" van Springwater heb ik ooit op single gehad. Het nummer staat bij mij nu op één of andere compilatie (dat is zoeken).
Overigens heb ik die ganse reeks CD's van de bibliotheek geleend, misschien dat ik ze later ga kopen hoewel ik zelden nog hitcompilaties koop.
En natuurlijk is de Mozart-symfonie nr. 40 een prachtige melodie!

Ik koop eigenlijk alleen various artists - compilaties als er echt nummers op staan die moeilijk te vinden zijn (bijvoorbeeld one hit wonders). In deze serie zitten ook delen met de naam 'Collectables'.
Het probleem met de meeste compilaties is dat er altijd overlappingen zijn. Over deze Hitdossiers is over het algemeen goed nagedacht, maar hoe verder je gaat, des te meer draken die je tegenkomt.

Mooie compilatie met o.a. Du van Peter Maffay. Mathijs van Nieuwkerk had hier een mooie benaming voor: teutoons marsepein. Ik heb er in ieder geval ook een zwak voor. Ook nog altijd heel leuk om te horen: Mexico-Les Humpries Singers.
Tsja Child in Time blijft natuurlijk geweldig, hier in de volledige 10 minuten versie. Wat mij betreft een voorbeeldige samenstelling, omdat hier niet alleen voor de grote hits is gekozen.

Er staat een aantal vréselijke nummers op en toch stoot het nauwelijks af, als je zo'n compilatie weer eens draait.

Ik heb dan weer de afgrijselijke gewoonte om o.a. met dit soort compilaties oude top 40's weer in de juiste volgorde te zetten (met jingles en al) zodat je bijvoorbeeld de top 40 van 23 juli 1971 kunt afdraaien.

Het gaat er om, dat je zonder enige gene alles weer eens voorbij hoort komen. In ieder geval één keer per jaar.

Ja, ook al is het dan Waldo de los Rios, Peter Orloff of Tony Christie.

Het kan nog véél erger dan deze compilatie kan ik verklappen. Maar ja, dan moet je het gebrek hebben nog geïnteresseerd te zijn in hitlijsten uit bijvoorbeeld 1971.

Ik heb alle top-100-lijsten vanaf 1965.
Als je de top-100 van 1971 en 1972 bekijkt valt het inderdaad op dat er meer schlagers en MOR-pop in voorkomen en minder rock vergeleken met de jaren voordien (de hitlijsten van 1965 t.e.m. 1970 vind ik dan ook de beste), maar het is nog best te pruimen zeker vergeleken met de hitlijsten van de laatste 10 jaar (ik trap weer een open deur in) en zelfs de minst goede nummers hier (Peter Orloff bv.) hebben hun charme. Deze compilatie lijkt mij ook representatief voor wat populair was in die tijd : prog-, hard- en glamrock, funk, MOR-pop (Middle of the Road, Tony Christie, the Cats, Mouth en McNeal) en Duitse Schlagers (Peter Maffay, Peter Orloff).

De hitlijsten stonden toen ook vol met slechte Nederlandstalige muziek, maar dat ontbreekt hier volledig.

En waar is Earth and Fire? Die hadden ook een paar fantastische hits in die tijd...

Die tenenkrommende Nederlandstalige muziek ontbreek idd volledig. Goddank.

Van Earth & fire niets uit beide jaren, hoewel in die periode behoorlijk aan de weg getimmerd. Dat is een beetje typisch, in principe heeft de band altijd meegewerkt aan verzamelaars.

Ik weet niet hoe het zit met de rechten en hoeveel de jongens van Hitdossier wilden betalen.

Als je ziet, dat er toch ook bands als Emerson, Lake & Palmer tussen zitten. Deep purple, Doobie brothers, Stephen Stills, The Faces.

Dan is het toch een keurige compilatie, wil ik maar zeggen. Gemiddeld 20 nummers per jaar. Er ontbreekt dan altijd nog wel iets natuurlijk.

Het is bij verzamelaars net als voetbalplaatjes sparen: als je (zoals ik) het bijhoud, zie je heel veel nummers (en artiesten) veelvuldig terug komen en anderen juist niet.

Je hebt ook verzamelaars die elkaar méér dan normaal overlappen.
En ja hoor, dezelfde uitgever die in een iets andere volgorde en titel het nog een keer probeert vrijwel dezelfde artiesten te slijten.

Maar zoals gezegd, de hele Hitdossier collectie (ze hebben zelfs ook verzamelaars uit de jaren 60 en 70 met 'vergeten kleinere hits') is als ver boven het gemiddelde te kwalificeren.

Nederlandstalige muziek in de hitparade is zelden van hoog niveau. Toegegeven, ik hou ook niet van schlagers, smartlappen en levensliederen, temeer omdat wij in die tijd ermee werden doodgegooid maar er zal altijd een publiek voor zijn (mijn zuster is er ook dol op).

Dit zijn nog eens hiparades, beter dan de bagger die tegenwoordig wordt geproduceerd!

En dan staat hitparade-machines uit die tijd als Sjakie Schram, Helga, Vader Abraham en Ed & Willem Bever er nog niet eens op!

Ach, wie wil er nu nog luisteren naar bovenvermelde plaatselijke artiesten die buiten de landsgrenzen totaal onbekend zijn (buiten misschien Vader Abraham)? Ook in de hitlijsten van België, Frankrijk en Duitsland vind je steeds voor een kwart nummers van artiesten van eigen bodem die de rest van de wereld liever niet wil horen.
De rock en pop in het algemeen stond toen wel op een hoog peil.

Ik wilde alleen maar aangeven dat er toen ook veel bagger werd geproduceerd. Uit de jaren 2008-2009 valt straks ook best een prima (baggerloze) verzamelaar te destilleren.

Met de 32 overblijvende nummers van deze KO kan inderdaad een prima compilatie van 2008-2009 worden samengesteld.

Eens met bovenstaande auteurs . Opvallend is trouwens de diversiteit aan internationale artiesten cq bands .
Het was toendertijd een songfestival op zich in de hitlijsten .
Frans, Duits, Spaans , Brits , Amerikaans , Nederlands en later zelfs Grieks ( Demis Rousos natuurlijk )
Herman heeft natuurlijk gelijk dat er toen ook een hoop troep werd gelanceerd en dat is iets van alle tijden lijkt wel .
Ik vind alleen wel dat de echt goede liedjes toen ook niet onopgemerkt bleven en daarom ook terecht hits werden . In het heden heb ik die indruk veel minder , maar dat is mijn mening .
Ondanks de veelal lang vergeten niemendalletjes staat hier zonder meer ook gedenkwaardig materiaal op .
Faces , Elton John ,Ike & Tina , Doobies , Rod Steward , Procol Harum , E.L.P , Deep Purple , Alice Cooper , Don Mclean, America , The Cats ( one way wind blijft prachtig ) en misschien wel de mooiste duitse evergreen Du van Peter Maffay .
Best een heel goede periode eigenlijk .

Ik sluit mij volledig aan bij bikkel2. Ook ik vind dat goede songs toen veel vaker in de hitlijsten terecht kwamen dan nu. Prefab, slechte zang en dito composities zijn inderdaad van alle tijden. Maar in die tijd maakten zwakke composities weinig kans of werden ze snel vergeten (ik laat het Nederlandstalig werk buiten beschouwing). Een 'artiest' als Rihanna zou toen geen kans hebben gehad, waar dat het nu zeer onwaarschijnlijk is dat songs als Lucky Man of Child in Time in de top-40 terecht komen.

Doordat deze compilatie lange tijd na de desbetreffende periode is uitgebracht staan hier enkel nummers die de tand des tijds hebben doorstaan. Als over 30 jaar een compilatie met de beste songs van 2008-2009 zou worden uitgebracht zou die een heel andere tracklist hebben dan de recente hitzones.

Ik denk ook dat het te verklaren is. De verhouding verkopen van singletjes en LP's lag toen nog volledig scheef.

De verkopen van LP's begon in de jaren 1971-1972 aan een (trage) opmars die tot 1982 zou duren (opkomst cd) terwijl het kopen van singletjes sinds 1965 de norm was.

Ook mijn 'ontluikende' generatie (1962) begon nog massaal aan het kopen van singletjes. Het was populair, je wilde er het liefst een hele verzameling van hebben en het kwam financieel beter uit.

Zelfs toen het kopen van LP's (de hoogtij dagen hiervan begonnen pas echt vanaf 1976) gangbaar werd, kocht ik daarnaast ook nog de singletjes (tot 1986). Vooral ook, omdat de aanschaf er van altijd maar een beperkte tijd mogelijk was, LP's kon je altijd nog kopen.

Je stapte op een gegeven ogenblik van singletjes af, omdat je juist veel LP's wilde hebben en je je geld dus beter kon gebruiken dan het besteden aan 'losse' nummers die je toch al had.

Maar aan de verzamelwoede van singletjes door heel veel mensen is een abrupt einde gekomen. De verkopen van de tegenwoordige 'singletjes' in al zijn vormen in aantallen is een lachertje, vergeleken met 1971 en 1972.

Ik zie in de huidige periode er ook de waarde niet meer van in, het is een wassen neus. Je begint zelfs inmiddels uit de tijd te raken als je nog een officieel album, cd, koopt van een artiest.

En dat staat allemaal nog los van een discussie over het mogelijk (en oncontroleerbaar) pushen van favoriete rock-nummers van discjockeys van radio Veronica (Top 40) e.a. in die tijd, om bepaalde nummers in de (hun) hitlijsten te krijgen, te beginnen door alles in één richting te duwen door de Tipparade...............

Want dáár lag de verzamelwoede voor een deel ook aan ten grondslag, mensen luisterden nog allemaal naar de radio en vooral de top 40 en ze wisten dus ook precies waar het allemaal om ging.........

In 1965 (toen de top-40 begon) waren singles nog zeer belangrijk, in de jaren '70 en '80 in mindere mate en vanaf de jaren '90 en zeker de laatste jaren zijn (hit)singles nog nauwelijks relevant. Ik hoor (ook op de radio) regelmatig goede nummers uit 2009 maar daar vind ik weinig van terug in de top-40.

Moest ik een compilatie met het beste van 1965 samenstellen zouden daar veel top-40-hits in voorkomen, een compilatie met het beste van 2009 zou weinig nummers bevatten die in de top-40 voorkwamen.

Een van mijn favoriete delen dit 71/72. Maar dat heeft ook te maken dat 71 mijn geboortejaar en 72 dat van "mijn" vrouw is.
Daarnaast heeft het met A horse with no name...een van mijn favorieten aller tijden te pakken.
Lucky Man, is een nummer met flink wat sentiment, omdat ik die veel gehoord heb in mijn periode dat we gingen trouwen. Du, ken ik nog uit mijn jeugd, maar blijkt dus veel ouder te zijn. Bread heb ik ook pas later ontdekt, hoewel smoezelig, wel prima songsmids.
Love the one you're with...een van mijn adrenaline nummers.
Tuurlijk daarnaast ook wat hapsnapweg liedjes, maar ach dan nog zijn die beter te verteren als dat prefab meuk van nu.
Nee, aan dit deel beleef ik nog steeds veel plezier.