Mississippi Fred McDowell - Delta Blues (1964)

De All Music Guide zet You gotta move (hun album pick als de meest representatieve plaat van Mississippi Fred McDowell) bij zijn Compilations, MusicMeter bij zijn reguliere albums, en voor allebei valt wat te zeggen. De eerste vijftien nummers werden namelijk op 13 februari 1964 opgenomen bij McDowell thuis in Como, Mississippi (met zang van zijn vrouw Annie Mae op When I lay my burden down), met daarna nog twee nummers uit maart 1965 met naast McDowell ook zijn mentor Eli Green op zang en gitaar (de enige opnames die van de laatste bewaard zijn gebleven), en tenslotte weer twee solonummers opgenomen in Berkeley, Californië op 5 juli 1965. Kortom, het leeuwendeel van deze plaat bestaat uit nummers die tijdens één sessie (en dus zelfs op één dag!) zijn opgenomen, maar diverse nummers zijn al eerder in andere versies verschenen, om precies te zijn vanaf het moment dat Alan Lomax hem in 1959 ontdekte en een aantal nummers van hem opnam.
        Hoe dan ook, dit lijkt een uitstekende staalkaart van 's mans kunnen te zijn, met veel diversiteit, een kraakheldere sound en vooral enorm gevarieerd en ritmisch gitaarspel, zoals goed te horen valt op deze YouTube-opname van I heard somebody call – een fraai en representatief nummer voor wie twijfelt of Fred McDowell iets voor hem is. Een ander hoogtepunt is Brooks run into the ocean, een zeer spannend gitaarduet met Eli Green, hetgeen meteen ook duidelijk maakt hoe jammer het is dat er van díé bluesman niets meer valt te ontdekken.
        De beroemdste track is echter het titelnummer, dat vlak voor McDowells dood nog door de Rolling Stones voor Sticky fingers werd gecoverd (en dat hem volgens Chris Strachwitz, de producer van deze opnames en de auteur van het boekje bij deze CD, niet alleen een aardige cheque opleverde maar ook een hoop bevrediging gaf: zo bleek hij voor de jongere generatie nog wel degelijk relevant). En de titel van track 9 zal Led Zeppelin-luisteraars ook wel bekend voorkomen (Hats off to (Roy) Harper).
        Een prima plaat met traditionele instrumentatie van ijzersterke bluesnummers die soms verrassende kanten opspringen.