Peter Hammill - A Black Box (1980)

Golden Promises is wat meer rechttoe rechtaan rock dan ik gewend ben. Beetje gitaar hier, stevig drumwerk daar. Ik ben nog niet ondersteboven, maar het nummer weet me wel lekker te pakken.
Losing Faith in Words heeft weer eens wat spannend electronica werk in zich (wat wel eens vaker voorkomt op Hammill-albums). Dit in combi met de piano en de wat bijtende zang van heer Hammill zorgt weer voor een origineel stukje muziek.
Jargon King opent chaotisch. Een hoop gefreak, wat helaas het hele nummer voort blijft duren. Dit soort acties geloof ik wel.
Fogwalking klinkt zoals de titel al doet geloven. Het is potverdorie echt net of je in een dikke mist rondloopt. Traag en stroperig waan je je een weg. Alleen is het nu een muzikale weg. Wederom een zwaar en best experimenteel nummer.
The Spirit klinkt dan gelijk al weer een stuk toegankelijker en luchtiger, met name door de akoestische gitaar. Toch wel weer fijn om even een 'gewoon' nummer te horen. Dat lijkt op In Slow Time al weer voorbij, want ook dit is weer zo'n dreigend nummer waar je je volledig in de duisternis waant.
The Wipe is een vaag tussendoording waar ik me wederom bij afvraag wat ik er mee aan moet.
Dan komt het bijna 20 minuten durende Flight: wat een avontuur is dat zeg! Het stuitert werkelijk alle kanten op en het draagt alle elementen van dit album in 1 song. Het lijkt wel een mini-opera bij tijd en wijle (Bohemian Rhapsody eat your heart out ).
Deze afsluiter is wel het hoogtepunt van dit album te noemen.
Maar red het ook alle miskleunen hier? Niet helemaal vrees ik. Dit is de kant van Peter Hammill die ik wel kan waarderen vanwege zijn lef en avontuurlijkheid, alleen heb ik een groter zwak voor de pijnlijke 'lovesongs' waar de bitterheid vanaf spat en die zijn hier niet echt te vinden.

Ooit stelde ik mij de vraag of er eigenlijk nog pareltjes in de muziek waren die ik niet kende (hoe pretentieus kan je zijn), dat was dan ook voor ik op Musicmeter actief werd.
Sindsdien heb ik dan ook enkele "nieuwe" interessante bands leren kennen...één ervan is dan ook zeker Peter Hammill. (een tip van Minsterfool, waarvoor dank).

Toen ik deze plaat voor het eerst hoorde moest ik onmiddelijk denken aan David Bowie, op sommige momenten lijkt deze plaat echt op een ruwere versie van Low. Ik stel me deze plaat dan ook voor als de versie die Low ongeveer zou geweest zijn zonder de bijdrage van Brian Eno.

Omdat Ik me dus niet kon ontdoen van het idee dat deze Peter Hammill eigenlijk goed had gekeken naar ene David Bowie, bij het maken van deze plaat, heb ik ook wat zitten googlen om meer van deze artiest te weten te komen.

Nu blijkt dat niet Peter Hammill maar David Bowie waarschijnlijk zijn inspiratie zocht bij Peter Hammill's werk. Nuja echte bewijzen zijn er niet van maar als je kijkt naar de carriere van deze Peter Hammill en het innoverende karakter van deze man lijkt het ook wel logisch dat hij voor menig artiest eigenlijk wel een grote inspiratiebron is geweest.

Zo blijkt ook uit een quote van John Lydon (Sexpistol zanger): "Peter Hammill's great. A true original. I've just liked him for years. If you listen to him, his solo albums, I'm damn sure Bowie copied a lot out of that geezer. The credit he deserves, just has not been given to him. I love all his stuff". Daar ben ik dus ook overtuigd van na het horen van deze plaat.

Op deze plaat combineert Peter Hammill prachtig mysterie, waanzin en totale choas in elkaar. Bij de eerste luisterbeurt dacht ik onmiddelijk dat dit eigenlijk een stukje ongeregelt zou zijn, niets is minder waar en dat blijkt dan ook na enkele luisterbeurten.

De plaat is mooi uitgebalanceert, alle songs leiden als het ware naar het finale lied Flight. The Flight wordt als het ware nog epischer. Het geheel lijkt in de eerste instantie een kale bedoening, met weinig instrumenten, maar niets is minder waar. Fluit, Saxofoon, Guitaar, Drum, Syntesizer en Tambourijn worden gebruikt in dit mini epos.
Prachtig vind ik het om te horen hoe hij met deze instrumenten je meesleept in deze doemplaat.

Waarom zou je als MUME-lid deze plaat moeten beluistern?

1) Als je als mij David Bowie fan bent en een kijkje in zijn cd-kast wilt nemen dan zul je zeker deze plaat tegen komen.
2) Het is een fantastisch meeslepend epos die geen enkel moment verveelt.
3) Mensen die graag Magazine en co... graag horen zullen hier ook echt hun hart kunnen ophalen.

Beluister deze plaat zeker en vast van maar 37 stemmen is wat mij betreft toch heel weinig voor iemand die van grote invloed was op David Bowie maar ook op een latere genertie muzikanten.