Rush - Snakes & Arrows Live (2008)

Dit is een livealbum opgenomen tijdens 2 concerten in de Ahoy in Rotterdam op 16 en 17 oktober 2007, een kijk op de website setlist.fm leert dat... Blijkbaar bevatten beide avonden dezelfde songs in dezelfde volgorde maar je gaat me zeker niet horen klagen: ze staan er allemaal op. Op de dvd's staan nog vier extra nummers én de diverse intro's en intermezzo's van het concert, laat wikipedia of andere bronnen uw gids zijn. De dvd ligt al klaar.

Ik ben een hevige fan van Rush en in het bijzonder drummer van Neil Peart (RIP), maar ik heb ze nooit live, in het echt, in concert meegemaakt en het was er toen bijna van gekomen. Familiale omstandigheden hebben er anders over beslist, later daarover meer. Soms is tijd een onrechtvaardig concept.

Op een totaal van 27 nummers is het album Snakes & Arrows met maar liefst 9 nummers vertegenwoordigd, het zorgt samen met een aantal minder gespeelde krakers (Circumstances!) toch voor een setlist die zijn best doet om niet te verzanden in de zoveelste Greatest Hits concert, hoewel het samenstellen van een setlist toch iedere keer een opdracht van jewelste moet geweest zijn. Zoveel goede albums, zoveel goede nummers, zoveel publieksfavorieten, zoveel klassiekers en dan van je hart een steen moeten maken in een setlist die toch dik 2,50 uren duurt. Zoveel kwaliteit ook.

Wat een geluid, ik herhaal, wat een geluid en onze Geddy is goed bij stem! Drie klassemuzikanten zijn hier aan het werk in een omgeving die, zo las ik toch hierboven, niet altijd uitnodigt tot dat goed geluid. Toch heb ik de indruk dat het algemeen tempo van dit concert toch iets lager ligt dan anders, een dingetje dat ik ook opmerkte op het album Snakes & Arrows. Je kunt dit ook positief bekijken in het kader van het vermijden van voorspelbaarheid en dat lukt hier bijzonder goed.

De nummers van Snakes & Arrows komen ook live goed uit de verf en dat is niet verwonderlijk maar het zijn weeral een aantal oudjes die me doen rechtveren: Mission, Between the Wheels, Natural Science, Subdivisions en Distant Early Warning. Ook vind ik de keuze om met een vijftal oudere nummers het optreden te openen opmerkelijk, ik had Far Cry meer vooraan in de setlist verwacht en gewenst. Opmerkelijk is ook dat de drie instrumentale nummers van Snakes & Arrows ook hier live worden gespeeld naast het overbekende afsluitende YYZ.

Nu we toch bezig zijn, Natural Science en De Slagwerker (O Baterista, Der Trommler, The Percussor, iemand?). Geweldig zijn de titels van de drumsolo's en natuurlijk het ding zelf. Het kan, het mag, waarom niet. Natural Science, daar lijkt men het voorlaatste couplet te zijn vergeten, bewust of onbewust?

Dit is 'em:
Art as expression,
Not as market campaigns
Will still capture our imaginations.
Given the same
State of integrity,
It will surely help us along.

Mijn favoriete livealbum van Rush? Moeilijk, echt moeilijk. Als adept van de jaren tachtig Hard Rock en Heavy Metal én Rush ligt mijn voorkeur toch elders, maar ik beschouw dit als een prima motivator om ook de latere Rush te blijven koesteren. Waar ik hun andere livealbums zonder enige moeite kan waarderen, moet ik hier iets meer inspanning doen en dat is het juist: ik vertik het nog altijd om mezelf als een kenner te beschouwen, er valt altijd iets nieuws te ontdekken en ook voor mezelf wil ik dat hongerig gevoel blijven houden, dat is het misschien. Deze Snakes & Arrows Live is een mooi document dat een minder “populaire” zijde van Rush laat horen en ik ben jaloers. Neen, jaloezie is een slechte eigenschap. Ik benijd de mensen die hierbij waren en het wreekt zich nog altijd bij mij, het is wat het is.

Aan 2007 hou ik slechte herinneringen over door, zoals eerder gezegd, familiale omstandigheden. Tot dan toe was ik “met mijn gat in de boter gevallen”, een West-Vlaamse uitdrukking om te zeggen dat alles in mijn leven voorspoedig verliep: al jaren een vaste job dicht bij huis, nog niet die zware rugproblemen van later en alles liep als een trein in mijn leven dat mij kamerbreed toelachte.

Toen kwamen mijn ouders in mei 2007 terug van hun zoveelste reis naar Zwitserland en mijn moeder vroeg me “om vader in het oog te houden, er scheelt iets met hem”. Hij was niet meer zo zeker van zijn reisweg in de auto. De laatste hersenbloeding kraakte hem op donderdag 31/08/2007, exact een week later op een donderdag overleed hij, exact nog een week later weeral op een donderdag namen wij afscheid van hem. Die datums verfoei ik.

2007 had op de valreep één geweldig lichtpunt voor mij. De geboortedatum van mijn vader was 25/12/1935, juist op Kerstmis. Op 24/12/2007 kwam mijn nicht op bezoek die wist dat ik het nog altijd moeilijk had, ze vertelde me dat ze opnieuw zwanger was en vroeg me om de “peter” te worden van haar derde kind, Wout, mijn kleine god én lang mijn avatar op MusicMeter. Zo kon ik dat ellendig jaar 2007 toch op een positieve noot afsluiten. Carpe diem en nogmaals, dank u, Rush.