Billy Cobham - Spectrum (1973)

swing it out ! Man !

Nou dat doet ie wel

Ik wil deze zo snel mogelijk binnensleuren. Heb Crosswinds en Total Eclipse van de heer Cobham en als ik menig review op internet mag geloven, is dit den piek op den kerstboom.

Ik heb A Funky Thide of Sings, wat een lekkere plaat!
is deze plaat en zijn andere platen vergelijkbaar???

Veruit z'n beste werk.

Vind zijn Glass Menagerie-plaat met de titel Stratus toch echt een stuk beter.

Vooral een stuk to-the-pointer.

Let vooral op het openingsnummer: het samenspel van keyboard (Hammer) en gitarist (Bolin) en de daaropvolgende climax. moet je keihard (sorry voor de buren) horen. Ook de "klap" in Stratus is van wereldklasse!

Ik heb deze plaat gechecked vanwege de bijdrage van Tommy Bolin. Maar ik kan hier niet zoveel mee. Het bevestigt maar weer eens dat ik gewoon niet van jazz houd. Een cijfer geven laat ik dan ook wijselijk achterwege.

Wel grappig om eens te horen waar Massive Attack dat lekkere basloopje in Safe From Harm vandaan heeft!

jazz is een breed begrip

Dat is zo, maar het is denk ik gewoon niet mijn ding. Hier en daar wat jazz invloeden kan ik altijd wel waarderen, maar ik ervaar het over het algemeen al vrij snel als zenuwachtig gefröbel.

Het is dat Tommy Bolin meespeelt, anders had ik dit sowieso links laten liggen. Dan luister ik persoonlijk toch liever naar zijn solowerk waar die zich helemaal laat gaan en zich werkelijk alle stijlen, of het nou soul, southern rock, blues of jazz is, meester maakt.

Ik vind dit een ongelooflijk goede plaat. Dit is misschien wel de beste Jazz- Fusion plaat die ik ooit heb gehoord. De drum van Billy Cobham is overweldigend, de snelheden waarmee hij op zijn drums slaat is overweldigend. Tommy Bolin haalt op deze plaat ook alles uit de kast. Hij speelt met grote snelheden en ook nog lekker funky. De bas is ook heerlijk, lekker groovy en rustig. Ik vind Red Baron echt een prachtig nummer. Het zit perfect in elkaar en dat basloopje is geniaal.

Kortom Spectrum is zeker een aanrader als je van Jazz- Fusion houd.

Tijdens het luisteren naar Spectrum heb ik voor mezelf besloten dat ik niet van fusion houd, dus deze quote kon ik niet laten liggen.

Spectrum stond al jaren op mijn luisterlijstje, omdat Massive Attack breeduit Stratus heeft gesampled voor hun nummer Safe from Harm. Daardoor verwachtte ik ook iets dat meer in de lijn zou liggen van psychedelische soul (bv. iets als Hot Buttered Soul van Isaac Hayes), maar dat was dit bepaald niet.

Goed, fusion dus. Een jaar of tien geleden had ik even een periode waarin ik Mahavishnu Orchestra (waar Cobham ook aan verwant is) helemaal het einde vond, maar daar kan ik nu ook niets meer mee. Op de een of andere manier vind ik het gemusiceer in het genre een beetje over de top: het is meer musiceren om het musiceren dan dat het echt een doel heeft. Vind het allemaal niet slecht, maar het doet me bijzonder weinig. Zal het genre voorlopig wel even links laten liggen.

Uhmm, het is of Fusion, of Jazz-Rock Zie ook het genre hierboven aangegeven

Jazz-Fusion is dus dubbel op eigenlijk

Piet Lut

Overigens is fusion simpelweg een fusie tussen twee stijlen. Met fusion alleen zeg je nog eigenlijk niks. ThePieMan heeft toch gelijk aangezien Jazz Fusion (oké zonder streepje) jazz fuseert met een andere stijl; een brede vergaarbak maar toch...

Er bestaat zelfs een wiki-pagina van: Jazz fusion - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org. Het kan zowel jazz-rock (Mahavishnu/Billy Cobham, Miles' A Tribute To Jack Johnson), rock-jazz (Miles' Bitches Brew) als Jazz-funk (Miles' On the Corner) betekenen en dat zijn nog maar een paar voorbeelden.

On topic: mooie hoes, originele gitaarstijl van Tommy Bolin (R.I.P.), goed nummer dat Stratus (hoewel ik de versie van Beck Bogart en Appice misschien nog wel meer waardeer...) maar in zijn algemeenheid herken ik me in de kritiek van Herman. Een jaar of 5 geleden beluisterde ik veel Mahavishnu en co.. maar slechts de eerdergenoemde platen van Miles Davis met de onvolprezen John McLaughlin op gitaar zet ik tegenwoordig nog op.

Mijn huidige drone/krautrockverslaving zet deze muziek voor mij persoonlijk in een ander licht. Het gesoleer om het gesoleer, het alfamannetjesgedrag van de bandleden zorgen op den duur voor een onprettige voorspelbaarheid en doelloosheid. Dat moet mensen niet beletten om hier naar te luisteren. De techniek van de verschillende instrumentalisten is geweldig en de solo's op zich van hoogstaande kwaliteit. Als geheel boeit het mij (momenteel) echter te weinig.

Ik zet nog maar eens Bel Air van Can op, in creatieve zin een soort fusionnummer maar dan wat betreft de instrumenten van de bandleden zelf...

Hier herken ik me helemaal in. Geef mij ook maar Bel Air!

Gekkenwerk. Maar wat gaaf! Door de snelheid en de manier waarop de minuten worden volgepropt met muziek is het niet helemaal mijn smaak. Ik word er in mijn hoofd een beetje druk van als ik te lang naar dit soort muziek luister.

Toch mijn bewondering voor de virtuoze muzikanten!

Volgens mij is dit wel een van de beste solo-albums van Billy Cobham. Afwisselend, dynamisch, opzwepend en regelmatig behoorlijk melodieuze jazzrock van de bovenste plank. Er wordt heerlijk gesoleerd, en wat is Billy een fenomenale slagwerker...

Geweldig album. Wat een energie, wat een vakwerk, wat een spelvreugde. Alleen de opener al: stuitert alle kanten op. En ik stuiter mee. Ook interessant voor proghoofden.

Ik heb grote bewondering voor het swingende drumwerk, het superbe gitaarspel en de heerlijke sound, maar de cheesy synthesizer is mij vaak een doorn in het oog, en het aan deze muziek soms eigene om de groove en de lange solo's op een beperkt akkoordenpalet te laten prevaleren boven een structuur met kop en staart gaat mij wel eens tegen staan. Als Tommy Bolin los gaat kun je me wegdragen, en het drumwerk op bijvoorbeeld Quadrant 4 en Stratus (voor mij duidelijk de beste nummers van de plaat) is echt subliem, maar er zitten ook teveel momenten bij waarop ik me weer realiseer dat ik binnen jazzrock toch meer naar de rock dan naar de jazz zoek. De fade-outs van Stratus en Red Baron zijn echte afknappers.

ik vind het juist heerlijk dat de herkenbare toetsenist Jan Hammer aanwezig is op dit top album

Ooit vond ik dit album als originele 1973 LP in zeer goede staat in de kringloopwinkel voor 3 euro... ik kende Stratus en daarom heb ik 'm gelukkig mee genomen.

Cheesy synthesizer? Typisch jaren '70 geluid volgens mij. De groove en lange solo's zorgen hier juist voor een hoge score. Zo zie je maar.

Is it jazz? Is it rock? Is it fusion? Ach, who cares, Spectrum is een fantastisch solo album van Billy Cobham met een hoofdrol voor alle deelnemende muzikanten zonder dat het in een strontververvelende en oeverloos gepiel vervalt. Stratus kennen we nog als sample van Safe From Harm. Prachtig hypnotiserende basloopje van Leland "Everybody Loves Me" Sklar. Tommy Bolin schittert op gitaar en solliciteert indirect naar een job bij Deep Purple waarbij hij de ondankbare taak heeft om The Man In Black Ritchie Blackmore te vervangen. Jan Hammer doet zijn best om zijn keyboard als een gitaar te laten klinken en tenslotte geselt Billy Cobham ongenadig maar heel smaakvol de drums. Schitterend schijfje!