Billy Cobham - Spectrum (1973)

Gekkenwerk. Maar wat gaaf! Door de snelheid en de manier waarop de minuten worden volgepropt met muziek is het niet helemaal mijn smaak. Ik word er in mijn hoofd een beetje druk van als ik te lang naar dit soort muziek luister.

Toch mijn bewondering voor de virtuoze muzikanten!

Ik heb grote bewondering voor het swingende drumwerk, het superbe gitaarspel en de heerlijke sound, maar de cheesy synthesizer is mij vaak een doorn in het oog, en het aan deze muziek soms eigene om de groove en de lange solo's op een beperkt akkoordenpalet te laten prevaleren boven een structuur met kop en staart gaat mij wel eens tegen staan. Als Tommy Bolin los gaat kun je me wegdragen, en het drumwerk op bijvoorbeeld Quadrant 4 en Stratus (voor mij duidelijk de beste nummers van de plaat) is echt subliem, maar er zitten ook teveel momenten bij waarop ik me weer realiseer dat ik binnen jazzrock toch meer naar de rock dan naar de jazz zoek. De fade-outs van Stratus en Red Baron zijn echte afknappers.