Grin - Grin (1971)

Een mannetje van amper 20 jaar geeft hier zijn visitekaartje af met een zeer gevarieerd repertoire aan nummers, een warm en zeer afwisselend gitaargeluid dat op elk nummer nèt weer even anders is maar steeds perfect voor het nummer in kwestie, en een stemgeluid dat vriendelijk en altijd innemend is.
        Dit titelloze debuut is een erg leuke plaat, lang niet altijd super maar steeds afwisselend met aardige vondsten (een ouderwetse tingel-tangel-piano op Outlaw, koortjes op Everybody's missin' the sun en We all sang together, een orgel op Pioneer Mary) en een algemene vibe van plezier en doelgerichtheid, net als op de eerste plaat van Crazy Horse waar Lofgren ook op meespeelde (inclusief Nobody, dat hier in een andere versie als bonustrack is opgenomen). Sommige nummers zijn wat minder, maar er zitten toch ook diverse briljantjes tussen, zoals de plaatopener, de ontroerende kleine demo Take you to the movies tonight en het vloeiende Open wide, mijn eigen favoriet.
        Belangrijkste minpunt van de plaat vind ik dat sommige zangpartijen niet door Lofgren verzorgd worden maar door drummer Bob Berberich, die een nogal vlakke en brallerige stem heeft; als tweede stem of zanger van tussenstukjes kan ik hem nog wel hebben, maar nummers als 18 faced lover en If I were a song verliezen door zijn uitgesproken vervelende zang voor mij echt aan waarde, zeker wanneer afgezet tegen Lofgrens sympathieke stem. (Gelukkig kan Berberich wel goed drummen, zoals op de hele plaat te horen is, en op het stevige Direction geeft hij zelfs een paar aardige Keith Moon-achtige "rondjes" over zijn kit ten beste.)
        Geproduceerd door David Briggs, met op een paar nummers achtergrondzang van Neil Young, Danny Whitten en Ralph Molina en een bijdrage van Ben Keith op steelgitaar. Stijn_Slayer hierboven moest bij Pioneer Mary sterk aan Wild horses denken, maar mij deed dat toch meteen aan Neil Young ten tijde van After the gold rush denken, bijvoorbeeld de akoestische en kwetsbare toonzettingen van Only love can break your heart, Don't let it bring you down en I believe in you. Maar uiteindelijk is dit toch helemaal Lofgrens plaat – de Boss mag in zijn handjes knijpen met zo'n gitarist, maar wat is het toch jammer dat Lofgrens solocarrière na Grin en een paar aardige seventies-albums eigenlijk niet meer van de grond is gekomen.