Kings of Convenience - Riot on an Empty Street (2004)

Hier heb ik heel erg zin in......

Dan doe ik met je mee

Ik besef ook steeds meer dat ik hun debuut één van de fijnste albums vind die ik heb. Heb hem weer eens gedraaid. Deze nieuwe, daar heb ik 30 sec. stukjes van gehoord (helaas niet van alle nummers), en dan klinkt dat weer heerlijk zeg. Ik hoorde er nu ook een beetje bossa in terug komen. Loom en relaxed dus weer.
Laat de zomer maar komen samen met deze cd.

Erg mooi album weer: niet echt verrassend na hun debuut (zelfde stijl), maar gewoon erg lekker. Beetje "niets aan de hand muziek" waar ik in elk geval erg ontspannen van raak, en vooral simpelweg erg blij (jazeker: en niet bedroefd, zoals misschien meer voor de hand zou liggen ).

In eerste instantie teleurstelling, want meer van hetzelfde. Na een aantal draaibeurten blijkt het echter een geniaal album te zijn. Had wel beter in de herfst uitgebracht kunnen worden i.p.v. in de zomer.

Ze staan zondag 11 juli in de Paradiso.

Ik vond deze cd een stuk beter dan de vorige. Ze laten wat meer hun tanden zien.
--
File Under: New Music

Zodra zangeres Feist meezingt doet het me heel sterk denken aan Damien Rice !!!

Ik heb ze gisteren live gezien. Formidabel! Feist zou het voorprogramma zijn, maar ze was verhinderd en kon daardoor ook niet met de Kings meedoen.
Zo u wil, hier een crappy verslag.

Fantastisch. Mooi. Droevig. Vrolijk. Heerlijk!

I'd rather dance with you klinkt toch wel als een perfecte pop song. Ben erg benieuwd naar de rest! Je hoort Röyksopp er trouwens wel in .

Jammer dat I'd rather dance with you meteen het hoogtepunt van de cd is. Eigenlijk ook niet in de stijl vand e rest van het album. Toch wel leuk album om bij uit te rusten .

Ik hoor Röyksopp er niet echt in hoor... maar dat komt misschien omdat ik 'm op vinyl heb, woei!

Dit album is als een warm kampvuur, met z'n allen eromheen zitten, één iemand hanteert de gitaar, en dan allemaal een beetje neurieën. Maar vooral.. ontspannen.

Op sommige momenten voelt het album dan zo mogelijk nog warmer, als er ook andere instrumenten bij worden gehaald.

Al met al een schitterend album, de ideale achtergrondmuziek, maar alleen er naar luisteren zonder iets te doen kan ik toch niet.

Niets is wat het lijkt...

Laatst stond ik bij Velvet de 3 voor 25 euro tafel uit te checken. Twee reeds in handen en geen derde te vinden die ik niet al had. Behalve : Kings of Convenience- Riot on an Empty street. Nog geen noot van deze act gehoord hebbende, moest ik dus afgaan op de associatie die de bandnaam en albumtitel bij mij opleverde. Een moderne plaat met harde rock en grunge elementen ofzo. Niets van dat alles. T enige moderne aan deze plaat is de Copy Control modus.

Verder is het een mooie liedjesplaat die in een bijzondere zeldzame categorie valt. Namelijk een cd die je veilig kunt opzetten als je schoonouders komen racletten, maar ook een die je met koptelefoon op en licht uit kan beluisteren waarbij je dan vervolgens wegdroomt in een gelukzalige verhaal waarin de nerd die je even denkt te zijn, het toch allemaal voor elkaar krijgt.

Zo ook deze jongens. De hoes spreekt wat dat betreft boekdelen. T mooie meisje dat erbij zit, doet mee omdat ze het huiswerk wil overschrijven. Als ruil zingt ze af en toe een betoverend momentje mee. Voor sex en andere geneugten is ze daarna weer weg naar de geoorbelde petjesdrager uit de sportschool. De Kings in vertwijfeling achterlatend. En wat doen die dan? Daar waar ze goed in zijn. Prachtige breekbare popliedjes maken.

Klasse !!!

Zo had ik er nog nooit tegenaan gekeken.

Ik wel

Goed verwoord VanDeGriend

Dat niet per see maar als je naar de hoes kijkt: het meisje lijkt op Lisa Hannigan en de jongen rechts op Damien zelf.

beter dan z'n voorganger! 4*

Meer variatie dan op het debuut, en uiteindelijk denk ik ook beter dan het debuut. Prachtig verhaal over de hoes van VanDeGriend overigens! Die blik die ze Oye toewerpt, net alsof ze wil zeggen; "don't go there, off limits."
Rijker qua productie, rijker qua arrangement, rijker qua variatie, tja, eigenlijk gewoon beter dan het origineel terwijl ze toch in vele opzichten in hetzelfde vaarwater blijven.
Prachtig gitaarspel van de twee heren, vooral in de song Cayman Islands, het laatste stuk kan ik met de ogen dicht echt van genieten.
Vreemd genoeg vind ik I'd rather dance with you de enige dissonant op een verder prachtig album. Geen slechte song, maar veel te oppervlakkig voor de eigen gezette standaard.

****1/2

Ik vind dit eigenlijk helemaal niet zo bijzonder. Het is wel mooi rustig, maar composities/melodieen zijn toch ook een beetje gewoontjes. Bijzonder is wel de aandacht die is besteed aan het geluid; zelden hoorde ik zachte stemmen en acoustische gitaar zo extreem duidelijk geproduceerd als op deze plaat. Een beetje ´overdone´als je t mij vraagt, zelfs. ´Knap´ en ´goed´, maar ik word er niet door meegenomen.

En na tweede keer luisteren weet ik ook wat er zo mooi is aan het openingsnummer: het is gewoon precies de kampvuur-evergreen ´The Streets of London´.

Samengevat: weinig mis mee, maar dit laat ik wel in de winkel staan. Prachtige hoes, daar doe ik niets aan af. Was voor mij ook een belangrijk argument om te gaan luisteren. Mooi verhaal van VDG inderdaad ook.

Nu al weer vorige zomervakantie, een vriendin van me raade dit album sterk aan,

na een aantal luisterbeurt was ik helemaal verkocht door de unieke sound op het album, heel knap gedaan met de stemmen en gitaren. koude rillingen gaan over me heen als de zangeres in know-how begint te zingen.

Het enige minpuntje vind ik i'd rather dance with you. maar verder is er weinig aan te merken op dit album

4.5*

Één van de topstukken uit mijn collectie. 'Misread' is iedere keer weer briljant. Het album in zijn geheel is steengoed. Feist doet ook leuk mee af en toe. Zij maakt zelf trouwens ook ontspannen albums.

Klinkt net zo goed als het vorige album. Ik vind alleen de stem van Feist niet zo bij hun muziek passen.

ze zijn toch met een nieuw album bezig? Can't wait.. Zou ze ook wel ns live willen bewonderen

trouwens wat ik echt een geweldig sterk punt vind aan deze mannen is dat ze gitaarakkoorden gebruiken die je doen twijfelen of de gitaar misschien anders gestemd is.. Maar niets is minder waar. Het kost wat tijd om ze uit te zoeken, omdat ze zo heerlijk onvoorspelbaar en niet-standaard zijn.. Bijv bij 'i dont know what i can save you from' en 'riot on an empty street' hoewel deze twee toevallig op het andere album staan.. Maar daarvoor neem ik graag zo af en toe mijn pet af. Daar hebben we te weinig van tegenwoordig, originele akkoorden.

Ik moet zeggen dat ik dit nog steeds echt een geweldig album vind.

Die vrouwenstem in het eindnummer... Als je dan niet gaat zweven weet ik het ook niet meer. Ongelooflijk mooi slot van een verder superplaat. Simon&Garfunkel zouden trots op k.o.k. zijn.

Overigens is dat meisje op de cover niet Feist maar de vriendin van Eirik...

Heeft ie dan goed geregeld, dacht ik zo

Ik vind dit een heel mooi album, waar je lekker rustig naar kan luisteren!
Maar het laatste nummer (the Build Up) vind ik erg irritant, omdat er wat mij betreft te weinig melodie inzit, waardoor het lijkt alsof ik naar een geimproviseerd stuk zit te luisteren wat niet echt lekker vloeiend gaat...