Leonard Cohen - Live Songs (1973)

Pluspunten:
– de onvoorspelbare setlist met slechts de helft van de titels al bekend (en dan ook nog allemaal van slechts één album, Songs from a room);
– Cohens manier om met zijn publiek te communiceren, niet alleen via zijn onverwachte extraverte geklets tijdens Please don't pass me by maar ook door de even onverwachte veranderingen in en toevoegingen aan de teksten;
– de arrangementen die subtiele gitaarloopjes toevoegen zonder de kern van de composities aan te tasten;
– het prachtig intieme geluid (ik zou niet weten hoe je opnames met zo'n klein ensemble zou kunnen verpesten, maar dat neemt niet weg dat het allemaal zó goed klinkt dat het soms lijkt alsof Cohen in mijn huiskamer zit te spelen en zingen).
        Minpunten:
– het afschuwelijke want zeer misplaatste dameskoortje dat met bijna elke bijdrage de intimiteit van de live-ambiance verstoort (en mijn favoriete momenten zijn dan ook de nummers waarop het koortje geheel of grotendeels afwezig is, zoals Nancy en Story of Isaac, en natuurlijk het stemmige slotnummer);
– het hopeloos flauwe en eindeloos lang doorgaande Please don't pass me by, echt heel vervelend (ondanks Cohens dappere poging om het publiek bij de zaak te betrekken, resulterend in dat ritmische geklap alsof we bij een Zuidelijke kerkdienst aanwezig zijn) – en dan zie ik tot mijn grote verbazing dat dit misbaksel bij het lijstje favorieten helemaal bovenaan staat!
– en tenslotte de rare montage van het applaus dat soms vlak na een nummer wordt weggedraaid.
        Uiteindelijk winnen de pluspunten het toch van de minpunten omdat dit een uniek live-document van een even unieke artiest is die hier niet bang is om risico's te nemen, en in mijn herinnering is deze plaat ook altijd beter dan wanneer ik hem draai. Maar wat is het toch zonde van dat dameskoortje...