Morphine - The Night (2000)

Ietwat minder sterk dan Good en Cure for Pain. Deze plaat gaat inderdaad meer richting de jazz. Dit resulteert in zwoele, bedwelmde muziek. Desalniettemin een aangename plaat die het oeuvre van Morphine waardig afsluit.

Helaas zonk de frontman na deze nacht in een diepe, eeuwige slaap. Weltrusten Mark Sandman; de dag had voor jou wat langer mogen duren!

Was een tijdje geleden dat ik deze voor het laatst heb gedraaid, maar fijn om te kunnen bevestigen dat de 5/5 die daar staat van mij, volledig terecht is. Zo mogelijk nog beter dan ik mij voor de geest kon halen. Het grooved, het swingt; het is onmetelijk cool en rokerig, doch toucheert ''Night'' donkere emoties en worden zware gevoelens van pessimisme vol cynisme getackeld. De ultieme zwanenzang. Om mij zonder de subtiliteiten die Mark Sandman zich wél eigen had gemaakt uit te drukken; het is moeilijk voor te stellen dat je met een betere plaat de pijp uit kunt gaan. Chapeau!

The Night vormt de zwanenzang van Morphine, het songmateriaal was al geschreven voor dit album. Sandman overleed in 99' tijdens een concert in Italië. De overige leden van de band; Conway en Colley besloten het bijltje hierna erbij neer te leggen. Sandman was de blikvanger van de band, hij was niet alleen de frontman, hij schreef ook nog eens al het songmateriaal.
The Night is net als de voorlaatste plaat; Like Swimming een wat lastige plaat. Het zal puur toeval zijn, maar de sfeer is donker en bij vlagen cynisch. De voorgangers bevatten hier en daar nog wel wat nummers die losjes klinken, soms een laidback sfeer ademen maar op deze worp is daar geen sprake van. Sandman speelt meer in dienst van de song, de sax partijen dienen meer ter ondersteuning dan dat ze de aandacht opeisen en dat is jammer. De titelsong vormt het prijsnummer ook zijn opvolger So Many Ways houdt dat niveau vast. Hierna weet de plaat mijn aandacht niet meer vast te houden. Of het een met het ander heeft te maken weet ik niet, maar de kracht van de band lag ook in het feit dat de meeste tracks een relatief korte speelduur hadden. Dit gegeven maakte dat eenvormigheid niet snel op de loer lag en elke plaat voorbij was voor je er erg in had. Wellicht pas ik mijn oordeel nog aan en zal dit album zijn geheimen op een later moment nog prijs gaan geven, voor nu een ruime voldoende maar eindigt The Night voor mij wel op de laatste plaats in het oeuvre van de band.

In 2023 uit op vinyl, net als "Like Swimming".

Een plaat die ik al zo lang niet gedraaid heb waardoor het eens zo deugd doet om nog eens te beluisteren. Met deze plaat kwam er een vroegtijdig einde aan het oeuvre van deze band. Het is meteen ook hun beste met Yes als goede tweede. De titelsong is van een wereldklasse, een song die men gerust op mijn begrafenis mag draaien of gewoon zoals nu om de nacht te verwelkomen bij valavond. Rope On Fire laat horen dat ze wat breder georkestreerd ook enorm goed klinken. Er zijn stevig swingende songs zoals Top Floor, Bottom Buzzer, I'm Yours and You're Mine en A Good Woman Is Hard to Find maar ook onderkoelde vooral door drums gedragen songs zoals Like A Mirror en The Way We Met. Het geeft deze plaat dat gouden randje dat errond hoort, het is de soundtrack bij zwart-wit films en de grootstadsblues bij nachtelijke regenachtige straten.
Ze doen ons uitgeleide in de donkere nacht met het prachtige Take Me With You en laten ons achter met een van de mooiste "afscheidsplaten" ooit gemaakt.

The Night is een fraaie afsluiter doch ook wat donkerder van aard in vergelijking met zijn voorgangers.
Desalniettemin vond en vind ik juist het debuut en Cure for Pain de beste twee schijven van de heren.
Na die laatste werd het meer en meer een herhaling van zetten.
Niet dat Yes, Like Swimming en The Night niet sterk zijn - integendeel - bleek het filmische karakter van de eersteling en zijn swingende opvolger juist de standaard te zetten voor de band.
Van de heren pak ik eigenlijk altijd alleen de eerste 2 platen beet en de overige drie zetelen al enige tijd in kartonnen velletje.
Zo heeft een ieder zijn favorieten en zie je dat over smaak niet valt te twisten.