Morphine - The Night (2000)

In 1996 was het (toen 3 jaar oude) Morphine album Cure for Pain een bijzonder album voor mij.
In een hoop opzichten was het een heel heftig jaar (en dat alles blijft gewoon lekker privé). Het album was mede daardoor toen een prachtige soundtrack voor mooie late uurtjes met een net leren kennen vriendin, maatje voor het leven. Veel gelach, af en toe een traan, een wijntje hier en daar, kortom: sterke herinneringen want we waren beiden gek op Cure for Pain en ook de opvolger Yes.
Hierdoor ben ik Morphine eigenlijk nooit echt uit het oog verloren en was de tragische dood van Mark Sandman een grote schok.
The Night bleek het laatste album te zijn, verschenen na zijn dood.

Opener is de titeltrack The Night. Ik vind het een hemeltergend mooi nummer. Dit is pure muzikale schoonheid die zich aan je openbaart. Absoluut één van de mooiste nummers van Morphine.
So Many Ways heeft een schemerige orgel op de achtergrond en heeft die typische Morphine sound, mede veroorzaakt door de sax in combi met dat mooie, warme basspel. De drums geven het een catchy ondertoon.
Souvenir heeft een warme maar ook donkere sfeer. Ik word er een beetje triestig van als ik het hoor. Maar ik vind ook dit nummer ongelooflijk mooi en vooral als de sax er zo'n warme, troostende deken op weet te leggen. Het geeft je bescherming, terwijl je weet dat dekens maar een vals gevoel van veiligheid geven.
Top Floor Bottom Buzzer bevat een heerlijk pulserend basgeluid, hierdoor waan je je op een hip underground feestje waar het er nogal sleazy aan toe gaat en tegelijkertijd best chique is.
Like A Mirror doet me een beetje aan Tom Waits denken alleen dan zonder het gegrauw en gegrom. Wel heeft het de duistere sfeer die je ook in het werk van Waits tegenkomt.
A Good Woman Is Hard To Find rolt en dendert rauw door. Het valt me bij dit nummer ook echt op dat dit album toch wel donkerder klinkt en duidelijk poogt wat complexer over te komen hier en daar. Het heeft een wat zware ondertoon meegekregen.
Rope On Fire valt enorm op door de oosterse instrumentatie. Wat een heerlijke (Arabische?) sfeer heeft dit nummer toch. Hierdoor krijgt het iets mysterieus sprookjesachtigs mee. De bariton sax geeft het dan weer de typische Morphine sound. Erg mooi en heerlijk te horen dat er nieuwe wegen worden ingeslagen. Wat had ik de band graag verder horen experimenteren in deze richting.......
I'm Yours You're Mine heeft een enorme dreigende lading. Dit nummer weet helemaal onderhuids te kruipen en doet rare dingen met je. Elk moment denk je dat er een enorme swing aan zit te komen en die komt maar niet. Hierdoor heeft het haast iets pesterigs en dat maakt dit tot een aparte luisterervaring.
The Way We Met is wat meer rock. Maar dan wel zonder gitaargerag. Heel knap gemaakt dus. Ook dit nummer werkt vervreemdend op mij alsof je in een draaikolk geraakt waar het absoluut niet mogelijk is om aan te ontsnappen.
Gelukkig haalt Slow Numbers je er dan wel uit, maar je kunt je afvragen waar je terecht bent gekomen. Het is tergend, een beetje sloom, erg lazy en je hebt het gevoel te ontwaken op een plaats die jou niet bekend is.
Maar omdat het toch wel erg lekker aanvoelt heb je maar één gedachte en dat is Take Me With You. Neem me mee vanaf waar we terecht zijn gekomen, laat me niet meer terugkeren. Een prachtige orkestratie zorgt hier ook wel voor. Dit is zo verdomde mooi dat je op het moment van beluisteren eigenlijk niks anders meer wilt horen.
Helaas overtuigt de stilte je ervan dat de cd is afgelopen. Je knippert met je ogen en je beseft dat je 50 minuten lang in een bijzondere roes hebt verkeerd...................

Bijzonder fraai album van Morphine. Deze band heeft al enkele fantastische platen afgeleverd. Met The Night worden er meer jazz invloeden verwerkt in de muziek. Een uitstekende toevoeging , het houdt de muziek spannend! Voor de muzikale omlijsting zijn - voor mijn gevoel - meer instrumenten gebruikt als op vorige albums. Ik hoor zo af en toe een cello voorbij komen, maar ook orgel, viool en contrabas. Fantastische aanvulling! Zowel het titelnummer 'The Night' als het derde nummer 'Souvenir' vind ik beiden absolute krakers. Het is een dreigend en donker album geworden, echt iets voor mij!

O.... En de backing vocals van de verschillende dames op de nummers 'So Many Ways' en 'Like a Mirror' geven die beide nummers ook net dat beetje extra.