David Bowie - The Singles Collection (1993)

Met een dubbel-cd als deze blijkt maar weer eens hoe verrassend en onvoorspelbaar de carrière van David Bowie verstreek. Soms op het grillige af. Afgaande op zijn discografie biedt de 2cd een weliswaar incompleet maar relevant overzicht van zijn singles van 1969 tot en met 1987. En meer dan dat, er staan ook niet-singles op zoals Ziggy Stardust.
Ik weet niet of er fans van Bowie zijn die álles goed vinden. Ik in ieder geval niet: puur een kwestie van smaak. Met menig nummer heb ik weinig tot niets, met andere kan ik meer. Mijn voorkeur ligt bij het werk met Brian Eno, maar er zijn uitzonderingen.

Op cd 1: het vertellende Space Oddity, het bijna spirituele Starman, de glamrock van Suffragette City en Jean Genie. De laatste ontdekte ik eind 1979 als beginnend popliefhebber toen Frits Spits in het programma Poplijnen dagelijks terugblikte op de jaren '70, met iedere aflevering een ander jaar. Als een radiocursus; ik vond het prachtig en zat aan mijn transistorradio gekluisterd.
Het nummer lijkt trouwens sterk op Block Buster! van The Sweet, zo las of hoorde ik kort daarna. Die van Bowie verscheen in november '72 en die van The Sweet in januari '73: áls er al sprake is geweest van leentjebuur, dan was Bowie dus níet de schuldige.
Cd 1 sluit af met Sound and Vision, mijn eerste kennismaking met zowel Bowie als Eno. Alleen al vanwege de opbouw met dat lange intro een opvallend nummer. Over het drumgeluid kan ik enthousiast blijven schrijven...

Kant 2 gaat verder met Bowies Berlijnperiode, waarvan ik Heroes en Boys Keep Swinging waardeer. Volgende nummers die ik graag hoor zijn Ashes to Ashes, groeien moest Wild is the Wind (nooit geweten dat het een cover van Johnny Mathis/Nina Simone is), China Girl vond ik destijds aardig vanwege Bowies stemgebruik én omdat het door Iggy Pop werd geschreven, ook Blue Jean vond ik aardig (die stem!), dankzij de saxofoon in Absolute Beginners kan ik het nummer waarderen, het doet me aan Bruce Springsteens werk denken met Clarence Clemmons; dat Rick Wakeman en Steve Nieve (de laatste befaamd van Elvis Costello) meedoen was mij onbekend.

Roxy6, als Bowieliefhebber én -kenner die het bovendien allemaal bewust heeft meegemaakt, heb jij voorkeur voor bepaalde periodes? En kun je op een verzamelaar als deze van alles genieten, of haak je ook af en toe af?

Het is grappig RonaldjK, ook bij mij begon de Bowie reis met The Jean Genie, maar dan op het moment dat het nummer in 1972 als single werd gereleased, als voorloper van Alladin Sane het Bowie album uit 1973. Ik was als jonge puber volledig gebiologeerd door Bowie. Ik zag de bekende hoes met de bliksemschicht over zijn gezicht in de etalages hangen en was flabbergasted. In de sfeer van Jean Genie hoorde ik ook overeenkomsten met het Transformer album van Lou Reed. En dat intro met die eenvoudige maar des te pakkender rif….

Ik kreeg het album voor mijn verjaardag en met mijn zakgeld en het geld van mijn vakantiebaantje kocht ik dat jaar met terugwerkende kracht de albums Hunky Dory, Ziggy Stardust, Space Oditty en The Man Who Sold The World. De titeltrack van het laatstgenoemde album wat veel later volgens mij ooit wel op single is verschenen, ontbreekt hier, maar vond ik het beste nummer van dat album, ook ooit nog gecovered door Lulu. In 1973 dompelde ik mij dus helemaal onder in Bowies begin catalogus. (Aangevuld met Roxy Music en Sparks). Vanaf dat moment heb ik ook ieder regulier Bowie studio album rond de releasentijd aangeschaft, voorheen op Vinyl, die ik nog allemaal heb en later op cd.

De eerste vier albums van Bowie hebben elk hun eigen sfeer, Space Oditty zou ik nu omschrijven als singer/songwriter met folkinvloeden, The Man Who Sold The World, als rock en Ziggy Stardust als een erg Brits rock-pop album. Op Alladin Sane gaat de sfeer erg richting Amerikaanse rock.

Pin-Ups, het tussendoor cover album van Bowie, waarop hij zijn favorieten uit de zestiger en vroege zeventiger jaren speelde en met Twig-the wonderkind naast hem op de hoes, leverde Sorrow als single, nog steeds een mooi nummer.

In 1976 kwam Bowie met zijn -in mijn oren- meesterwerk en zelf met Tony Visconti geproduceerde album Diamond Dogs. Het enige mindere nummer daarop vond ik de single Rebel rebel, wat ik vele jaren later wel beter kon waarderen. Maar vergeleken bij bijvoorbeeld Starman of Drive in Saturday valt het nummer in het niet. De Sinistere en met voice over ingevulde ouverture van het album kende ik al snel uit mijn hoofd. En tot aan de dag van vandaag vind ik het een geweldig album.

Even terug naar deze singles collection, bijna alle nummers vind ik goed tot zeer goed.
Nummers die ik heel er goed vind zijn: Space Oddity, Drive-in Saturday, Life on Mars, Fame, heroes, Ashes to Ashes, Under Pressure, China Girls, Modern Love , Blue Jean en Absolute Beginners..

Minder favoriet: Dancing in the Street, Day-In Day-Out, John I’m Only Dancing en DJ.

RonaldjK, je schrijft dat je vooral zijn werk met Brian Eno goed vindt, maar daarmee denk ik dat je Tony Visconti, die verreweg zijn meeste werk produceerde wel een beetje tekort naar mijn idee.
Visconti was er vanaf het begin tot het einde, heeft enkele albums niet geproduceerd maar heeft wel mede zijn stempel gedrukt op Bowie’s oeuvre.

Ook ik vind wat Bowie en Eno samen deden in de jaren ’70 echt geweldig (Low en Heroes), maar ik moet je eerlijk zeggen dat ik het Bowie-Eno album 1Outside uit de jaren ’90 heel lang thuis omgedraaid liet, ik was toen een beetje moe van het kameleon gedrag en ik vond het album onrustig, lawaaierig en in aanvang weinig aansprekend. Veel later kwam de herwaardering wel hoor en er staan enkele heel mooie nummers op, maar nog steeds is het zeker geen favoriet en Earthling het album daarna vind ik (en Bowie achteraf zelf ook) te eenzijdig, onrustig en tijdsgebonden met de Drum’n Bass invloeden. In mijn optiek zijn minste release.

Maar na de jaren ’90 heeft Bowie in deze eeuw wel enkel goede albums afgeleverd, die ik allemaal hoog waardeer.