David Bowie - The Singles Collection (1993)

ik vond en vind Absolute Beginners ook zo'n typisch dromerig romantisch Bowie nummer, prachtig

Berichten verwijderd en/of verplaatst naar David Bowie of Muziek > Algemeen > Teruggrijpen op muziek van vroeger

Jammer dat Soul Love van Ziggy Stardust hier niet op staat. Dat is ook wel een favoriet van me naast de stuk of twintig nummers die hier wel op staan.



Dank U, nu staat er hieronder een post van mij die nergens meer over gaat

"Nieuwe bezems vegen schoon, maar oude bezems kennen alle hoeken en gaten".

ChangesBowie inmiddels ingeruild voor deze, beter verfijnde, Singles Collection. Een must in de kast van elke (ware) muziekliefhebber!

helemaal gelijk heb je , toevallig had ik deze vanmorgen op staan , wat `n heerlijke dubbelaar is dit van deze ras artiest .
bij mij staat deze al jaren in de kast , voor een prikkie eens op een rommelmarkt gekocht .

8 beste nummers selecteren is toch niet te doen?? 'n stuk of 30 wel, ach ja met een stuk of 10 studioalbums erbij krijg je wel een compleet beeld van hem.

Aantekening ; ik heb bijna alles van hem, ook nog heel veel op elpee, ben dus een beetje fan....

Goed samengestelde dubbelaar van de meest urgente periode uit Bowie's collectie.
Ooit komt er een prima driebubbelaar met ook zijn beste nineties werk en dat uit dit decennium (de OO jaren, of hoe noem je dat ?)
En dat ze dan de periode van nà Let's Dance tot eind jaren tachtig maar een beetje vergeten, toen concentreerde Bowie zich zeker niet op muziek, maar op film...
Gelukkig herpakte hij zich en werd vanaf begin jaren negentig weer een prima performer die prachtplaten uitbracht.

****1/2

meer hoeft het niet te zijn, eerlijk gezegd... mag z'n nineties werk me gestolen worden.

Hetzelfde verhaal, en dan is deze een heel stuk completer. Wat een rasartiest.

De precieze verzamelaar die ik op mijn iPod heb staan vind ik zo niet terug op deze site, maar deze tracklist lijkt er erg veel op. Vele nummers zijn natuurlijk bekend van de radio en mag ik graag horen. Ik roep Ashes to Ashes uit tot mijn favoriet,.

Die cd heb ik ook, Best of Bowie heet hij.

Het tragische lot van de single-verzamelaar in één dubbele cd weergegeven.

Wat geef je nog om je krakerige singletjes als je hier alles keurig (en geremasterd) op een rijtje hebt staan?

Vind de eerste cd verreweg wel beter dan de 2e. Wat dan weer zou betekenen, dat deel 1 van zijn carriére beter was dan het vervolg. Ik denk ook dat dat zo is.

Waarom dit toch nog gekocht, als je via de reguliere cd's dezelfde compilatie kan maken, mocht je daar zin in hebben?

Nu, deze verzamelaar geeft de echte uitgebrachte singles weer, waar een normaal studio-album nog wel eens een langere (aangepaste)versie heeft (Heroes!). Bovendien is naar mijn idee ook niet altijd alles op een studio-album verschenen (Knock on wood, Dancing in the streets).

Hoe dan ook, alle andere verzamelaars zijn met deze compilatie vrij overbodig geworden.

Deze dubbelaar nog als cd box gekocht (dubbele doos) en heel veel gedraaid. In tegenstelling tot sommige anderen vind ik cd 2 met ook zijn jaren '80 singles wel heel goed. Luister eens naar Let's Dance, Under Pressure en het schitterende: This is Not America.
Voordeel hiervan: kan je van beide cd's genieten.

Mooie verzamelaar met de grootste hits van Bowie door de jaren heen, nou ja, tot begin 90er jaren dan. Prima voor wie Bowie wel kan waarderen maar niet echt een heel groot liefhebber is. Zo iemand als ik dus.
De helft van de nummers vind ik niets, maar de andere helft vind ik goed tot zeer goed, maar dat komt natuurlijk doordat de man vele stijlen geprobeerd heeft en dan zit er altijd wel bij dat je niet aanspreekt.

Mooi nummer idd, 1 van de meest bluesy nummers ook van deze verzamelaar.

cd 2 bevat inderdaad erg veel nummers die ik al eerder gehoord heb en allemaal erg goed zijn. cd 1 heeft met lichte voorsprong wel mijn voorkeur, maar cd 2 vind ik ook heel goed.

Machtige verzamelaar waarbij het bijna ondoenlijk is om een favoriet nummer aan te wijzen , hetgeen ik dan ook maar niet ga doen.
CD 1 absoluut de volle mep waard, mijn inziens Bowie" s beste en meest creatieve periode.
CD 2 kent met Alabama Song een draak van een nummer maar is voor de rest ook van prima kwaliteit.

Ik heb het niet zo op verzamelaars, maar voor deze maak ik een uitzondering. Werkelijk alle single-knallers van Bowie staan hierop en deze plaat verveelt echt geen moment.

Een geweldig monument dat laat zien wat een rasartiest die David Bowie toch is!

Een overzichtelijk vrij compleet single overzicht van David Bowie.
Goed samengesteld en zover ik het kan overzien staan alle hits die er toe doen hierop.

Uiteindelijk ook voor ieder wat wils. De prille singer/songwriter Bowie, de glamtijd, soulman, zijn art-Berlijn periode, en de 80's Bowie.
Bowie had ook een neusje voor het uitbrengen van goede singles en daarom is deze compilatie een uitstekende luistertrip van een artiest die er altijd was.

Kan best genieten van Bowie, ihb de periode s2s t/m heroes. Zo’n verzamelaar vind ik echter te veel van het goede en te weinig samenhang om interessant te blijven. Ik pak deze nagenoeg nooit uit de kast. Luister vele malen liever zijn albums.

Uitstekende verzamelaar van Bowie, zoveel verschrikkelijk goede nummers. Wat mist is denk ik nog the man who sold the world en een extra liedje van Hunky Dory . Dan hadden het verschrikkelijke Alabama Song en Dancing in the street weggelaten mogen worden . Dan was ie zo goed als perfect.

Tja, als je iets meer de diepte in wilt, is een verzamelaar van Bowies oeuvre natuurlijk altijd een compromis. Maar ik vond dit destijds, in 1993, toch wel een heel fijne aanschaf. Ik was in die tijd meer in hits dan in albums geïnteresseerd, al had ik al wel enkele albums van de man. Maar dit vormde een mooi, en tot die tijd vrij volledig overzicht van de vele klasse-singles die hij had uitgebracht. Vrijwel elk nummer dat ik destijds als essentieel beschouwde, staat er op. De compleetheidsnerd in mij mist nummers als het soundtrack-hitje Underground, en vooral Loving the alien. Die laatste had voor een collectie als deze een aanwinst geweest, omdat de single-versie daarvan heel moelijk te vinden is. Als het nummer al op compilaties voorkomt, is het vaak de albumversie van zeven minuten.

Dancing in the street kan ik vanwege de curiositeitswaarde nog wel hebben (en die hóórt hier eigenlijk gewoon op, als een verzameling singles), maar Alabama song had er voor mij ook niet op gehoeven. Ik vind dat hoe dan ook een verschikkelijk nummer. Ook de versie van The Doors kan me niet bekoren.

ja verschrikkelijk , alabama song. En Loving the Alien had ook zeker niet misstaan. Helemaal eens .

Nu ik je bericht teruglees, denk ik: ja, The man who sold the world is toch ook wel een vroege Bowie-klassieker. Die had hier best bij gemogen. Het is me wel eens vaker opgevallen dat die op vrijwel alle verzamelalbums van hem lijkt te ontbreken. Zou het een rechtenkwestie zijn, omdat dat album als eerste in de VS uitkwam op het Mercury-label en niet op RCA? Hoewel latere uitgaven van het album gewoon door RCA werden gedistribueerd. Geen idee hoe dat zit, maar ik heb het altijd vreemd gevonden. Alsof er iets eigenaardigs met de rechten van dat nummer (en het hele album) aan de hand is in de Bowie-catalogus.

Staat op The Best of 1969/1974 (1997), Best of Bowie (2002), Nothing Has Changed (2014) en Legacy (2016).

Okee, dat valt dus reuze mee! Je begrijpt: die verzamelaars heb ik dus allemaal niet. Ik meende die indruk te hebben overgehouden aan de samenstelling van (nog) oudere verzamelalbums, zowel op LP als op CD. Maar in het EMI-tijdperk lijkt dat dus allemaal te zijn rechtgetrokken, àls er al sprake was van een probleem...

Voor de gein nog even nagezocht welke Bowie-verzamelaars ik dan wel heb:
ChangesOneBowie (1976), The Best Of Bowie (1980), Fame and Fashion (1984),
Changesbowie (1990), de uitgebreidere dubbel-LP.

Daar staat het nummer steevast niet op, maar ik geef toe: die zijn dus allemaal uit het LP-tijdperk en bovendien hopeloos incompleet, dus het zegt ook niet zo heel veel.

Maar goed, The man... had dus op deze Singles Collection mooi het plekje kunnen innemen van Alabama song. Al kun je tegenwoordig natuurlijk ook gewoon je eigen playlist samenstellen.

Met een dubbel-cd als deze blijkt maar weer eens hoe verrassend en onvoorspelbaar de carrière van David Bowie verstreek. Soms op het grillige af. Afgaande op zijn discografie biedt de 2cd een weliswaar incompleet maar relevant overzicht van zijn singles van 1969 tot en met 1987. En meer dan dat, er staan ook niet-singles op zoals Ziggy Stardust.
Ik weet niet of er fans van Bowie zijn die álles goed vinden. Ik in ieder geval niet: puur een kwestie van smaak. Met menig nummer heb ik weinig tot niets, met andere kan ik meer. Mijn voorkeur ligt bij het werk met Brian Eno, maar er zijn uitzonderingen.

Op cd 1: het vertellende Space Oddity, het bijna spirituele Starman, de glamrock van Suffragette City en Jean Genie. De laatste ontdekte ik eind 1979 als beginnend popliefhebber toen Frits Spits in het programma Poplijnen dagelijks terugblikte op de jaren '70, met iedere aflevering een ander jaar. Als een radiocursus; ik vond het prachtig en zat aan mijn transistorradio gekluisterd.
Het nummer lijkt trouwens sterk op Block Buster! van The Sweet, zo las of hoorde ik kort daarna. Die van Bowie verscheen in november '72 en die van The Sweet in januari '73: áls er al sprake is geweest van leentjebuur, dan was Bowie dus níet de schuldige.
Cd 1 sluit af met Sound and Vision, mijn eerste kennismaking met zowel Bowie als Eno. Alleen al vanwege de opbouw met dat lange intro een opvallend nummer. Over het drumgeluid kan ik enthousiast blijven schrijven...

Kant 2 gaat verder met Bowies Berlijnperiode, waarvan ik Heroes en Boys Keep Swinging waardeer. Volgende nummers die ik graag hoor zijn Ashes to Ashes, groeien moest Wild is the Wind (nooit geweten dat het een cover van Johnny Mathis/Nina Simone is), China Girl vond ik destijds aardig vanwege Bowies stemgebruik én omdat het door Iggy Pop werd geschreven, ook Blue Jean vond ik aardig (die stem!), dankzij de saxofoon in Absolute Beginners kan ik het nummer waarderen, het doet me aan Bruce Springsteens werk denken met Clarence Clemmons; dat Rick Wakeman en Steve Nieve (de laatste befaamd van Elvis Costello) meedoen was mij onbekend.

Roxy6, als Bowieliefhebber én -kenner die het bovendien allemaal bewust heeft meegemaakt, heb jij voorkeur voor bepaalde periodes? En kun je op een verzamelaar als deze van alles genieten, of haak je ook af en toe af?

Het is grappig RonaldjK, ook bij mij begon de Bowie reis met The Jean Genie, maar dan op het moment dat het nummer in 1972 als single werd gereleased, als voorloper van Alladin Sane het Bowie album uit 1973. Ik was als jonge puber volledig gebiologeerd door Bowie. Ik zag de bekende hoes met de bliksemschicht over zijn gezicht in de etalages hangen en was flabbergasted. In de sfeer van Jean Genie hoorde ik ook overeenkomsten met het Transformer album van Lou Reed. En dat intro met die eenvoudige maar des te pakkender rif….

Ik kreeg het album voor mijn verjaardag en met mijn zakgeld en het geld van mijn vakantiebaantje kocht ik dat jaar met terugwerkende kracht de albums Hunky Dory, Ziggy Stardust, Space Oditty en The Man Who Sold The World. De titeltrack van het laatstgenoemde album wat veel later volgens mij ooit wel op single is verschenen, ontbreekt hier, maar vond ik het beste nummer van dat album, ook ooit nog gecovered door Lulu. In 1973 dompelde ik mij dus helemaal onder in Bowies begin catalogus. (Aangevuld met Roxy Music en Sparks). Vanaf dat moment heb ik ook ieder regulier Bowie studio album rond de releasentijd aangeschaft, voorheen op Vinyl, die ik nog allemaal heb en later op cd.

De eerste vier albums van Bowie hebben elk hun eigen sfeer, Space Oditty zou ik nu omschrijven als singer/songwriter met folkinvloeden, The Man Who Sold The World, als rock en Ziggy Stardust als een erg Brits rock-pop album. Op Alladin Sane gaat de sfeer erg richting Amerikaanse rock.

Pin-Ups, het tussendoor cover album van Bowie, waarop hij zijn favorieten uit de zestiger en vroege zeventiger jaren speelde en met Twig-the wonderkind naast hem op de hoes, leverde Sorrow als single, nog steeds een mooi nummer.

In 1976 kwam Bowie met zijn -in mijn oren- meesterwerk en zelf met Tony Visconti geproduceerde album Diamond Dogs. Het enige mindere nummer daarop vond ik de single Rebel rebel, wat ik vele jaren later wel beter kon waarderen. Maar vergeleken bij bijvoorbeeld Starman of Drive in Saturday valt het nummer in het niet. De Sinistere en met voice over ingevulde ouverture van het album kende ik al snel uit mijn hoofd. En tot aan de dag van vandaag vind ik het een geweldig album.

Even terug naar deze singles collection, bijna alle nummers vind ik goed tot zeer goed.
Nummers die ik heel er goed vind zijn: Space Oddity, Drive-in Saturday, Life on Mars, Fame, heroes, Ashes to Ashes, Under Pressure, China Girls, Modern Love , Blue Jean en Absolute Beginners..

Minder favoriet: Dancing in the Street, Day-In Day-Out, John I’m Only Dancing en DJ.

RonaldjK, je schrijft dat je vooral zijn werk met Brian Eno goed vindt, maar daarmee denk ik dat je Tony Visconti, die verreweg zijn meeste werk produceerde wel een beetje tekort naar mijn idee.
Visconti was er vanaf het begin tot het einde, heeft enkele albums niet geproduceerd maar heeft wel mede zijn stempel gedrukt op Bowie’s oeuvre.

Ook ik vind wat Bowie en Eno samen deden in de jaren ’70 echt geweldig (Low en Heroes), maar ik moet je eerlijk zeggen dat ik het Bowie-Eno album 1Outside uit de jaren ’90 heel lang thuis omgedraaid liet, ik was toen een beetje moe van het kameleon gedrag en ik vond het album onrustig, lawaaierig en in aanvang weinig aansprekend. Veel later kwam de herwaardering wel hoor en er staan enkele heel mooie nummers op, maar nog steeds is het zeker geen favoriet en Earthling het album daarna vind ik (en Bowie achteraf zelf ook) te eenzijdig, onrustig en tijdsgebonden met de Drum’n Bass invloeden. In mijn optiek zijn minste release.

Maar na de jaren ’90 heeft Bowie in deze eeuw wel enkel goede albums afgeleverd, die ik allemaal hoog waardeer.

Dankjewel! Als ik het goed begrijp heb je minder met de "gladde" jaren '80, de discopopalbums.

Interessant hoe je de eerste albums kernachtig beschrijft, Thuis draai ik momenteel de albums die ik van hem bezit op elpee of cd. Na Stage (geproduceerd door Visconti) ben ik nu bezig aan de eerste van Tin Machine. Weer een heel andere aanpak.

Diamond Dogs ga ik zo eens afspelen in de auto, benieuwd geworden naar de ouverture!