Flying Lotus - Los Angeles (2008)

Ik heb dit album minstens 5x gedraaid deze week en het blijft me bevallen. Wat me opvalt is dat het inderdaad geen "stuurloos fragmentarisch samplegewauwel" is maar, naar eigen zeggen, pure 'songcraft' is (Person Pitch van Panda Bear is misschien wel het beste voorbeeld dat ik heb). Dat maakt voor mij muziek speciaal wanneer artiesten dat goed doen; muziek op een ruwe manier aan elkaar naaien. Niet glad gepolijst. Niet het ene sample'tje na het andere zodat er een 'statisch' geheel ontstaat. Lekker sferisch en zweverig, daar houd ik van. En dat is denk ik ook de intentie van Flying Lotus geweest bij het maken van Los Angeles. Lekker wazig en vooral heel spacy (de titels refereren er al aan: stellar star, comet course, orbit) En niet altijd druk en opzwepend zoals de nummers GNG BNG en Parisian Goldfish. Hoe dan ook, Flying Lotus is producer die mij, als -nou niet bepaald hiphopliefhebber- erg aanspreekt. Dit album staat voorlopig hoog in mijn top10 van 2008

Omdat iedereen zo verschillend tegen dit album aankijkt, en mijn hiphopleeft-review toch vooral een sfeerbeschrijving is van hoe ik de plaat ervaar, post ik hem ook hier maar even.


Kersvers getekend door het Warp-Label, opereert Steven Ellison alias Flying Lotus in een muzikaal hoekje waar artiesten als Daedelus, Prefuse 73 en in lichte mate ook Madlib zich al sinds jaar en dag bevinden. Terwijl deze artiesten altijd met interessante beatcollages voor de dag komen, is het lastig je te onderscheiden in een nagenoeg instrumentaal subgenre dat bestaat uit knip- en plakwerk. Het eerder dit jaar uitgekomen Los Angeles doet dit wel, en imponeert zodanig dat het als totaalplaatje de genregrenzen ontstijgt. Een flinke scheut samples wordt met psychedelische electronica in hiphoppatronen vermengd tot een wonderlijke, filmische ervaring, die dieper duikt dan de losse samples en nummers doen vermoeden.

Wat we te zien krijgen van dit Los Angeles is een stadstrip die aanvoelt als een beklemmende koortsdroom. Contacten vallen niet te leggen en als in een slaaptoestand trekken de stadsscènes onafwendbaar aan je voorbij. De plaat is verre van afstandelijk, maar communiceert op geen enkele manier met zijn luisteraar en voelt hierdoor broeierig en ongemakkelijk. Wanneer in Comet Course dan toch enige menselijke inmenging plaatsvindt, behelst dit iets als ''Will there be peace...?'' , uitgesproken in een moeilijk verstaanbare waas. We treffen de krochten van een ongrijpbare omgeving. Onwerkelijke spelonken waarin industriële processen zich onverstoorbaar voltrekken, niet gehinderd door enige compassie met jou, luisteraar, jij die bent verworden tot een vervreemd hoofdpersonage in een ultiem afstandelijke ambiance.

En net als in een echte droom sluiten volkomen verschillende situaties - in de vorm van albumtracks - als vanzelfsprekend op elkaar aan. Ze staan los van elkaar, maar het zijn fragmentarische hoogstandjes die in het geheel geen verbanden behoeven. Vanuit het album spreekt een grote vrijheid, een gevoel van toeval dat degene die het ondergaat zo'n onverbiddelijke berusting meegeeft dat de plaat als onafwendbaar en onomkeerbaar voorbijtrekt. Van de gedurfde opener Brainfeeder, die je meteen de diepte inzuigt, tot aan de afsluiter Auntie's Lock / Infinitum, die de uiteindelijke gelatenheid illustreert met een vederzachte en toch nog absurde vrouwenstem: Los Angeles onttrekt zich aan alle normen.

Zo heeft Flying Lotus een plaat gefabriceerd die bijna onprettig is, maar zonder mededogen voortpruttelt. Een intensieve beluistering betaalt zich uit in een intrigerende verzameling van korte schetsen die geen kop of staart behoeven, omdat ze op zichzelf al danig vervreemdend zijn dat ze acute ademhalingsproblemen opwekken.

Welbeschouwd bevat de plaat helemaal geen moeilijk te doorgronden structuren, maar de wazige sfeer die neergezet wordt door middel van grove blokken repetitieve duisternis is genoeg om van Los Angeles een bijzonder kunststukje te maken. Een belevenis van formaat, die in het donker op hoog volume meer dan uitstekend tot zijn recht komt.


Oorspronkelijk geschreven voor Hiphop Leeft.

Wat een rommelige verzameling geluid dat in de vorm van een beat gegoten is; en dat dan bij 17 nummers! Ik kan hier echt niet goed naar luisteren. Toch 2 keer het album volledig uitgezeten en een paar keer er doorheen geskipt. Dit is te experimenteel en wazig voor mij. De nummers met zang zorgen ook niet voor veel verbetering al lijkt er iets minder geëxperimenteerd te worden op het gebied van de beats. Wat ben ik blij dat het album voornamelijk korte nummers bevat. Degene die ik nog lichtjes kon pruimen, zijn Comet Course, Parisian Goldfish, RobertaFlack en Auntie's Harp.

Flying Lotus is zo'n artiest waar ik om de zoveel tijd weer naar teruggrijp. Door de jaren heen steeds meer fan geworden van zijn sound en zijn muziek die een wat ongrijpbaar karakter heeft. En soms denk je wel eens hoe kan je nog echt vernieuwend zijn in deze tijd, maar deze man laat het horen. Ik ervaar zijn albums ook echt als muzikale schilderijtjes. Zeer kleurrijk ook.

Hoewel zijn sound uit duizenden herkenbaar is gaat hij op elk album toch een wat andere richting uit. Je kunt die evolutie wel horen als je zijn album chronologisch afgaat. Dit album is er een nog een uit zijn begindagen. De muziek leunt hier nog wat meer op wat (experimentele) hiphop-beats. Dit vind ik persoonlijk wel Flying Lotus op zijn best denk ik. Hier zijn ook een partij lekkere grooves terug te vinden en op zijn latere albums zou het geluid toch steeds meer jazzier worden. Het geheel is zoals gezegd zeker kleurrijk en ook wel lekker zompig. Heerlijke sfeer zit erin. Je waant je ergens in de jungle in het bijzijn van een sjamaan onder invloed van het een of het ander. Als ik mijn fantasie zo even de vrije loop mag laten, want dat doet deze muziek wel met me.

Door de opzet die Flying lotus eigenlijk altijd handhaafd – namelijk, veel korte nummers en intermezzo's – weet hij het binnen zijn klankenpalet voldoende afwisselend te houden. In het begin kon dat fragmentarische me nog wel eens op de zenuwen werken. Tegenwoordig is het puur genieten van deze smaakvolle geluidsoep. Mooi om soms bij jezelf te merken hoe je bepaalde artiesten en albums steeds meer weet te waarderen. Daarnaast opent deze man ook weer deuren voor me doordat ik me wat meer in jazz ga interesseren bijvoorbeeld.

4,5 ster