The Jags - No Tie Like a Present (1981)

Prima bandje, The Jags. Energieke Britse powerpop, voor fans van Joe Jackson/Elvis Costello/Graham Parker.

Tweede en laatste album van The Jags, een naam die ik op het spoor kwam dankzij een tip van Germ. Hoe is het toch mogelijk dat No Tie Like a Present destijds aan mij voorbij ging, terwijl The Knack en The Romantics wél via de radio waren binnengerold?

Het antwoord is vermoedelijk al in mijn vraag besloten: ze waren niet of zelden op de (Nederlandse) radio te horen, waarbij het aanbod van nieuwe namen toen ook al groot was, getuige de talrijke recensies van nieuw werk in bijvoorbeeld Oor.
Ook in hun eigen Engeland wilde het niet lukken, terwijl hun debuut zo sterk was: nadat Back of My Hand in 1979 tot #17 kwam en Woman's World in februari '80 tot een schamele #75, lukte het met de singles van deze elpee helegans níet. En toch zijn de liedjes zo fraai. Niet op streaming te vinden en op YouTube niet als complete playlist beschikbaar, moet ik het doen met een voorzichtige indruk. Die losse nummers overtuigen echter zonder uitzondering.

Opener Here Comes My Baby was de eerste single en laat meteen horen dat de groep staat voor uptempo liedjes met veel energie en pakkende refreinen. I Never Was a Beachboy klinkt als prille new wave in 1978, gemaakt door bekwame liedjessmeden. The Sound of G-O-O-D-B-Y-E was de tweede single, is net zo stevig als het melodieus is, een beetje op de wijze van Elvis Costello.
Mind Reader start bij uitzondering langzaam maar nog altijd intens en melodieus met kop én staart, de versnelling halverwege werkt bovendien goed. Little Lloyd Wright doet het powerpopkunstje gewoon nog eens over zonder te vervelen en Fearing a Tornado profiteert van een dartelende piano.

Met enig voorbehoud een 3,5 ster en opnieuw een album dat ik ergens in de platenbakken hoop tegen te komen. Mijn reis door new wave kwam van de vierde van de Nederlandse Spiderz en vervolgt met meer (?) powerpop bij de tweede van The Lambrettas, waar overeenkomsten met The Jags zijn.