Tangerine Dream - Encore (1977)

Blijft na al die jaren een topper uit de electronische muziek. Dit zal wel door de jaren heen, voor mij althans, een album zijn wat erg veel in de cd-speler zal zitten.

Deze heb jij zeker wel het meest gedraaid van TD Gerards Dream, of komt daar nog een ander album van hun voor in aanmerking?

Deze heb ik inderdaad veel gedraaid maar wel met een zeker beleid. De productie is wat ruw en daarom is enige voorzichtigheid wel geboden. Maar naast dit alles is dit voor mij althans één van de betere live-platen uit de electronische muziek. Je voelt dat je erbij bent.

Ik heb vele live opnames in huis maar in geen van alle kom ik Coldwater Canyon tegen. Desert Dream voor alle duidelijkheid is de muziek voor Oepidus Tyrannus, een studio bewerking met flarden live materiaal. Maar goed als album toch sterk en met veel gevoel gemaakt. Blijft een topper.

En om maar meteen met de deur in huis te vallen na het lezen van bovenstaande berichten waarbij ik me volledig aansluit bij Tangmaster: ja, dit is een plaat van zo'n dergelijk formaat, dat het juist de perfecte instap is v.w.b. het kennismaken met een band als Tangerine Dream.
Dit album zet nl. een behoorlijke stempel op het werk van deze band. Niet alleen als live-album, maar gewoon ook als één van de meest essentiële albums die ze gemaakt hebben. De sound, het tijdsbeeld waarin de muziek tot stand kwam, de spontaniteit, ziel en zaligheid die van de muziek afdruipt: kortom, Encore is een zeer goed en belangrijk album van TD. En die ruis, tja, gewoon doorheen prikken, zou ik zeggen. Ik vind juist dat de plaat daardoor een ruw en spontaan tintje meekrijgt die je ook echt het gevoel geeft dat je naar een live-album aan het luisteren bent, althans, v.w.b. de eerste 2 tracks. Dat live-gevoel is er ook gewoon. Ik krijg wat dat betreft nog steeds kippevel als het publiek compleet uit zijn dak gaat, op het moment dat de sequence in "Cherokee Lane" in kracht toeneemt. Sowieso één van de beste momenten van het album. En dan het waanzinnige "Monolight", wat eigenlijk een soort collage is waarin ook allerlei bekende thema's van andere TD-nummers opduiken. Plus dat eigenzinnige barok-stukje wat erin verwerkt is, blijft ook geniaal.
"Coldwater Canyon" haalt het dan weliswaar niet bij de eerste 2 nummers, maar inderdaad is het hier het gitaargeweld van Edgar Froese die het nummer overeind houdt.
"Desert Dream" tenslotte vind ik zelfs één van de meest interessante composities op dit album. De manier hoe zeer ingetogen passages worden afgewisseld met naargeestige geluids-erupties, komt zeer aangrijpend over. Tevens zit er een treurig, doch mooi thema in verstopt, die mij keer op keer de oren doen spitsen. De manier hoe het nummer eindigt, is zeer verrassend en origineel, en het doet me eigenlijk stiekem verlangen naar meer. Had "Desert Dream" gewoon niet nog 10 minuten langer moeten duren? Sterker nog, is het album nu alweer afgelopen? Ach wat, ik zet 'm gewoon nog een keer op .

ENCORE is one of my TD favorites. If I compare Encore, or other stuff I love like Rubycon, Phaedra, Ricochet, Stratosfear with more recent TD music, I must admit that I prefer the older stuff.

Maar het is geen Ricochet, dat blijft, wat mij betreft, toch het donkerste en angstaanjagendste live album van TD.

Dat ben ik met je eens dat Ricochet een stuk donkerder is, wat toe te schrijven valt aan de meer Oosterse sfeer die er op is te horen. Encore is wat dat betreft meer een plaat die het Amerikaanse landschap beschrijft, wel spannend, maar daarnaast ook een stuk opener. Appels met peren vergelijken zeg maar, edoch beide van grootte klasse en mijlpalen uit de elektronsche muziek. Karakter platen die nauwelijks voor elkaar onder doen. Het is slechts een kwestie van smaak welke je beter vindt, ik hou je daarbij niet tegen.

Oosters? in welk opzicht vind je Ricochet zo klinken dan? Dat Ricochet donkerder klinkt dan Encore, heeft i.m.o. meer met de stemming van de muziek te maken. En inderdaad klinkt Ricochet een stuk somberder en dreigender dan Encore...

Heel wat muziek wat min of meer uit de kosmische tijd van de elektronische muziek komt heeft wat Oosters voor mij. Phaedra, Rubycon van TD en het album Epsilon in Malaysian Pale van Edgar Froese doet mij naast de ruimte ook ergens in Azië belanden. Ricochet doet me de laatste jaren steeds meer denken aan een spannend spel in natuurgebieden in oosterse landen. In mijn verbeelding waan ik me in oerwouden in Azië, ook al zijn naast dit gegeven ook Westerse elementen in de muziek te horen.

Dit album Oosters, hoor het er niet in terug.

Dit album niet nee. Gerards Dream doelde op Ricochet; misschien ook wel op dit album, trouwens. Ik hoor het Oosterse aspect er ook niet in terug. Ook niet op Encore...

Na Edgar Froese's ontmoeting met Salvador Dali eind jaren '60, besloot Edgar om meer experimentele muziek te maken. Zo doelde hij geloof ik, dat hij de uitdaging aan wilde gaan, door de beeldende kracht van de surrealistische schilderijen van Dali, om te zetten in muziek.
En toegegeven, bij het luisteren naar Tangerine Dream, komen toch veel van de beeltenissen bij me op, die Dali geschapen heeft. En zeker bij het oudere werk, zoals o.a. Ricochet, maar ook dit geweldige live-album...

Inderdaad, ik had het louter over Rubycon en Ricochet waar ik iets oosters op hoor. Niet op dit album dus. Als ik dit album in een beeld moet vangen kom ik echt uit waar het gespeeld is, Noord-Amerika dus. Een werelddeel waar ook veel mooie dingen te zien zijn. Een compliment dus voor de muzikanten als ze een dergelijke sfeer kunnen neerzetten. Fantasie is fantasie en dat is iets persoonlijks, daarom vind ik het wel leuk om te lezen wat de gebruikers van deze site voelen als zij muziek luisteren. Dat is denk ik ook de kracht van deze site, een journalist is gebonden aan strakke regels, laten we daarom hier zoveel mogelijk ons zelf zijn, dat maakt het leuk hier.

Vind ik ook. Het draait juist om persoonlijke meningen. Ik vind het juist leuk om te lezen wat iemand zijn/haar beleving is bij een album. Ik vind jouw filosofische manier van berichten schrijven erg leuk om te lezen, en hoop dat je dat niet veranderd, want het blijft gewoon leuk om te lezen altijd vind ik.

Opnieuw na Stratosfear een erg melodieus album, met vette gitaarpartijen en subtiele pianoklanken. Oosterse invloeden herken ik niet. Ik vind het bovenal psychedelische muziek. Daar ligt ook haar kracht. Het vermogen om beelden, emoties, dromen en gedachten uit de onderste laag van ons geest te halen.

Vraagje, van welke albums komen deze nummers?

Alleen in Monolight hoor je Betrayal van het album Sorcerer en Stratosfear van het gelijknamige album terug. Desert dream is voor een groot deel opgebouwd uit de muziek voor Oedipus Tyrannus uit 1974. De rest is gewoon nieuw.

Oké, dankje Vond ze namelijk erg goed klinken. Ik ben nog compleet nieuw in Tangerine Dream land maar het bevalt me zeer, dus hoop binnenkort meer van ze te kennen

Dat vind ik het mooist met het live-materiaal van TD.
Het voegt werkelijk erg veel toe aan de studio-albums aangezien veel nummers nieuw worden gespeeld.

Als je zoekt naar tips of albums kijk je maar bij mij op soulseek . (of pm)

Zet je maar vast schrap, want ze hebben akelig veel gemaakt.
Het werk uit de Virgin Years-periode (1973-1983) mag beschouwd worden als de meest artistieke/succesvolle, dus wellicht een goed begin om je daar eens op te richten .

Ja, dat heb ik al wel gezien ja, dat ze veel gemaakt hebben Nou hoef ik ook niet meteen hun gehele discography door te nemen, wie weet komt dat er uiteindelijk wel van, na vele jaren, maar het is niet zo mijn ding om tijdenlang (bijna) alleen met één artiest bezig te zijn (ik moet nog zóveel luisteren, uit allerlei genres). Echter zou ik hier zeker meer van willen horen, periode 73-83 staat genoteerd, bedankt Verder heb ik mij laten vertellen dat de Atomic Seasons erg goed zijn, dus die ga ik verder ook checken. Heb al wat dingetjes op mijn pc staan, de bovenste hier op MuMe (moet toch ergens beginnen ) en een paar die ik in top 10's heb zien staan.

Monolight is trouwens echt magistraal, eargasm

Atomic Seasons zijn het beste van hun hedendaagse albums samen met Madcap's Flaming Duty

Al is bijna al het werk van TD moeilijk met elkaar te vergelijken.
Bv. Melrose met Phaedra

De Five Atomic Seasons serie is zeker de moeite waard, maar komt niet boven dit soort albums uit.

Op terugwerkende kracht beschouw ik persoonlijk zelfs Jeanne d'Arc als misschien wel het beste album van TD's afgelopen 10 jaar. Maar inderdaad Ataloona: al het nieuwere werk staat, vooral muzikaal gezien, in een totaal ander daglicht dan het roemrijke werk uit de jaren '70, waarvan Encore een belangrijk onderdeel vormt. Wat overigens uiteraard niet betekent dat het nieuwere werk minder goed is. Alleen zullen ze veel minder de status van klassieker krijgen, wat ook geldt voor de Atomic Seasons.

Hoe kom je erbij dat 'Coldwater Canyon' geen live-track zou zijn?
Dat nummer is opgenomen tijdens de tweede Amerikaanse tour van 1977.
En als je bijvoorbeeld de live opname van LA Greek Theatre erbij pakt, dan zul je structuren herkennen die ook in 'Coldwater Canyon' te horen zijn....
Edgar Froese heeft in verscheidene interviews toegegeven dat 'Desert Dream' materiaal van Oedipus Tyrannus uit 1974 bevat en in de studio is afgemaakt; over een dergelijke werkwijze in 'Coldwater Canyon' heb ik hem nooit horen praten...

Bij 'Ricochet' heb je het over 'sprookjes' die over dat album bestaan.
Met jouw bericht help je ze over 'Encore' zelf de wereld in....

Tja als je maar kan schieten he............

Het is een sterk bewerkte studio versie.

Schieten??
Nou, nee. Ik stel gewoon dat je foutieve informatie de wereld in helpt.
En da's natuurlijk niet de bedoeling...

Ik zou 'Coldwater Canyon' eerder een sterk bewerkte live versie noemen

Eindelijk deze ook maar eens gekocht (ik had hem wel op tape), en nu heb ik alles uit de Virgin jaren. Erg goed album, dat staat als een huis.De re-master klinkt trouwens als de spreekwoordelijke klok.

Geweldig album van TD. Ik heb veel van hun werken verzameld, maar dit is echt een van de beste albums die door hen gemaakt it. De sfeer, geluiden en de composities, alles is goed. En als je TD zou willen ontdekken dan is dit de perfecte aanrader!