Entombed - Left Hand Path (1990)

Mja ..jeugdsentiment..16 jaar na dato NOG steeds een ijzersterk,eigenzinnig album.

Toch maar weer eens opgezet dit album en het is idd nog erg sterk.

Het eerste nummer is subliemerdesubliem!

onsterfelijk!!
(een ex metal fan)

Deathmetal klassieker van het eerste uur!

i agree!

Op Left Hand Path zorgde Entombed reeds voor hun kenmerkende sound, maar de nummers bleven toch wat achter (met als grote uitzonderingen But Life Goes On en het titelnummer).
Op Clandestine krijgen we een geluid dat volledig in het verlengde ligt van diens voorganger, maar de songs zijn veel pakkender en blijven beter hangen.

Dat dit een klassieker is staat als een paal boven water, alleen is het zo dat hij volledig overschaduwd is door z'n opvolger.

hoe sneu....

Dit is het enige Entombed album wat ik regelmatig luister. De rest vind ik helemaal niks. Zal wel door die zanger komen.
Maar waarom, ik herhaal WAAROM, hebben ze het op zich perfecte
titelnummer op het einde lweggefade!
Voor de rest is de produktie perfect.

Inderdaad een klassieker! (Vooral het nummer: Left hand Path zelf is een diamant!). Maar voorloper van Entombed: Nihilist heb ik liever. dat was brutaler, smeriger en toen al die verslavende riffs met een gitaar geluid dat later de typisch Zweedse sound zou gaan definiëren, maar het "zaaggeluid" komt oorspronkelijk van de Thrash/Deathmetal van het Canadese Slaughter!

Geniaal

Als compleet album niet zo heel interessant (meer). Vooral het titelnummer is klassiek, dat rustige middenstuk met die keyboards waar dan die gitaren op overdonderde wijze komen binnenvallen en die solo erna, prachtig

Als ik mij niet vergis komt dat uit de horrorfilm Phantasm.

Left Hand Path is een standaardwerk uit de Zweedse geschiedenis geworden. Het geluid van Entombed werd driftig gekopieerd door andere bands.
Uitermate gewaagd om met het meest epische nummer van de plaat te openen. Normaal zet je zoiets aan het eind omdat anders al het kruid direct al verschoten wordt, maar Left Hand Path biedt genoeg kwaliteit om de gehele rit te blijven boeten. Niet zo bezwerend als het titelnummer, maar nummers als Revel In Flesh en But Life Goes On zijn toch heerlijk smerige old school death metal bottenkrakers, dacht ik zo. Live werken ze, als meneer Petrov niet zo blauw als een tientje op het podium staat tenminste, ook uitstekend.
Mijn favoriet komt als laatste in de vorm van Premature Autopsy. Oorspronkelijk een cd bonustrack samen met Carnal Leftovers. Het nummer zit in een geweldig bangtempo en bevat vreemd klinkende ingeblikte grunts. Adrenalineverhogend.
Entombed heeft dit debuut nooit meer overtroffen.

Premature Autopsy heeft behoorlijk vervormde zang. Bij Dismember krijg je dat ook te horen op een (bonus) track van het eerste of tweede album. Het beroemde Before the Creation of Time van Unleashed had wel aardig wat weg van Revel in Flesh. Het album Left Hand path was een paradepaardje van Earache. De LP werd platgedraaid en later kwam ie als CD nog eens in de collectie. Terwijl andere bands achter hun aanliepen zocht Entombed al naar een ander geluid, getuige Clandestine. Heb Entombed in nov. '90 gezien; samen met Sinister en Disharmonic Orchestra hier in de toenmalige schouwburg.

"wist je datje"

Ik vergiste me dus inderdaad niet

..ah..compleet over jouw bericht heen gelezen.
Maar inderdaad uit Phantasm.

Europese deathmetal klassieker bij uitstek. Lekker vet en goor vooral in die tijd. De eerste oorspronkelijke death plaat blijft voor mij Scream Bloody Gore van Death maar deze is goede tweede. 4,0

Die schouwburg stond vast niet meer overeind na die avond

Left Hand Path, al sinds de release in mijn collectie, maar eigenlijk een beetje uit mijn zicht verdwenen de laatste jaren. Heb 'm nu weer even op staan: wat een magistraal nummer is het titelnummer toch, dit heeft in al die jaren niets aan kracht ingeboet!

Jammer dat Entombed meteen het beste kruit heeft verschoten, want na dit sublieme begin van het album, wordt dit niveau helaas nergens op het album meer gehaald. Toch blijft Left Hand Path een klassieker in het genre, al vind ik persoonlijk opvolger Clandistine iets constanter en pakkender.

De schouwburg moest wijken voor een nieuw gemeentehuis, dit optreden werd niet meer overtroffen. Ze openden toen met Drowned en Bitter Loss. Morbid Devourment speelden ze helaas niet, wel één van mijn favoriete nummers na het titelnummer. Na Wolverine Blues ben ik ze uit het oog verloren.

Ik ben maar wat blij dat ik deze bom op CD in huis heb gehaald. Fantastische plaat, death metal van de bovenste plank. Terecht een klassieker, het niveau zakt geen moment. Dit is één van die platen die je, metal liefhebber zijnde, toch wel moet beluisteren! Al wil ik zeker niemand vertellen wat ie moet doen.

Een klassieker. Een mijlpaal. Een monument. Weet ik het welke jubelende woorden er gebruikt werden om dit album de hel in te prijzen. De recensies waren lovend. Ik heb de Aardschok nog liggen waarin Left Hand Path album van de maand werd en een exxxtatische review kreeg van de beste Aardschokredacteur aller tijden Wim Baelus.
Het is het geluid de songs, de stijl. Alles. Entombed is natuurlijk geen pionier maar kreeg wel de hele Zweedse death metalscene in beweging met Left Hand Path als het spreekwoordelijke vliegwiel. Ik vind wel dat het vooraan zetten van het machtige titelnummer het nodige aan kruit verschoten wordt voor de rest van de plaat. Maar ja, kniesoor die daar over zeurt natuurlijk. De cd versies hadden ook nog eens het te gekke Premature Autopsy. Wat wil je nog meer?

Clandestine en Wolverine Blues.

Wolverine blues? Meh. Dan maar Clandestine.

Wolverine Blues heeft met het laatste nummer wel een enorme uitschieter, Clandestine vind ik over het geheel iets sterker.

Deze plaat hier is ongeëvenaard door Entombed, een beest van een album.

Ben niet (meer) zo van de death metal, veel te harde herrie voor mij, maar Left hand path vind ik een geweldig nummer en dan vooral het instrumentale gedeelte na de 'break'.

Als die Inca's of Azteken ooit gelijk krijgen met hun voorspelling van het einde van de wereld, dan mag dit meesterwerk mijn soundtrack zijn bij het schouwspel. Heerlijk lomp, bruut, traag en snel, met fantastische riffs en die kelderdiepe grunt van Lars Göran Petrov. Heerlijk.

Heb even een correctie ingestuurd voor track 11. Moet Carnal Leftovers zijn. Bij Carnival Leftovers moet ik eerder denken aan een straat vol confetti, slingers en lege plastic bierbekers....

Zeg je metal en 1990, grote kans dat je één van de vele thrash metal albums op je oren hebt. Nou is Entombed al geëvolueerd naar het death metal genre maar je kunt niet ontkennen dat deze left hand path zijn roots uit de thrash heeft gehaald. De titelsong is muzikaal ijzersterk en de rillingen lopen over je rug als die laaggestemde gitaren het over nemen op ca 2:30 , dan nog een scheurende solo eroverheen, lekker hoor. Alleen jammer dat er iemand steeds doorheen staat te schreeuwen
Aangezien er zoveel op gestemd is ga ik er maar vanuit dat dit toch één van de death metal klassiekers moet zijn.