Kashiwa Daisuke - Program Music I (2007)

Oke, ik kwam dit tegen op hetzelfde label als van World's End Girlfriend, en ik ging het luisteren, en ik werd omver geblazen. Ik wist niet wat ik moest verwachten. Wat je dus kan verwachten: World's End Girlfriend, maar dan, iets minder experimenteel, muzikaler, mooier, subtieler, geweldigheid enzovoort. Dit is mijn mening en ervaring natuurlijk, maar ik vind dat de World's End Girlfriend liefhebbers dit ervaren/geluisterd moeten hebben. Erg mooie plaat, en voor nu een 4,5* Het kan wellicht nog een 5 worden!

Wauw,
als liefhebber van World's End Girlfriend moest ik dit geluisterd hebben en man o man wat is dit goed!

Ik ga dit de komende dagen veel beluisteren en (hopelijk) doorgronden maar damn dit klinkt echt waanzinnig. En niemand kent dit...

Meer volgt!

En niemand kent dit... quote.

zeker wel!

yes!

Nouja na zo'n tig luisterbeurten krijg ik er nog kippevel van.
Dit is echt hele bijzondere muziek.
Mijn 5 sterren zijn binnen.

En ik ga de schoonheid van deze plaat ooit nog in woorden proberen te omschrijven. Mission Impossible..

*5

Doorgelinkt vanaf WEG, ben benieuwd. De reacties hierboven maken me wel erg nieuwsgierig.

deze plaat is idd heel erg gaaf. briljant hoe klassieke instrumenten zijn verweven met electronische invloeden en geluiden die ogenschijnlijk totaal niet zouden kunnen matchen.

zoals het op deze manier is gedaan is voor mij nieuw en overdonderend.

de opbouw en structuur hoef ik niet eens te benoemen, geniaal. prachtig ook dat het 2 losse lange nummers zijn met elk een thema, maar volgens eenzelfde concept. hierdoor is er de tijd en ruimte om de nummers helemaal uit te bouwen tot echte kunststukjes.

kippevel plaat meteen al bij de eerste luisterbeurten.

Wat een aangename ontdekking, zonder verwachtingen aan deze plaat begonnen.
Uitstekende muziek die het niet nodig heeft om te teren op een dromerig sfeertje.
Deze artiest heeft overigens meer goeds, absoluut de moeite om naar op zoek te gaan.

Is dit eventuele pareltje ook ergens verkrijgbaar of moet ik me wenden tot de voor mij zo verschrikkelijke illegale wegen?

So, wat een interesse ineens voor dit pareltje!
Het is ook een erg mooie plaat en hij zou eigenlijk veel meer aandacht moeten krijgen.


Hier te krijgen

Dan ga ik 'm eens wat meer aandacht geven. Hij gaat binnenkort in bestelling. Dankjewel!

Wat Japanse artiesten betreft ben ik altijd een beetje voorzichtig. Dat is voor mijn smaak iets te extravert en bombastisch. Ervan uit gaande dat mijn mening voornamelijk gebaseerd is op losse nummers die ik ooit hier en daar vandaan heb gehaald, is die niet erg te vertrouwen. Het verklaard wel de gedachte die in mijn achterhoofd bleef zitten tijdens het hele proces van ontdekken en wachten, tot het moment kwam dat de cd binnen kwam.

Het lijkt in niets op datgene wat ik associeer met Japanse (rock). Dat is begrijpelijk, want ik geloof niet dat dit rock is. Dat terzijde, dit is meer klassiek, met elektronische invloeden, maar dan op een manier die je, zoals enkelen hierboven al hebben beschreven, zelden ziet. En dat is een conclusie waar toch nog een beetje die hectische Japan-dingetjes naar voren komen. Ik krijg namelijk een sterk beeld van een hippe jonge Japanner die, gek van klassiek en barok, zelf een plaatje wil gaan maken en iets heel vernieuwend wil gaan doen: alles met de computer! Wat hem echter tegenvalt is dat die computer eigenlijk helemaal niet doet wat hij wil. Al die glitches en verschuivingen en rare trillinkjes krijgt hij er maar niet uit, hoezeer hij ook de juiste tonen aanslaat, en aan de draden en de instellingen en de elektriciteit sleutelt.

Zo na drie minuten van Stella lijkt hij grip op de zaak te krijgen, en als hij op 3:45 het even heel voorzichtig probeert schiet het ineens lekker door, om rond de 4:30 uiteindelijk wel succes te hebben. Toch met hier en daar wat foutjes, maar dat geeft dan weer niet. En dan is het ineens erg goede muziek; de pianonoten die gedragen worden door zwevende violen, dat is heerlijk. De chaos op de achtergrond blijft, maar Daisuke kenmerkt zich als een doorzetter. En dat wordt ook van de luisteraar verwacht, en hier komen we bij het punt waar ik faal. Want ik raak vermoeid, ik zoek naar hoogtepuntjes, ik wacht op hoogtepuntjes, maar ik vind ze niet. Wellicht na meerdere luisterbeurten, maar daarvoor moet je de hele cd uit zitten. En dat is nog niet aan mij besteedt. In de vriezer ermee dus, om later te herontdekken. Ik moest wel eens aan Aphex Twin denken bij Program Music I, maar ik denk dat Kashiwa Daisuke voor dit moment toch de Tommy Cooper van de muziekwereld is.

Deze muziek is magisch.

Heb dit vanochtend in de trein opgezet, en wat is het nummer Stella toch lief, mooi, bloeiend en het geheel gaat als een trein langs je heen, je zit in de wolken bij de eerste 4 minuten luisteren. Deze muziek voert je mee door Vredige landschappen op een zomeravond, de bloesem is te ruiken en in de verte zie je de zon glinsteren door de struiken heen. Ondersteund met deze muziek loop je er dwars doorheen, een glimlach verschijnt op je gezicht, even ben je helemaal herboren en ondek je weer hoe mooi het leven kan zijn.

Mijn treinreis naar School heeft nog nooit voor zo'n blij gevoel gezorgd als wat deze plaat bij mij deed, dit moest ik ooit in mijn leven gehoord hebben.. Wow!

5*

Wat een score zeg en wat een lengte
Tijd om hier achter aan te gaan

Dit album is echt fantastisch. Beide nummers hebben heerlijke teasers waarna ze met een briljante opbouw tot een climax komen die al je haren recht overeind zet van genot. Jammer dat het niet zo heel bekend is, maar misschien kan dat nog komen.

Heerlijke plaat voor de avonduren, ogen dicht en de tijd vergeten. Op deze manier is elektronica voor mij ideaal geïntegreerd. 4*

Dit is alles: klassiek, post-rock, ambient en glitch/IDM. Geweldig!

Mooiste stukje: Stella vanaf de 19e minuut.

Mooi stukje: Stella vanaf de 13e minuut

mooiste stukje: Stella vanaf de 25e minuut

Tjonge, wat een muzikant is die Kashiwa zeg! Pas Stella voor het eerst gehoord.

Ik vind het eigenlijk maar een irritante plaat. Het komt allemaal wat gekunsteld op me over, niet zo puur ofzo. Eén van die platen waarbij ik het gevoel heb alsof de artiest het te veel probeert en te weinig doet. Jammer. Eigenlijk zijn de pluspunten van de meesten hier juist de dingen waar ik op afknap
De eerste luisterbeurt was ik nog positief, maar al snel ging ik me vervelen en ging ik me irriteren. Een miserabele 2 sterren en een flink gezakt gemiddelde...

Prachtige plaat. Vooral Stella luister ik helemaal uit met veel plezier. Het andere nummer vind ik iets minder.

Edit: Ach, F it, gewoon 4,5* en m'n top 10 in die hap!

Wat Kashiwa Daisuke hier doet is zo ongelooflijk mooi. Het is een perfecte mix tussen klassieke instrumenten en electronica die ik bij geen enkele artiest op deze manier ben tegen gekomen.
Hij bouwt vooral stella met zoveel gevoel op. Rustige en intense stukken wisselen elkaar voortdurend af, waarbij langzaam naar een hoogtepunt wordt toegebouwd zonder ergens ook maar een beetje geforceerd over te komen. Write Once, Run Melos doet bijna niet onder aan Stella. Vooral tussen minuut 14 en 18 zit er zoveel emotie in de geluiden die dankzij Daisuke mijn oren binnen dringen. Pure muziek.

Kashiwa mengt en 'programmeert' hier een hoop instrumenten bij elkaar, het wist bij mij in het begin avontuurlijk en overrompelend over te komen, maar ik vind het op de langere termijn -althans tot nu toe- toch wat slap.
Het doet me enigzins denken aan het laatste album van Amon Tobin waar ik de 'soul' ook enigzins vond plaatsnemen voor ongeïnspireerde experimenteerdrang. Kashiwa tracht avontuurlijk, bombastisch en romantisch te doen, maar doet dat niet op een hele diepe wijze vind ik. Dit is absoluut gaaf als achtergrond voor bijvoorbeeld een Pixar film, maar is niet het échte muzikale voer dat ik zoek. Als ik het vergelijk met Aphex Twin's Drukqs bijvoorbeeld waar ook piano samenkomt met wilde electronica, is dat stukken aparter en interessanter voor mij (niet alles hoeft bij hem 'perfect' over te komen terwijl Kashiwa nog in de illusie lijkt te zitten dat perfectie bestaat).
Ondanks wat ik tot nu toe zeg, is het vloeiend lopende muziek, met zeker gevoel en avontuur erin aanwezig, en laat Kashiwa een flink vermogen zien in bepaalde opzichten, maar het is niet zo heel bijzonder qua emotionele inhoud (die van de melodieën bijvoorbeeld) vind ik. Op de achtergrond vind ik het wel goed. Misschien wat vaker zo gebruiken en kijken of het sterrenaantal stijgt . Aldus dit beetje zeikerig -doch redelijk genuanceerde- bericht voor een beetje zeikerig album.

Ik moet zeggen dat ik ook over dat gebrek aan emotie heen moest stappen voor ik de plaat echt waardeerde, John Doe. Ik kan me namelijk nog steeds goed in je stukje vinden, hoewel ik er zelf op een gegeven moment langs ben gaan kijken en dan openbaart zich het kwalitatieve toch ook sterk.

okee, zou voor mij kunnen werken wellicht

Iemand die dit plaatje misschien aan mij kwijt wil?

Nog gewoon te bestellen:

noble - noble-label.net

Had ik al gekeken natuurlijk. Zou je haast denken, dat je hem daar nog kunt krijgen, maar op de 'store' pagina staat dat 'ie temporary out of stock is. Hoe tijdelijk dat is weet ik ook niet, maar heb het label al gemaild dus dat weet ik gauw genoeg.

Ik kreeg dit terug van het label:


Bestelling geplaatst bij Darla - ben benieuwd!

Hoezee, sinds vorige week is deze plaat gewoon weer te bestellen bij het label voor $25 shipped