Kashiwa Daisuke - Program Music I (2007)

Wat Japanse artiesten betreft ben ik altijd een beetje voorzichtig. Dat is voor mijn smaak iets te extravert en bombastisch. Ervan uit gaande dat mijn mening voornamelijk gebaseerd is op losse nummers die ik ooit hier en daar vandaan heb gehaald, is die niet erg te vertrouwen. Het verklaard wel de gedachte die in mijn achterhoofd bleef zitten tijdens het hele proces van ontdekken en wachten, tot het moment kwam dat de cd binnen kwam.

Het lijkt in niets op datgene wat ik associeer met Japanse (rock). Dat is begrijpelijk, want ik geloof niet dat dit rock is. Dat terzijde, dit is meer klassiek, met elektronische invloeden, maar dan op een manier die je, zoals enkelen hierboven al hebben beschreven, zelden ziet. En dat is een conclusie waar toch nog een beetje die hectische Japan-dingetjes naar voren komen. Ik krijg namelijk een sterk beeld van een hippe jonge Japanner die, gek van klassiek en barok, zelf een plaatje wil gaan maken en iets heel vernieuwend wil gaan doen: alles met de computer! Wat hem echter tegenvalt is dat die computer eigenlijk helemaal niet doet wat hij wil. Al die glitches en verschuivingen en rare trillinkjes krijgt hij er maar niet uit, hoezeer hij ook de juiste tonen aanslaat, en aan de draden en de instellingen en de elektriciteit sleutelt.

Zo na drie minuten van Stella lijkt hij grip op de zaak te krijgen, en als hij op 3:45 het even heel voorzichtig probeert schiet het ineens lekker door, om rond de 4:30 uiteindelijk wel succes te hebben. Toch met hier en daar wat foutjes, maar dat geeft dan weer niet. En dan is het ineens erg goede muziek; de pianonoten die gedragen worden door zwevende violen, dat is heerlijk. De chaos op de achtergrond blijft, maar Daisuke kenmerkt zich als een doorzetter. En dat wordt ook van de luisteraar verwacht, en hier komen we bij het punt waar ik faal. Want ik raak vermoeid, ik zoek naar hoogtepuntjes, ik wacht op hoogtepuntjes, maar ik vind ze niet. Wellicht na meerdere luisterbeurten, maar daarvoor moet je de hele cd uit zitten. En dat is nog niet aan mij besteedt. In de vriezer ermee dus, om later te herontdekken. Ik moest wel eens aan Aphex Twin denken bij Program Music I, maar ik denk dat Kashiwa Daisuke voor dit moment toch de Tommy Cooper van de muziekwereld is.

Kashiwa mengt en 'programmeert' hier een hoop instrumenten bij elkaar, het wist bij mij in het begin avontuurlijk en overrompelend over te komen, maar ik vind het op de langere termijn -althans tot nu toe- toch wat slap.
Het doet me enigzins denken aan het laatste album van Amon Tobin waar ik de 'soul' ook enigzins vond plaatsnemen voor ongeïnspireerde experimenteerdrang. Kashiwa tracht avontuurlijk, bombastisch en romantisch te doen, maar doet dat niet op een hele diepe wijze vind ik. Dit is absoluut gaaf als achtergrond voor bijvoorbeeld een Pixar film, maar is niet het échte muzikale voer dat ik zoek. Als ik het vergelijk met Aphex Twin's Drukqs bijvoorbeeld waar ook piano samenkomt met wilde electronica, is dat stukken aparter en interessanter voor mij (niet alles hoeft bij hem 'perfect' over te komen terwijl Kashiwa nog in de illusie lijkt te zitten dat perfectie bestaat).
Ondanks wat ik tot nu toe zeg, is het vloeiend lopende muziek, met zeker gevoel en avontuur erin aanwezig, en laat Kashiwa een flink vermogen zien in bepaalde opzichten, maar het is niet zo heel bijzonder qua emotionele inhoud (die van de melodieën bijvoorbeeld) vind ik. Op de achtergrond vind ik het wel goed. Misschien wat vaker zo gebruiken en kijken of het sterrenaantal stijgt . Aldus dit beetje zeikerig -doch redelijk genuanceerde- bericht voor een beetje zeikerig album.

Verrassend veel stemmen bij dit plaatje.

Kashiwa Daisuke's "Program Music I" zat al een heel tijdje in mijn collectie en ik was dus total vergeten wat ik te horen zou krijgen. Oh, 2 lange tracks (35min. + 25min), daar moet ik me even bij neerleggen. Bij de eerste Pianogeluiden denk ik nog van, aha "klasiek", misschien wordt het wel iets "avantgarde". Maar al vrij vlug horen we ander geluiden binnen sluipen, de gebruikelijke ruisjes, kraakjes, water, stemmetjes, glitchjes en word het allemaal heel wat experimenteeler. Even later komt er ook nog een gitaar en krijgen we een post-rock sfeertje. Het pianomelodietje word steeds melancholischer en vormd het thema dat zich door de gehele track varieêrend blijft herhalen. Dit word ovegoten met een grote variatie aan muziekale stijlen, waarvan bij mij het post-rock sfeertje het meest blijft hangen, moest soms even aan "Godspeed You! Black Emperor" denken. Het 2de gedeelte (track 2), ook vrij melancholisch, is eerder wat jazzy (?) en heel wat speelser en word zelfs uiters danbaar in het laatere gedeelte.

Moet wel zeggen dat het ietsjes minder word na enkelle luisterbeurten.