Wolf Parade - At Mount Zoomer (2008)

Wat is deze band gegroeid in 3 jaar! De zang, de composities, de productie, alles is beter dan het, toch zeker niet onaardige, debuutalbum. Ik draai het album bijna non-stop laatste dagen, en dat heb ik slechts zelden. Vandaar dat ik verhoog naar 5*

Het album bevat eigenlijk geen zwak nummer, al is The Grey Estates wat minder, daar tegenover staan de fenomenale nummers California Dreamer en Kissing the Beehive. Met dit album neemt Wolf Parade, samen met Arcade Fire, de positie in van de sequoia's die fier boven het dichtbegroeide indiebos uitsteken!

Mijn beoordeling voor dit album varieerde van wel aardig naar geniaal. Inmiddels is het enthousiasme iets afgekoeld en is dit gevormd tot een album dat ik met veel plezier en met grote regelmaat opzet, maar daarbij is het ook een album waarbij een tweetal nummers iets teveel boven de rest uitsteken.

Ik waardeer Wolf Parade zeer om hun dynamiek in de nummers, de gehaastheid en opvliegende toon. Dit komt het beste tot uiting in hun meesterwerk Kissing the Beehive en het opzwepende California Dreamer. De andere nummers hebben dat ook een beetje, maar schieten een aantal keer hun doel voorbij. Daarbij is Call it a Ritual een nogal vervelend nummer en hadden ze een sterkere albumopener kunnen kiezen.

Een ander belangrijk pluspunt zijn de geweldige laatste minuten waarmee de nummers eindigen. Neem bijvoorbeeld Language City en The Grey Estates. Tekstueel geen hoogvliegers, maar qua opbouw geniaal. At Mount Zoomer is een heerlijk album dat goed laat zien waar deze band toe in staat is. Rest de vraag of er ooit nog een bizar goed nummer als Kissing the Beehive uit de pen van Spencer Krug zal rollen.