Mickey Newbury - Harlequin Melodies (1968)

Hoe mooi kan muziek zijn. Het vergeten meesterwerk der vergeten meesterwerken. Nog steeds(en ik draai 'm al jaren)krijg ik tranen in mij ogen van Good morning dear of Are my thoughts with you.
Ooit krijgt Newbury de status die hij verdient met dit album:
Beste singersongwriter ever!!! Staat ver van het country genre af door zijn originaliteit(maar moet toch ergens onder vallen). Zelf vond hij dit debuut niet goed en heeft hij al deze tracks in voornamelijk slomere versies later nog een keer opgenomen. Ik vind deze versies allemaal de beste!! Alle registers worden open getrokken met strijkers.
Newbury behoort samen met Townes van Zandt en Nick Drake wel tot de top van het singersongwriters genre.
Het leuke van deze plaat is, waar je ook van houdt of hoe oud je ook bent iedereen wordt er door geraakt.

Was hij eigenlijk succesvol in zijn tijd? Wat een prachtige liedjes maakte deze man toch, zonde dat hij zo onbekend blijft.
Wederom een artiest die ik ontdekte via MM, bedankt muziekobsessie e.a.! =)

Naam wel eens voorbij horen komen, echter nog noit iets 'bewust' van 'm gehoord. Niet helemaal mijn genre (country), wel een leuke (OK) plaat.

Volgens All Music is dit een compilatie dus geen regulier album. Klopt dit?

Nou, de hoes klopt niet bij bovengenoemde tracks. Op cd kan je alleen maar een compilatie van het debuut(deze hoes)harlequin melodies(nr 1 t/m 8 ) en sings his own(nr 9 en verder), beiden de enige platen op RCA label, krijgen. Dus bovenstaand hoesafbeelding is van de originele lp. Sommige nummers staan op allebei de platen, doch zijn wel andere uitvoeringen, Voor de echte fans leuk om die andere uitvoeringen op te snorren.

Ook leuk feitje is dat alle masters van de eerste 6 platen op mercury-label kwijt zijn geraakt(tja hoe zou dat geweest zijn als dat bij Dylan was gebeurd??) en daarom op cd met kraak erin verschenen, die zijn van een lp op cd gezet. Niet te geloven he..

1 tm 11 is toch gewoon Harlequin Melodies zoals dat in 1968 uitkwam? Daar hoort een andere hoes bij, maar die kon ik scherp niet vinden op internet. Die laatste 3 nummers zijn bonustracks van een reissue uit 2003 (waar dus ook deze hoes van is). Daarnaast is er inderdaad nog een ander album op de markt dat ook Harlequin Melodies heet, met als ondertitel "The Complete RCA Recordings".

Behoorlijk verwarrend allemaal, maar dit is dus zeker geen compilatie, dit kan gewoon gezien worden als Newbury's debuut. Wel zijn een aantal van deze nummers al eerder opgenomen door andere artiesten. Hij kreeg het in 1968 zelfs voor mekaar om met 3 verschillende liedjes tegelijkertijd op 1 te staan in 3 verschillende charts in Amerika (allen dus uitgevoerd door anderen).

Mickey's naam was dus zeker al gevestigd op het moment dat deze plaat uitkwam, maar met Harlequin Melodies bewees hij dat hij en niemand anders het best in staat bleek om de liedjes tot leven te brengen. De manier waarop hij zijn zelf geschreven werk kan brengen is ongeëvenaard wat mij betreft. Het lijkt wel of het begrip singer-songwriter voor hem uitgevonden, dat gevoel heb ik in ieder geval als ik zijn muziek hoor.

Absoluut hoogtepunt van dit album is trouwens Good Morning Dear, zonder twijfel één van de mooiste nummers die ik ooit gehoord heb.

Heb de cd compilatie en daar staat 't niet op, wel dat track 3 en 10 mede door Townes van Zandt geschreven is. Trouwens "are my thoughts with you?" dingt ook aardig mee voor hoogtepunt.

Schitterend, melancholiek debuut van deze onterecht onbekende en onderschatte singer-songwriter. Inderdaad één van de beteren die er rondliepen.

En dan te bedenken dat het hier pas begon, en nog beter werd.

Dit is toch geloof ik Johan Derksen zijn favoriete artiest ?

In dat geval maar eens beluisteren denk ik zo...

Klopt, in elk interview over muziek dropt hij de naam een stuk of vijf keer.

Heb me een tijdje terug ook eens verdiept in deze zanger. Inderdaad nadat Johan Derksen zijn liefde voor zijn muziek niet onder stoelen of banken schoof. Het eerste dat ik vond was deze CD. Maar wat een verloren tijd zeg. Ik begrijp nu ook waarom Johan Derksen nooit lacht. Misschien zijn de teksten leuk, maar elk lied begint bij de melodie en als die niet pakt hoef ik de rest ook niet te horen. Muziek is in de eerste plaats voor vermaak en ik wil niet bij een artiest in een depressie schieten. Dat gaat bij deze man wel gebeuren als ik hier meer dan een uur naar luister, wat een treurnis. De een noemt dit gepassioneerd, ik mis echter in elk nummer de peper. Passie is niet hetzelfde als depressief, vrolijke muziek is vaak net zo gepassioneerd. Dit is me veel te serieus. Iedereen veel plezier gewenst maar ik trek dit niet.

"Just dropped in" wordt gebruikt in The big Lebowski als ik me niet vergis (edit: dit klopt, alleen dan uitgevoerd door Kenny Rogers).

Ik heb trouwens de originele cover toegevoegd.

Goed werk, dat is hem.

Newbury verafschuwde deze hoes trouwens. Niet alleen de hoes, maar ook de plaat omdat hij totaal geen controle had over het eindresultaat. De arrangementen waren niet van hem, de liedjes klonken niet zoals hij ze in zijn hoofd had. Dat is ook de reden dat hij veel nummers van deze plaat later nog opnieuw heeft opgenomen. En dat is ook de reden dat hij op Looks Like Rain de touwtjes volledig in eigen handen wilde hebben.

Het is wel zo dat Harlequin Melodies een verzameling is van uitzonderlijk goede nummers, maar als je wil horen wat Newbury echt te vertellen had dan zou ik veel eerder de trilogie Looks Like Rain, Frisco Mabel Joy & Heaven Help the Child willen aanbevelen dan dit album. Wat niet betekent dat je deze dan maar helemaal moet overslaan, want ik zou het niet op m'n geweten willen hebben dat iemand door mijn toedoen Good Morning Dear zoals het op dit album staat moet missen...

Prachtige songs, maar ik heb een beetje moeite met de stem van Newbury, die ik (vooral als ik moe ben) niet altijd kan waarderen. De arrangementen zijn inderdaad niet van topniveau, hoewel ik de strijkers soms wel mooi vind. Maar ja die songs, die dwingen me tot luisteren en nog eens luisteren. Verhoogd van 3,5 tot 4, en dit ligt voornamelijk aan de -nogmaals- schitterende liedjes. ik ben benieuwd of de 3 albums van "American Trilogy" (deze zomer aangeschaft) beter klinken. Ik vond overigens een artikel gewijd aan Nebury in Heaven van sept/okt 2004. Ik kom hier nog op terug.

Dat zei ik in 2010. De tijden zijn veranderd. Ik neem mijn woorden voor de volle 100 procent terug en zal er in een later stadium op terugkomen. Een artiest waar je niet zo even een CD van opzet en zegt: Ja dit is het. Hier moet je rustig de tijd voor nemen en dan valt hij stukje bij beetje op de goede plek.

Mensen, muziekliefhebbers van uit alle wind- en streekrichtingen. Laat de tijd eens stil staan als je dit album beluisterd en stel je eens voor dat je dit album beluisterd in 1968. Mickey Newbury mag u dan misschien qua naam niet bekend klinken maar we hebben hier te maken met 1 van de best bewaarde geheimen die de muziek te bieden heeft en dan zeker in het singer-songwriter gebied.

Deze Man heeft echt alles in huis, dat hij teksten kon schrijven voor andere mensen was al duidelijk want hij had op een bepaald moment verschillende nummer 1 hits maar dan wel met verschillende artiesten. Jammer dat hij niet zo bekend is om zijn zang want ik heb zelden iemand gehoord met zo’n gave. De gave die niet veel mensen gegeven zijn en dat is om ieder woord, wat zeg ik iedere lettergreep op zo’n manier te zingen dat je alles gelooft en in heel het verhaal wordt gezogen. Hij brengt je van de ene emotie in de andere. Het is weinig mensen gegeven om zo sterk uw verhaal over te brengen naar de luisteraars.
Hij kan het emotioneel, waar hij me op sommige liedjes wat doet denken aan de zang van Anthony Hegarty (Anthony and the Johnsons) maar dan op een iets andere manier. Hij heeft ook bij bepaalde liedjes een soort heesheid in zijn stem, dat een eigen karakter geeft aan iedere lettergreep die hij zingt daarnaast heeft hij ook nog een echte soulstem, dat is het duidelijkst te merken in de afsluiter, waar je een echte soulklassieker (het zou er toch 1 moeten zijn) voor de kiezen krijgt.
Nu heb ik het nog alleen maar over zijn zangkunsten gehad maar dat is het zeker niet alleen. Ook qua songwriting hebben de groten der aarde hem niks te leren. Neem nu het 2de lied: “Here Comes The Rain, Baby” waar je het gevoel krijgt binnen te zitten in zijn studio maar toch op 1 of andere manier het hoort druppelen buiten. Pure klasse om dit zo te laten over komen. Er wordt ook veelvuldig gebruik gemaakt van strijkers, daar kun je zo goed als niks verkeerd doen bij mij en al zeker niet hoe hij ze gebruikt. Denk aan hoe Nick Drake dit deed op Five Leaves Left. Die kon dat ook al zo goed. Rustig op het ene lied, sfeerscheppend op het andere en dan weer dreigend in de afsluiter.
Dat hij echt aan alles heeft gedacht is bij alles te merken, aan dat ene achtergrond geluidje: bv de regen bij het 2de lied of de gepaste achtergrondsamenzang in “Are My Thoughts With You”. Het fluiten op het einde van het lied: “Good Morning Dear”. Zo kan ik nog een eindje doorgaan maar dat is niet nodig. Ik denk dat jullie het nu wel begrepen hebben.

Deze man mag dan dit album, zelf geen goed werk vinden. Dit is een vergeten klassieker, ga dit luisteren en kondig het voort. Dit werk mag niet in de vergetelheid geraken daar is het echt veel te mooi voor. Schaam u niet als je deze man nog niet kent maar ga je wel schamen als je deze man nooit beluisterd. Ik zeg het alleen maar voor uw eigen goed, want je weet echt niet wat je mist als je van deze man geen muziek beluisterd. Hij had de kunst om te zingen, te schrijven maar blijkbaar ook om 1 van de mooiste albums in de vergetelheid te brengen. Kom dan nu terug uit het jaar 1968 en spreek iedereen aan over deze man, misschien dat het dan nog ooit goed komt met de bekendheid die hij verdient.

Opmerkelijk dat juist jassn me dit album tipte en niet muziekobsessie die toch meestal even bij me komt aankloppen met zijn populaire albums.
Als ik dan de commentaren hier lees (ik zie Antony voorbijkomen) dan moet het goed zijn zoals de tips van muziekobsessie dat eigenlijk ook altijd wel zijn.

Maar sorry heren, ik ga me nu niet populair bij jullie maken. Heel even dacht ik 'dit gaat een Scott Walker worden' maar al snel werd ik wakker en werd dit album een slepende tearjerker. Ook al doe ik het album nu vreselijk onrecht: ik trek deze 'smartlappen' niet erg best.
Nergens ervaar ik de sensatie die anderen hier blijkbaar wel voelen.
Op zich staan er best aardige nummers tussen maar doet u mij dan toch maar die andere voorkeuren van muziekobsessie (Val Stöecklein bijvoorbeeld). Ik zet Nick Drake wel weer op..... dit album is het niet voor mij.
Doordat ik de kwaliteit er wel in terug hoor kan ik er net 3* aan kwijt en Just Dropped In (To See What Condition My Condition Was In) bevalt me erg goed!

komt doordat dit te country voor jou is, ken je smaak wel een beetje aero, heb je nou Bonniwell's close al geprobeerd? Die past beter bij jou.

Ik heb niks tegen country (Emmylou Harris: heerlijk) maar ik kreeg hier echt negatieve associaties bij sommige nummers.
Ik weet wel zeker dat jij mijn smaak goed kan inschatten waardoor je dit nooit hebt voorgesteld. Niks ten nadele van jassn want die mag mij zeer zeker ook tippen (soms komt mijn smaak zeer overeen met die van hem en soms is het zwaar tegenovergesteld; jij ligt makkelijker op mijn lijn).

Bonniwell's close moet nog gebeuren (eerst maar eens zien te vinden om uit te proberen en daar ben ik niet in geslaagd).

Toch een beetje een gehypte plaat. Van zijn stem moet je houden (dat kost mij moeite) en de arrangementen vervelen me ook wel eens. Funny Familiar Forgotten Feelings hoor ik liever van Tom Jones. Verlaagd naar 3,5*.

Ik vind Frisco Mabel Joy en Heaven Help the Child zijn beste albums. Ik denk dat je die wel kan waarderen.

Stijn_Slayer:Inderdaad Stijn, zijn latere albums, althans wat ik daar van gehoord heb, vind ik
tot nu toe veel beter. Heaven Help the Child bevalt me tot nu toe goed. Newbury was zelf niet heel erg tevreden over Harlequin Melodies. Meen zelfs dat hij het geen volwaardig album vond.

Heb je Looks like rain al eens beluisterd, heartofsoul? Absoluut mijn favoriet van hem.

Ja Lura, ik heb een paar jaar geleden het boxje An American Trilogy gekocht, maar dat heb ik nog niet geheel doorgeluisterd. Ben een beetje achter met luisteren. En zit nog steeds een deel van de dag omhoog met mijn poot, dus dan luister ik ook wat minder.

Toch wel duidelijk minder dan de drie platen die hierna zouden komen.

Hoewel er hier verschillende users zijn in wier muzieksmaak ik me wel kan vinden en waar ik al vele goeie zaken heb uitgehaald kan ik dit album maar niet boeiend vinden. Het geheel is wat te stroperig en buiten hier en daar een aardig nummer is het geheel me teveel het niveau van een schlagerzanger.

Heb jij een van zijn volgende albums (ook) geprobeerd? Want juist deze Harlequin Melodies is een beetje een vreemde eend in de bijt.

Nee, dit is het enige album dat ik van de man beluisterd heb.

Dan zou ik zeker een van de volgende twee eens kans geven, deze is niet erg representatief.

Zal ze op mijn lange te beluisteren lijst zetten.