Mickey Newbury - Harlequin Melodies (1968)

Mensen, muziekliefhebbers van uit alle wind- en streekrichtingen. Laat de tijd eens stil staan als je dit album beluisterd en stel je eens voor dat je dit album beluisterd in 1968. Mickey Newbury mag u dan misschien qua naam niet bekend klinken maar we hebben hier te maken met 1 van de best bewaarde geheimen die de muziek te bieden heeft en dan zeker in het singer-songwriter gebied.

Deze Man heeft echt alles in huis, dat hij teksten kon schrijven voor andere mensen was al duidelijk want hij had op een bepaald moment verschillende nummer 1 hits maar dan wel met verschillende artiesten. Jammer dat hij niet zo bekend is om zijn zang want ik heb zelden iemand gehoord met zo’n gave. De gave die niet veel mensen gegeven zijn en dat is om ieder woord, wat zeg ik iedere lettergreep op zo’n manier te zingen dat je alles gelooft en in heel het verhaal wordt gezogen. Hij brengt je van de ene emotie in de andere. Het is weinig mensen gegeven om zo sterk uw verhaal over te brengen naar de luisteraars.
Hij kan het emotioneel, waar hij me op sommige liedjes wat doet denken aan de zang van Anthony Hegarty (Anthony and the Johnsons) maar dan op een iets andere manier. Hij heeft ook bij bepaalde liedjes een soort heesheid in zijn stem, dat een eigen karakter geeft aan iedere lettergreep die hij zingt daarnaast heeft hij ook nog een echte soulstem, dat is het duidelijkst te merken in de afsluiter, waar je een echte soulklassieker (het zou er toch 1 moeten zijn) voor de kiezen krijgt.
Nu heb ik het nog alleen maar over zijn zangkunsten gehad maar dat is het zeker niet alleen. Ook qua songwriting hebben de groten der aarde hem niks te leren. Neem nu het 2de lied: “Here Comes The Rain, Baby” waar je het gevoel krijgt binnen te zitten in zijn studio maar toch op 1 of andere manier het hoort druppelen buiten. Pure klasse om dit zo te laten over komen. Er wordt ook veelvuldig gebruik gemaakt van strijkers, daar kun je zo goed als niks verkeerd doen bij mij en al zeker niet hoe hij ze gebruikt. Denk aan hoe Nick Drake dit deed op Five Leaves Left. Die kon dat ook al zo goed. Rustig op het ene lied, sfeerscheppend op het andere en dan weer dreigend in de afsluiter.
Dat hij echt aan alles heeft gedacht is bij alles te merken, aan dat ene achtergrond geluidje: bv de regen bij het 2de lied of de gepaste achtergrondsamenzang in “Are My Thoughts With You”. Het fluiten op het einde van het lied: “Good Morning Dear”. Zo kan ik nog een eindje doorgaan maar dat is niet nodig. Ik denk dat jullie het nu wel begrepen hebben.

Deze man mag dan dit album, zelf geen goed werk vinden. Dit is een vergeten klassieker, ga dit luisteren en kondig het voort. Dit werk mag niet in de vergetelheid geraken daar is het echt veel te mooi voor. Schaam u niet als je deze man nog niet kent maar ga je wel schamen als je deze man nooit beluisterd. Ik zeg het alleen maar voor uw eigen goed, want je weet echt niet wat je mist als je van deze man geen muziek beluisterd. Hij had de kunst om te zingen, te schrijven maar blijkbaar ook om 1 van de mooiste albums in de vergetelheid te brengen. Kom dan nu terug uit het jaar 1968 en spreek iedereen aan over deze man, misschien dat het dan nog ooit goed komt met de bekendheid die hij verdient.