The National - The Virginia EP (2008)

Na een eerste luisterbeurt schouderophalend weer aan de kant gelegd maar vandaag valt het plaatje beter. De stemmige sound van deze band is haast onovertroffen en dan is zelfs zo'n allegaartje prima te doen. Wat niet verlet dat dit tussendoortje niet het niveau haalt van met name Boxer. You've Done it Again, Virginia is wel *erg* mooi...

3*.

Ook bij mij overheerste na een eerste luisterbeurt een beetje de teleurstelling. In tegenstelling tot velen vond ik het sterke Boxer (de andere The National-albums ken ik nog niet zo goed) eigenlijk al meteen goed, en "groeide" ie niet meer enorm verder. Dat was dan bij The Virginia EP toch eventjes anders: ik heb 'm een aantal keer aan de kant moeten leggen om het dan wat later 'ns opnieuw te proberen.
Maar de typische The National-sfeer is ook hier aanwezig en dat resulteert in een erg sterk begin met de mooie, al veelvuldige aangehaalde opener, het eveneens ingetogen Santa Clara en het wel heel Boxereske Blank State.
Tall Saint vind ik vooralsnog niet wereldschokkend, maar toch zou ook die zich wat mij betreft goed staande kunnen houden tussen de nummers op Boxer. Het dendert misschien maar wat door zonder dat dé prachtige passage uit de doeken wordt gedaan, maar ook hun gevierde worp uit 2007 bevat, vind ik, toch wel enkele minder onvergetelijke stukjes.
De cover Without Permission heeft iets, maar benut naar mijn gevoel z'n volle potentieel niet. De elementen die me diep zouden moeten raken lijken wel aanwezig te zijn, maar ie blijft maar wat tegen de oppervlakte aanbotsen zonder door te kunnen dringen.
Niet zo bij Forever After Days: blijkbaar ook een demo, maar wat zou ik hiervan graag eens een final cut horen. Bijzonder mooi refrein waarover ik hier, maar ook elders, nog geen lofbetuigingen heb opgevangen. Hoor ik weer dingen die er niet zijn? Miljaaaaarde, is het weer zover?!
Rest Of Years is het eerste nummer dat ik vrij saai vind en ook de demo van Slow Show lijkt me minder geslaagd. Mooie zaak dat ze hier nog wat aan verder hebben gesleuteld.
Opnieuw ingetogen is het melancholische (Dat is deze band natuurlijk wel altijd in zekere mate) Lucky You, dat ze van mijn part ook op Boxer hadden mogen zwieren.
Afsluiten wordt op deze EP live gedaan, met een Springsteen-cover en twee van mijn ab-so-lu-te The National-favorieten: About Today en Fake Empire.
De bijbehorende "documentaire" A Skin, A Night zullen sommigen wellicht het etiket "arty-farty" opkleven, maar ik kon het wel smaken. Meer impressies dan echt een docu en veel wijzer over Berninger en co ben ik niet geworden, maar toch 'n leuk extraatje.

Ben ik er wéér ingestonken. Vanaf High violet ben ik alles van deze band aan het beluisteren, en dit is het laatste. En eigenlijk is dit een beetje een teleurstelling, maar goed, ik draai het toch nog maar een paar keer, en plotseling blijkt het ene na het andere nummer toch wel èrg mooi te zijn, en dan zitten ze weer vol memorabele melodieën en sluwe arrangementen, en dan grijpt hun muziek me opeens weer bij de keel... Je zou denken dat ik na al die albums en EP's onderhand toch beter zou moeten weten en niet op de eerste indruk af moet gaan... Prachtige plaat...