Art Blakey & The Jazz Messengers - A Night in Tunisia (1961)
mijn stem
53 stemmen
1
geplaatst: 15 januari 2009, 13:14 uur
Ik ben zelf ook wel tevreden met dit album. Het titelnummer bepaalde de keuze, maar dat had ik al in het JAVDW topic aangegeven. Het 'lompe' van Art Blakey vind ik juist een van de aantrekkelijkheden van het nummer én het album. Een ongegeneerd hakkend ritme, zelfs tijdens de drumsolo´s. Maar ook de andere solo´s zijn fijn. Zoals in de trompetsolo aan het einde van titelnummer nog even het hele nummer wordt samengevat: geweldig! Ik zal dan ook zeker de versie van Lee Morgan zelf (tip pretfrit) proberen te vinden.
De andere nummers zijn noodgedwongen allemaal wat 'gewoner', maar de afzonderlijke instrumentalisten maken veel goed. Toch blijft dit voor mij een album dat het voor het exclusieve van de beats moet hebben; als de drums los gaan vind ik dit allemaal wel lekker. Dit 'rockt' toch behoorlijk voor die tijd, als je bedenkt dat dit moest concurreren met de rock&roll tijdgenoten. Ik dacht dat Little Richard en Bo Diddley ritmisch zo'n beetje het heftigste was dat er bestond in die tijd, maar dit kan er goed naast staan.
De andere nummers zijn noodgedwongen allemaal wat 'gewoner', maar de afzonderlijke instrumentalisten maken veel goed. Toch blijft dit voor mij een album dat het voor het exclusieve van de beats moet hebben; als de drums los gaan vind ik dit allemaal wel lekker. Dit 'rockt' toch behoorlijk voor die tijd, als je bedenkt dat dit moest concurreren met de rock&roll tijdgenoten. Ik dacht dat Little Richard en Bo Diddley ritmisch zo'n beetje het heftigste was dat er bestond in die tijd, maar dit kan er goed naast staan.
2
geplaatst: 26 december 2021, 11:14 uur
Met: Art Blakey (drums); Wayne Shorter (tenorsax); Lee Morgan (trompet); Bobby Timmons (piano); Jymie Merritt (bas)
Prima plaat van een uitstekende bezetting van de Jazz Messengers, zonder zwakke momenten of echte uitschieters. Tijdens deze opnames uit 1960 trekt Lee Morgen de meeste aandacht naar zich toe, al denk ik dat Bobby Timmons compositorische bijdrage 'So Tired' nét aan favoriet is bij mij. Al zijn het weinig subtiele maar behoorlijk brute titelnummer en Morgans fraaie ballad Yama ook niet mis. Over de hele linie gewoon een uitstekend album eigenlijk. Opnames die op de plank bleven liggen werden in 1967 uitgebracht als Like Someone in Love.
Prima plaat van een uitstekende bezetting van de Jazz Messengers, zonder zwakke momenten of echte uitschieters. Tijdens deze opnames uit 1960 trekt Lee Morgen de meeste aandacht naar zich toe, al denk ik dat Bobby Timmons compositorische bijdrage 'So Tired' nét aan favoriet is bij mij. Al zijn het weinig subtiele maar behoorlijk brute titelnummer en Morgans fraaie ballad Yama ook niet mis. Over de hele linie gewoon een uitstekend album eigenlijk. Opnames die op de plank bleven liggen werden in 1967 uitgebracht als Like Someone in Love.
* denotes required fields.
* denotes required fields.