Kansas - Song for America (1975)

Ook mijn favoriete Kansasalbum. Song for America en Incomudro staan als een húis, maar anders dan op de andere albums weten ook de korte nummers me hier zonder enige uitzondering te boeien.

Een beetje een muzikale achtbaan is het inderdaad wel, maar daar houd ik op zijn tijd wel van. Geen zuinige score daarom wat mij betreft.

Oef, wat wordt er weinig gebabbeld over dit album! Erg zonde, want het is wederom een genot om naar te luisteren. In tegenstelling tot de scores, ben ik iets minder positief over de opvolger. Kansas scoort een dikke 4,5*, hier is het een krappe. De zo bejubelde titeltrack kan mij helaas niet echt overtuigen. Vervelend is het allerminst hoor. Er wordt leuk gemusiceerd, maar ik hoor de spanning niet die een Lamplight Symphony of een Incomudro wel heeft. Dat zijn weer echte pareltjes van de hand van Livgren. De rocksongs mogen er best wezen. Geen echte hits, maar ook zeker niet slecht. Song For America is over de gehele linie een best lekker album met enkele echte hoogtepunten.

Waar ik bij Kansas het gevoel had in het diepe gegooid te zijn, heb ik dat hier niet. Misschien komt het omdat ik in zekere zin beter kon verwachten waar Kansas mee zou komen, maar ik merk tegelijkertijd dat ik maar weinig viool gehoord heb. Het felle lijkt er al van af te zijn.

Tussenstand:
1. Kansas
2. Song For America

Ik sluit me aan bij kompaan Ruud: er wordt te weinig over dit heerlijke album gesproken. Zelf zou ik hem net een klein tandje boven het debuut zetten, want Lamplight Symphony en zijn hartverscheurend mooie tekst en het agressieve up-tempo eindstuk van Incomudro zijn echt fantastisch. Ook de korte songs pakken nu net iets beter uit, vooral het aan Death Wish doen denkende Lonely Street is lekker pakkend.

De epics zijn vanzelfsprekend weer het beste. De titeltrack heeft heerlijk opzwepende gitaarpartijen, maar Lamplight Symphony als ultieme wintertrack is een van de mooiste songs die ze ooit hebben opgeschreven. De teksten over liefde, verlies, verdriet en hoop zijn werkelijk fantastisch. Livrgren is een waar lyrisch talent en Walsh brengt de teksten met een prachtige dosis emotie en dramatiek over.

Tussenstand:
1. Song For America
2. Kansas

Dit is één van de laatste Kansasplaten die ik in het geheel hoorde, augustus 2017; ik was desondanks al een dikke vier decennia gewend aan de stijl van de band. Toch is het even wennen: de band zet hier extra fel aan.

De titelsong hoorde ik rond 1981 voor het eerst, dankzij hun liveplaat Two for the Show (1978) waar het de opener is. Bovendien werd het een vaste track op verzamelaars, zoals de drie die ik bezit. Terecht gebombardeerd tot prijsstuk van deze studioplaat, die in februari 1975 verscheen en in de Verenigde Staten maar liefst #57 haalde. Best hoog voor zo'n muzikaal stevig gekruid album.
Het waren de dagen dat je nog in tuinbroek en ruitjesblouse een "rockster" kon zijn; aan gelikte (glitter)kleding had de band geen behoefte, het was de muziek die telde. Bij Kansas was het niveau zo hoog, dat hun tweede album het debuut overtreft. Dit in tegenstelling tot wat ik bij veel andere bands heb gehoord, waar na een prima debuut de mindere songs voor de opvolger resteerden.

Geproduceerd door de piepjonge Jeff Glixman, door de band gevraagd om het geluid te doen tijdens hun tournees voor het debuut. Kansas speelde non-stop, in zowel clubs als stadions, onder meer in het voorprogramma van hun jeugdhelden The Kinks. 248 concerten deden ze, vertelt hoofdcomponist Kerry Livgren in de documentaire Miracles out of Nowhere.
De band was dus bijzonder goed ingespeeld toen Livgren onderweg naar de studio, in het vliegtuig naar Los Angeles, de poëtische tekst van Song for America schreef.

Behalve de titelsong staan er nóg twee lange composities op, eveneens geschreven door Livgren: Lamplight Symphony (in miniversie ook op de liveplaat te vinden) en Hymn to the Atman, met daarin onder meer een knappe drumsolo en vanaf 10'32" een heerlijke gitaarsolo. In dit ‘Gezang voor de ziel’ hoor je over de diepe levensvragen die Livgren zich in die dagen stelde.

Toen ik de plaat dan eindelijk in z’n geheel hoorde, sprong er echter een ander nummer uit. Lonely Street werd geschreven door zanger/toetsenist Steve Walsh, bassist Dave Hope, gitarist Rich Williams en drummer Phil Ehart. Op het eerste gehoor lijkt het een standaard bluesschema wat ze gebruiken, maar verrek, mijn voet kan niet gewoon meetikken door de oneven maatsoort. Zelfs de blues moest er kennelijk aan geloven… Het lijkt een (hele snelle) driekwartsmaat te zijn, waardoor je als luisteraar in eerste instantie denkt dat het een gewone vierkwarts is. Maar zelfs dan kom ik er vooralsnog niet uit wat hier precies gebeurt. Knap gedaan, lekker nummer bovendien.
Een ander hoogtepunt is de opener van de plaat, Down the Road, prachtig gezongen door Robbie Steinhardt, die bovendien op viool excelleert.
Duidelijk is ook dat Glixman erin slaagde de opnamekwaliteit van het toch al prima debuut te overtreffen: met name de zang komt beter tot zijn recht.

Platenbaas Don Kirshner begon om een hitsingle te vragen, vertelt Walsh in de genoemde docu. In zijn opdracht kortte Glixman (?) de titelsong in tot drie-minuut-één, voorwaar een knappe prestatie. Zelfs een radiohit wilde het desondanks niet worden, in tegenstelling tot de lange versie die zeven minuten méér aantikt en spoedig een succes werd op collegeradio in het hele land. Het groeide er uit tot een eigentijdse evergreen.
De single staat als bonus op de cd-versie (2005) die ik bezit en is ook op streaming te vinden. Dit samen met een liveversie van Down the Road, waarop te horen is dat deze band geen overdubs nodig had. Briljant.