Tom Jones - Reload (1999)

Wat een laag cijfer heeft dit album gemiddeld?
Ik zou me bijna schamen om te zeggen dat ik dit een leuk album vindt (let wel bijna )

Dit album is afwisselend en de stem van Tom Jones doet het goed bij de verschillende nummers.

Maar goed smaken verschillen.

Ik vind dit absoluut geen slechte plaat. Maar ook geen echte topper. Wel een lekker onderhoudend plaatje, toch een beetje een guilty pleasure hoor, maar kom... Het zal wel die enorme stem zijn die me altijd over de streep trekt...

***1/2

Zeer zeker EVANSHEWSON!

Ik heb net zijn allernieuwste album beluisterd, maar wat heeft die man nog een krachtige stem zeg!

En een mooi album heeft hij ook nog eens afgeleverd.

Dit album moet ik maar weer eens uit de kast halen, om een waardeoordeel te kunnen geven.

Wat ik nog weet, zal het niet ver van het gemiddelde hier afliggen.

Misschien ietsje hoger.

De aanhankelijkheid en erkentelijkheid van andere artiesten voor super entertainer Tom Jones, kent weinig grenzen.

Ik vind het dan ook helemaal niet verwonderlijk dat namen als die van Portishead en de Stereophonics zich graag hebben willen verbinden aan Jones. Zijn tomeloze inzet is een voorbeeld voor ons allen, zullen ze hebben gedacht, en vervolgens zetten ze met hun allen hun beste beentje redelijk voor.

De een wat steviger dan de ander en ook de stijlen wissen nogal maar het is daarom een behoorlijk afwisselend album geworden. Tom Jones draait hier zijn hand niet om voor een oude punkhit (Lust for Life) of een oudje van de George Baker Selection (Little Green Bag).

Echt alleen vocaal bekeken is de stem van Jones top of the bill (en dat al sinds 1964) maar net als bijvoorbeeld Joe Cocker dat was, is hij ook afhankelijk van composities en spel van anderen. Hier haalt hij "anderen" ook naar voren en maken ze dus deel uit van de muzikale omlijsting van Reload.

Dat geeft het niet zozeer meer body, Jones is in z'n eentje als hij wil goed voor een hele vrachtwagen aan volume, als wel de nodige variatie op dit album. Nimmer versaagt hij maar de muzikanten waren (toch in ieder geval in 1999) helemaal van hun tijd, kwamen net kijken en hielpen dus in feite Jones aan de muziek van nu.

Dat Jones 59 was speelde helemaal geen rol, zijn ontembare energie bracht hem via de uitgebrachte singles Burning down the house, Baby it's cold outside, Mama told me not to come, Sexbomb en You need love like I do weer helemaal terug in de hitlijsten.

En ik gun hem dat succes eigenlijk van harte want zijn hele verschijning roept ook weer een zekere sympathie voor de man op. Als je dan ziet dat hij net zo makkelijk met Van Morrison zingt als met Mousse T. kan in ieder geval het woord vakman worden onderstreept.

Wie echter dacht dat dit een waardig afscheid van 35 jaar Tom Jones zou zijn kwam bedrogen uit: hij is 17 jaar later nog steeds goed bezig. En gelukkig maar.