CocoRosie - La Maison de Mon Rêve (2004)

Wat een heerlijk album. Klinkt als Portishead die folkliedjes zingt, maar dan 100 jaar geleden. Heerlijk, dat transisterradiogeluid. Heel bijzonder! (4,5*)

Klopt het dat je bijna in elk liedje varkens hoort knorren? Ofwel heb ik een heel rare versie van dit album...

Haha. Volgens mij niet, maar het zou best kunnen. Zal er eens opletten als ik weer luister. Zou op zich wel bij het plattelandssfeertje passen.

Ja, daarom...dat plattelandsfeertje komt er sterk in voor.

Ik heb hem weer 's opstaan en zeker in Terrible Angels zit van dat geknor. Maar het klinkt wel als speelgoed (zitten sowieso wel veel speelgoedgeluiden op deze CD). Een apart contrast, want in andere opzichten klinkt deze CD alsof ie al zeker 50 jaar oud is.

ik vind het een leuk album, op de een of andere manier heel fris en eerlijk.
En binnenkort live in paradiso
Das zondag 3 juli samen met oa Tunng (hoef ik alleen te zien als dat leuke meisje mee komt ) op de Free-Folk avond....

Woe! Wanneer? Op hun site is het tourschema nog helemaal leeg.

Staat op de paradiso website...3 juli dus.

Paradiso heeft een mooi programma voor de eerste twee weken van juli. Moeten daar bijna gaan kamperen...

Juli is sowieso een mooie maand met North Sea Jazz en Dour...

Maar Cocorosie lijkt me wel leuk. Even kijken of ik dan kan en iemand mee kan krijgen.

ik zou het zeker proberen, maar iid wordt een mooie maand, ISIS en Aerogramme en Sunn O) ook nog eens.

ISIS komt ook op Dour, Aereogramme heb ik al een paar keer gezien, maar Sun O) nog niet... Dan moet ik daar maar 's achteraan. Overigens speelt Sigur Ros 13 juli in Paradiso. Ook niet verkeerd.

ja maar 22 euro is wel heel veel (excl lidmaatschap)

Dour laat ik toch skippen, leuke line up maar grote buitenfestivals zijn voor mij een beetje over.

Aerogramme heb ik ook al 2x gezien, ik ga die avond dan ook voor ISIS

Kippen, varkens, Tahitiaanse regenbuien, merkwaardige teksten, eenvoudige liedjes en het klinkt allemaal voor geen meter. Waarom dit dan toch zo'n geweldig album is? Wie het weet mag het zeggen. 4*

idd, heb mijne in bestelling, zeer mooi, simpel, mooi, mooi en niet te vergeten mooi plaatje

Ontdekt met dank aan Antony.
CocoRosie is fijn!
By Your Side blijft favoriet.

Wel was het even schrikken dat ze mijn Spiderworld-geluid hebben gejat (speelgoedbeestengebrul + baggeropnamekwaliteit). Grrr!

(Nog een tip voor liefhebbers: Imogen Heap.)

Onlangs ontdekt, maar toch nog niet in geslaagd om dit uit te zitten. Originele muziek, die ik in de juiste mood zeker eens beter zal beluisteren. Oh, excuseer, het is wel de laatste cd die ik gehoord heb, niet deze.

Geweldig album dit. Ik had Noah's Ark al een tijdje, en ben via dat album maar achter deze aangegaan... Maar deze is nog veel beter
Ik geef het nu al 4,5*

Okee, het is misschien een beetje gekke muziek. Maar het etiket freak-folk (ook gebruikt bij Devendra Banhart) vind ik toch iets negatiefs in zich hebben.
Dit album vind ik iets beter dan het vervolg Noah's Ark, maar ook hier geldt dat ik een heel album vaak net iets te veel van het goede vind.

Merkwaardige muziek. Het heeft wel iets liefs. Ik houd er wel van.

3,5 * voorlopig, maar zou zomaar kunnen groeien nog.

Ben er vooralsnog niet zo kapot van. Klinkt een beetje als amateuristische zolderkamertjes muziek van wat lieve meisjes die iets te veel likeurtjes op hebben, met af en toe wel iets leuks qua melodie, maar bepaald niet bijzonder.

Maar goed, ik gun het nog wel wat luisterbeurten .

Eind-e-lijk is het kwartje gevallen, ik heb er erg veel naar geluisterd en uiteindelijk snapte ik het, het is hele leuke muziek, dat vooral.

niks mooier dan wakker worden met cocorosie

Aangemoedigd door Nathalie (nog bedankt!) deze plaat éindelijk dan maar eens gedraaid. De naam CocoRosie was ik al duizenden keren tegen gekomen, ik had de dames aan het werk gezien in de Eternal Children-docu, en was best benieuwd. Wat was het, luiheid? Geen idee, maar los daarvan, absoluut geen spijt dat ik deze plaat dan nu eindelijk eens heb gedraaid. Aangezien de dames met regelmaat nog weleens het verdomhoekje der free-folk in worden geduwd (da's immers lekker makkelijk) wegens hun vriendschap met (voornamelijk) Devendra Banhart, lag mijn verwachtingspatroon ook in die richting. Een beetje hoekje Rejoicing in the Hands, Cripple Crow, dacht ik, vreesde ik - immers, die truukjes kennen we inmiddels wel. Niet dat er iets mis mee is, maar om ze nou tot in den treure te gaan herhalen is ook weer zoiets.

Niets van dat echter! Lief, las ik al. Leuk, dat ook. Fris, eerlijk; precies. Onbevangen voeg ik daar graag nog aan toe, speels bovendien. Misschien is dit wel blasfemie; ik heb me niet erg ingelezen in CocoRosie en alles wat ermee van doen heeft. Van Joanna Newsom weet ik dat ze dergelijke typeringen verschrikkelijk vindt (althans, die van speels en onbevangen wanneer bedoeld als kinderlijk), bij deze dames ligt het misschien wel heel anders. La Maison de Mon Rêve klinkt vooral als een erg sympathiek, knus knutselplaatje. In elkaar geplakte beats, bij elkaar gesprokkelde geluidjes - het is een bekende aanpak, maar de benadering is daarentegen erg fris. Geen zwaarmoedige experimenten, geen donderwolken (enkel een plaatselijke regenbui), geen opgeblazen drama - enkel de dingen zo gedraaid en gebogen dat het in de wereld van CocoRosie past.

Want dat is La Maison de Mon Rêve: de wereld van CocoRosie. Die wereld is misschien slechts een kleine wereld, met de titel op het oog en de onbevangenheid in het achterhoofd, maar het is er prettig vertoeven. Even vluchten uit de hectiek, uit het moeten en zullen. Even aan de vingerverf, potten en pannen als drumstel, gewoon weer knippen en plakken. Dat hoeft niet zozeer op kinderlijkheid te duiden, ik schuif het liever op een oercreativiteit, waarmee je met een (droom)huis en wat fantasie net zo ver, zo niet verder, komt als met "the world all before [you]" (dixit Milton) maar zonder die "Spirit of Beauty, that dost consecrate / With thine own hues all thou dost shine upon / Of human thought or form" (dixit Bysshe Shelley). Hulde! 4,5*

Perfecte omschrijving. Er zit best wat leuks in maar de meeste nummers blijven in een ideetje hangen en ontwikkelen zich verder totaal niet. Zo gaat dit plaatje gezapig aan me voorbij.

Stem van 4,0 naar 4,5 gedaan, dit blijft prachtige muziek . Vooral Candyland is voor mij een erg mooi nummer. Zit er over na te denken om hem in mijn top10 te doen.

CocoRosie wagen een poging je mee te nemen naar hun wonderland, het huis van hun dromen. CocoRosie-land, zo zou je het kunnen noemen. De beelden die ze neer zetten zijn nooit standaard liedjes, misschien eerder wel een soort sfeerbeelden. U ziet het voor zich, wellicht, twee meisjes - die niet persé kinderlijk zijn, maar eerder de spontaniteit van de kinderlijkheid enorm waarderen - samen op een zolderkamer met allerhande speelgoed-objecten sfeerbeelden en liedjes in elkaar knutselen die ze in hun dromen of fantasie hebben gezien, en dus bestaan.

Soms doet de film "The Science of the Sleep" van Michel Gondry me aan dit album denken. Het hoofdpersonage uit die film is een dromer, die het liefst een uitvinder wil zijn. In zijn wereld kunnen de kartonnen uitvindingen echt leven, zoals bijvoorbeeld de TV-Studio. Dat is nou net de link met CocoRosie, alles kan leven. Een roze badeend is misschien gewoon een echt wezen, en misschien zitten wij nu wel in een kristallen kasteel.

Wat ik dan vooral zo prachtig vind aan CocoRosie is de speelsheid waarmee zij de liedjes in elkaar knutselen. Soms horen we ergens verdwaald opera-gezang, danwel een verdwaald geraakt stuk speelgoed dat opeens per ongeluk precies op het juiste moment invalt. Juist dat soort dingen maken het ook erg aangenaam om CocoRosie te luisteren, je bent er constant van bewust dat je ineens een wonderlijk geluidje uit CocoRosie-wonderland hoort.

Heerlijk.

Ben ik de enige die bij CocoRosie vaak aan de film Heavenly Creatures denkt ?

Ik heb de film niet gezien, maar kan je gedachtegang enigzins begrijpen.

De twee meisjes delen dezelfde fantasieën, die ze toevertrouwen aan hun dagboeken
[Moviemeter]

Precies !