Joe Jackson - Big World (1986)

Ik weet nog van de ophef erover. Joe Jackson was nogal uitgesproken over hoe het moest met de muziek. In de tijd van de opkomst van de videoclip heeft hij het statement gemaakt on dat zelf nooit meer te doen; hij zag het als een extra factor waar een artiest op wordt beoordeeld, die geldafhankelijk is en ook nog eens niets met muziek te maken heeft.
Ook de opnamewijze van deze LP is typisch JJ. De muziek moest niet zo ingewikkeld zijn dat je het niet ´in één keer´ kon spelen. En daarom is het maar live opgenomen. Minpunt van live opnemen is applaus en alle andere verstoring die je bij live-opnamen hebt. Daarom werd het publiek geinstrueerd om niet te juichen, zeker niet tijdens de nummers. Waar bij veel live-opnamen het publiekgeluid wordt 'opgepommpt' is het hier juist zoveel mogelijk uitgehaald.

Ik kende veel nummers al wel ´los´maar pas vandaag heb ik deze voor t eerst helemaal geluisterd (ik was geen uitgesproken fan). Ik moet zeggen dat het beter is dan dat ik dacht. Vooral kant 2 (de rustige kant) met vooral ´Forty Years´ is sterk. Maar ik vind ´Body and Soul´ toch beter.

Een zeer goede behoorlijk poppie plaat van ome Joe. Door het semi live opnemen heeft het popgeluid een zeer fijn open karakter. Het klinkt als klok, catchy en met veel ruimte. Door de voordracht van Jackson zelf zal het altijd een afwisselende plaat worden. Dan weer lief, dan weer gekrenkt, dan weer boos/agressief en dan weer cynisch. Bij Joe hoor je dat allemaal en het klopt ook nog want hij speelt geen toneel.

De blauwe sterren zijn voor Right and Wrong en de laatste twee liedjes.