Joe Jackson - Big World (1986)

Het grappige, of beter gezegd aparte, aan deze dubbel-LP (ik heb het nog op vinyl) is het feit dat het uit 3 kanten bestaat. Kant 4 van de plaat is geheel muziekloos ("There Is No Music On This Side"). Ik vind het trouwens best een aardig album maar aan de stemmen te zien zijn de meningen daarover verdeeld. Hoogtepunten: We Can't Live Together en Right And Wrong.

Ja, volgens mij is dit een van die albums die een beetje een slechte naam hebben gekregen (een van de mindere in het oeuvre van....). Ik ben het met Andre eens. Het is een goed album met klasse songs, maar een beetje commercieler dan zijn eerdere werk denk ik (lees toegankelijker).

Dit is zonder enige twijfel mijn favoriete Joe Jacksonplaat. Een heel gevarieerd album met zeer veel moois erop...

Heb zowel de vinyl versie als de cd versie... inderdaad wel grappig die drie plaatkanten

Favoriete nummers: "Right And Wrong", "Big World", "Jet Set", "Fifty Dollar Love Affair", "Forty Years" en "Home Town".

echt opgenomen in die tijd met het oogpunt op digitaal: cd / digital recording etc... en min of meer ook live opgenomen ..
prachtig album ..

Ik weet nog van de ophef erover. Joe Jackson was nogal uitgesproken over hoe het moest met de muziek. In de tijd van de opkomst van de videoclip heeft hij het statement gemaakt on dat zelf nooit meer te doen; hij zag het als een extra factor waar een artiest op wordt beoordeeld, die geldafhankelijk is en ook nog eens niets met muziek te maken heeft.
Ook de opnamewijze van deze LP is typisch JJ. De muziek moest niet zo ingewikkeld zijn dat je het niet ´in één keer´ kon spelen. En daarom is het maar live opgenomen. Minpunt van live opnemen is applaus en alle andere verstoring die je bij live-opnamen hebt. Daarom werd het publiek geinstrueerd om niet te juichen, zeker niet tijdens de nummers. Waar bij veel live-opnamen het publiekgeluid wordt 'opgepommpt' is het hier juist zoveel mogelijk uitgehaald.

Ik kende veel nummers al wel ´los´maar pas vandaag heb ik deze voor t eerst helemaal geluisterd (ik was geen uitgesproken fan). Ik moet zeggen dat het beter is dan dat ik dacht. Vooral kant 2 (de rustige kant) met vooral ´Forty Years´ is sterk. Maar ik vind ´Body and Soul´ toch beter.

het is dan wel live opgenomen, maar live in de studio en niet live op één of ander podium voor zover ik weet.

Je hebt vast gelijk; het zal niet in een stadion zijn opgenomen, of in een grote concertzaal. Maar ik meen mij toch te herinneren dat ik van iemand heb gehoord dat het feitelijk is gebeurd dat zijn publiek werd gemaand pas te klappen als het echt was afgelopen. En ik kan me toch ook wel voorstellen dat je bij een live opname wel enig publiek wil.

Maar mogelijk geldt mijn verhaal bij een andere live -opname? Ik heb altijd aangenomen dat het hier (ook) zo was gegaan.

Ik weet wel (een vriend van mij was destijds in
Ahoy) dat er door Joe werd verteld dat deze plaat in zijn geheel werd gespeeld en dat er - inderdaad - niet geklapt mocht worden tussen de nummers.

sq, ik heb dat verhaal ook ergens in een recensie toen gelezen (Oor ofzo?)

Ik ben deze plaat een beetje vergeten, had hem op plaat en best wel vaak gedraaid toen. Ik ga hem weer eens beluisteren, hij was niet slecht.

dit klopt. ze hebben een ruimte gehuurd; de opnameapparatuur opgezet en spelen maar. met publiek.

Ik vind kant 4 van de plaat ook onwijs goed.

Met het schaamrood op de wangen moet ik bekennen... dat ik deze zelfs nooit heb gehoord, laat staan dat ik de plaat ooit in mijn handen heb gehad...

grapje voor de kenners, overigens hebben ze kant 4 destijds bij de VPRO gedraaid. Dat vonden ze namelijk de enige aanhoorbare kant

persoonlijk heb ik dan weer niets met die 4e kant. hoewel ik kan begrijpen dat mensen die normaal niet van Jackson houden, kant 4 dan weer erg goed vinden.

Na Night & Day werden de Joe jackson albums wat minder goed ontvangen.
De goede man wilde gewoon door en het siert hem dat hij gewoon zijn intuitie bleef volgen.
Duidelijk is dat Big World niet als geheel kan boeien.Dit is niets nieuws,want dat gebeurt wel vaker op dubbelalbums.
Daarintegen staan er een handjevol prima nummers op.De opener Wild West is een fenomenaal werkje.Schitterende acoustische opbouw en dan losbarstend.
We can't live together is ook een juweeltje.Meeslepend en met passie uitgevoerd.
Zo wisselt het een beetje in kwaliteit van de liedjes.Jackson is duidelijk zoekende naar een bepaalde vorm.
Als het een enkele plaat had geweest met de juiste selectie songs,had dit absoluut een hogere waardering geweest.Maar dat is altijd achteraf.

Fijne plaat van Joe.
Heb hem nog op lp.
Dan heb je er 2 die gebruiker Andre ook schijnt te hebben.
Productie is lekker puur want in 1 x opgenomen voor een geselecteerd publiek.

Volgens mij was er maar 1 versie. Dus met lege 4de kant

Een geslekteerd publiek wat vooral geen geluid mocht maken tijdens de opnames. Ik vind dat nog steeds enigszins op de lachspieren werken, maar ja al dat volk zal de akoestiek van de zaal wel ten goede gekomen zijn ...

Big World was tot Volume 4 het laatste Jackson album wat mij wist te boeien. Heerlijke songs met een prima sfeer alhoewel ik de gitarist regelmatig een nèt even te netjes geluid vind hebben en de, overigens prima spelende, bassist de Achilleshiel van dit album niet kan verhullen: Joe Jackson zonder Graham Maby is gewoon nèt even wat minder lekker ........

Joe Jacksons finest hour als je 't mij vraagt. Afwisselend (en daar schortte het nog wel eens aan) én de perfecte balans van emotie, liefde, woede, observaties en muziekstijlen.

Als je van een CD na 25 jaar na opname kunt zeggen dat die ook van vorig jaar kan zijn spreek je van een tijdloos album. En dit is er één die de tand des tijds zonder moeite doorstaat.
Vele muziekstijlen komen voorbij en allemaal even vakkundig qua compositie, uitvoering en muzikaliteit. Inderdaad makkelijk in het gehoor liggend, maar dat is in dit geval juist een voordeel, het klinkt daardoor nog steeds fris en fruitig. Maar Joe maakt zich af en toe ook boos en dat maakt dit album zo bijzonder, toegankelijk en toch ook bevlogen.
Voor mij een 5-album.

Joe gaat terug naar de eerste 2 albums en maakt tegelijk een stap vooruit in volwassenheid van het geluid van het album. Het is allemaal loepzuiver op de digitale vooruitgang gebaseerd, maar vind het verre van een kniebuiging voor de commercie. Energieke, uptempo en retestrakke songs in het begin (pakweg de eerste 5 nummers), daarna ook plaats voor rustiger nummers. Luister hier nog steeds met erg veel plezier naar, doet voor mij niet onder voor Body & Soul en Night & Day.

Toch maar eens in huis gehaald maar helaas spreken de helft van de nummers mij helemaal niet aan. De andere helft vind ik wel echt mooi. Voorlopig hou ik het op een gemiddelde van drie sterren.

Ik ben het wel eens met st-ephan. Het is een plaat die zijn momenten heeft. Het begin is ijzersterk, en een song als We Can't Live Together bijv. behoort moeiteloos tot zijn beste werkjes, maar helaas is het verloop wat wisselvallig.
Toch kan ik Joe Jackson door al de jaren heen nauwelijks betrappen op echte flops. Dat is deze zeker ook niet, maar hij heeft betere albums gemaakt.

Nee, dit album kan je i.m.o. toch echt geen misser noemen. Het rare is dat op de keper beschouwd hier eigenlijk alleen maar behoorlijk goede tot gewoon echt goede songs op staan. Maar als geheel is het album voor mij niet overtuigend genoeg. En n.m.m. ligt dat A. aan het feit dat het geen coherent geheel is, en B. aan het wat te nette geluid op de platen.
Vaak vind ik vinyl beter en warmer klinken dan kompakt. Maar deze platen klinken té mooi, te "clean" om een warm geluid over te brengen.

Toch blijft Big World aan de goede kant van de score, mede bepaald door een aantal sterke songs als Shanghai Sky, Soul Kiss en The Jet Set.

En voor de mensen die zo gauw de Engelse titel niet begrijpen : kijk gewoon naar de 3e regel (links) van boven op de voorkant van de hoes ...

Vandaag in mint staat op de kop getikt. Een prima plaat van Joe.Ook wel geinig dat er maar 3 kanten bespeelbaar zijn. Was een gokje van mijn kant, maar dat lijkt goed uit te pakken. Prima album.

Aardige plaat van Joe Jackson, maar wel een paar stappen terug na Body and soul, Night & day en Look sharp. Er springt niets echt uit, beetje behang. Het is mooi maar de plaat is afgelopen voordat je er erg in hebt. Voor 0,75 eurocent een zo goed als nieuw vinyl exemplaar gekocht, dus ach...

Prachtige plaat van Joe, maar doet hij ooit anders. Een muzikant die zijn popmuziek behandelt als hoge kunst met een grote K. Wel de spanning van een liveperformance maar niet de hinder van het geluid van mensen. En dan staat dit toch wel als een huis. Menig bandje krijgt dit niveau niet voor elkaar in een studio met tig pogingen/overdubs. Chapeau.

Toch verrekte knap om deze muziek in een keer op te nemen, "live", met publiek dat er toch weer niet bij is, want ze mogen geen geluid maken. Het concept vond ik destijds best wel gaaf, en eerlijk gezegd is dit bepaald geen slecht album geworden. Er staan enkele sterke songs op, zoals "we can't live togehter", Shanghai Sky, en het geluid is zonder meer heel goed te noemen. En de sfeer is, omdat het als een geheel live is opgenomen, consistent, erg goed.

Ha, hier komt de gitaar weer terug en dat bevalt me wel. Dit is een hele behoorlijke staalkaart van 's mans kunnen. Puntige, new wave achtige, rocksongs zoals 'Survival', afgewisseld met meer ingetogen nummers zoals 'Forty Years'. Of dat begin van 'Tonight And Forever' met die weemoedige accordeon. Ik vind het erg mooi en de waardering hier op deze site een beetje karig.