The Microphones - The Glow, Pt. 2 (2001)

Veel dank aan Yosemite die me deze plaat nog maar eens onder de neus wreef. Ik heb dit album nota bene zelf toegevoegd, heb de Microphones een behoorlijke tijd geleden met eigen ogen kunnen aanschouwen (en ik zag dat het goed was), het kon bijna niet missen dat deze plaat me bij mijn nekvel zou grijpen, en toch heb ik 'm steeds laten liggen. Wee mij, want wat een godverdomd mooie plaat is dit zeg! Ik was er wegens allerlei onbelangrijke zaken niet helemaal met mijn kop bij (vandaar nog even geen 5*), maar ik voorspel u dat bij herbeluistering dit album mijn top-10 op stelten zet.

Hands down mijn favoriete plaat ever. Bijna elk nummer doet de rillingen over mijn rug lopen. Heel knap hoe er met een aantal basic instrumenten een compleet eigen muzikaal universum wordt gecreeërd, wat nergens mee te vergelijken is. Een heel groot deel van dat geluid komt volgens mij door het gebruik van een akoestische gitaar met nylon snaren i.p.v. stalen, die zeer prominent in de mix is gezet. Ook is dit de enige band die ik ken die steeldrums op zodanige manier in de muziek weet te integreren (op enkele nummers) dat het natuurlijk klinkt. En verre van zonnig, die dingen kunnen blijkbaar ook in mineur
Verder is deze plaat heel vreemd, en zeer ruimtelijk geproduceerd. Verhoudingen worden expres scheef getrokken en overdreven, ruis komt schijnbaar willekeurig in- en uitvliegen. Dit alles zorgt voor een zeer mysterieuze sfeer. Microphones-brein Phil Elvrum kan eigenlijk helemaal niet zingen, maar wel heel goed emoties overbrengen. Luister naar "You'll Be In The Air" wat af en toe hemeltergend vals maar tegelijk zó mooi is...
Tip: luister deze plaat op een koptelefoon en er wordt nog een extra dimensie aan toegevoegd.

M'n eerste herinnering aan The Glow, Pt. 2 draait enkel en volledig om de hoes. Ik vond 'm op z'n minst intrigerend, vermoedde dat de muziek ook wel zo'n beetje 'mijn ding' zou zijn en haalde 'm dus maar eens binnen. Platen met mooie hoezen krijgen bij mij altijd voorrang. Da's misschien niet slim, immers, men moet 'a book' nooit 'by its cover' judgen, maar ja, daar doe je gewoon niks aan. Een lelijke hoes kan verder niets veranderen aan een mooie luisterervaring, natuurlijk. De hoes van Mono's Walking Cloud... vind ik nog altijd een misbaksel van legendarische proporties, maar de 5 sterren die ik aan de plaat gegeven heb staan er niet voor niks. Desalniettemin, een mooie hoes maakt een plaat wel wat toegankelijker. Fijn als de muziek dan ook meewerkt natuurlijk. En bij The Glow, Pt. 2 was dat toch niet echt het geval. Aanvankelijk ging de plaat volledig langs me heen. Erg jammer natuurlijk, aangezien ik hoopte op een nieuwe ontdekking die de m'n top 10 wel eens even op z'n grondvesten zou doen beven. Typisch gevalletje koptelefoonmuziek, dacht ik, en wat doet men dan? Juist, de koptelefoon erbij pakken.

De koptelefoon in kwestie was een goedkoop gevalletje Sennheiser; The Glow, Pt. 2 kwam mij toe via m'n MP3 speler, waar ik het album de avond ervoor nog even gauw had opgegooid. Die ochtend zat ik in de trein, en vooruit, The Glow, Pt. 2 dan maar weer eens proberen. Met m'n nog slechts half wakkere kop kwamen de klanken van Elvrum m'n oren binnen, terwijl het eveneens net wakkere landschap loom aan me voorbijtrok. Toen viel het album compleet op z'n plek. Soms is zo'n klik even nodig. School of the Flower van Six Organs of Admittance klikte toen ik 's nachts in m'n auto naar huis reed; My Bloody Valentine's Isn't Anything toen ik 's ochtends vroeg door een bitter koud Leiden naar de universiteit liep.

Uiteraard was ik bijzonder blij met die klik. Vanaf dat moment ontvouwde de wereld van The Glow, Pt. 2 zich voor me. Niet alleen meer het prachtige artwork; nu ook de prachtige muziek, de wonderschone teksten en titels - Elvrum, wat zet je me toch een verdomd mooie plaat neer! Dermate mooi, dat 'ie inmiddels wél m'n top 10 op z'n grondvesten heeft doen beven. The Glow, Pt. 2 werkte Pscyho Candy eruit, en sloeg meteen enkele plaatsen over. Nummer 8 nu. Geen slechte oogst voor een plaat die eerst niet aansloeg.

Dank! Ik ga hier eens naar op zoek! Mooi verhaal!

Zeker mooi verhaal.

Het album zelf is minstens net zo mooi. Een eigen sfeer wordt er gemaakt door ruis op de nummers te leggen. Dat is er ook zo speciaal aan deze plaat. "My Roots Are Strong And Deep" is gewoon 2 minuten lang kippevel. Zo intiem heb ik muziek nog nooit meegemaakt. Nog een paar keer vaker luisteren en kijken of het zo blijft. Zo ja, een plaats in m'n top 10. Zo nee, erg jammer. Goede ontdekking dacht ik zo!

Eigenlijk zou ik nu wat moeten gaan zeggen over mijn nieuwe nr. 1, maar itchy en sxesven hebben eigenlijk mijn mening al heel goed verwoord, dus ik zal verder ook echt niet ingaan op de plaat. Deze zet ik gewoon het liefst op, en kan ik altijd horen. De diversiteit en coolheid die tentoongespreid worden op dit album zorgen ervoor dat ik, voor ik het weet, zo een uur verder ben, en dan is het enige wat ik kan doen het album nog maar eens opzetten.

Ik zal toch ook maar eens een berichtje zetten bij dit album, nu het alweer een tijd in mijn top10 staat.

Er zijn verschillende dingen die ik heel erg waardeer in The Glow pt 2, die vrijwel geen enkel ander album hebben. Alleereerst is er de prachtige nonchalance waarmee Elvrum zijn teksten zingt. Nergens klinkt het pathetisch, maar toch ook nooit zo onverschillig dat het allemaal ongeloofwaardig klinkt. Hierdoor zijn de spaarzame uithalen extra krachtig en komen ze gemeend over. Het album is ook heel eigen op zichzelf. Nergens lijkt er gedacht te zijn ''wat zou leuk klinken'', maar het is alsof de zanger tegen je aan zit te zingen alsof hij je echt persoonlijk wat te vertellen heeft, waarbij de instrumenten de sfeer van zijn woorden versterken.

Een tweede ding dat ik prachtig vind, is dat de muziek zijn eigen weg lijkt te gaan. Er wordt niet geschroomd om er af en toe een stukje noise (klinkt extreem, maar ik weet niet hoe ik een nummer als 'Deep' anders moet definiëren) doorheen te doen, of een nummertje zonder zang ertussen te stoppen. Dat maakt het album ook tot zo'n sterk geheel, waarbij Elvrum en consorten maar doen wat in ze opkomt, en toch alles onder controle hebben. Dit zorgt voor een enorme originaliteit en geen twee nummers met een gelijksoortige opbouw.

Door de minder geladen nummers er tussen te zetten, komt een nummer als 'Map' extra hard aan. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nooit echt aandachtig naar de tekst geluisterd heb en geen idee heb waar het over gaat, maar toch raakt het me op de een of andere manier, en dat is voor mij echte kwaliteit

The Glow, Pt.2 gaat volledig zijn eigen weg, waarbij er ontzettend veel variatie, emotie en inventiviteit aanwezig is. Eigenlijk een aanrader voor iedereen

5* natuurlijk!

Doet me een beetje denken aan Neutral Milk Hotel en Belle & Sebastian.

Ik en nog niet ver genoeg in het album gekomen om een goed oordeel te geven, maa ik ga er wel van uit dat dit vanzelf een 5 zal worden.

Door wat heen en weer gepost op last.fm met Itchy deze cd maar weer eens te voorschijn gehaald (hoe onvoorstelbaar dat we very low over een komen, met toch zoveel toffe muziek die deze jongen kan waarderen).

Het blijft een leuk plaatje dit. Toch echt fijn om weer eens te horen. Straks misschien ook nog ff die EP van Mount Erie luisteren...(Seven new songs of Mount Eerie, gratis ende voor niks te downloaden van archive.org)

Een gebrek aan fantasie kan je niet ontzegd worden
Wat doet je in deze muziek denken aan B&S?


Die Mount Eerie platen zijn ook zeker de moeite waard, alhoewel ik ze in vergelijking met de Microphones-platen wat minder vind... er lijkt iets te onbreken, maar ik kan er niet mijn vinger opleggen. Magie?

vooruit dan

Geen idee of je het oudere werk van B&S kent, en dan met name If You're Feeling Sinister? Maar die zachte stem, door een stoffige akoestische gitaar begeleid, doet me gelijk denken aan het geluid van B&S ten tijde van If You're Feeling Sinister.

Die ken ik inderdaad, maar ik leg die associatie nou niet direct, al begrijp ik hem wel na je uitleg. Ik vind de sfeer hier echter totaal anders...

Geen idee of het er toe doet, maar ik ben bij dit album nog niet verder gekomen dan nummer 12. Ik vjnd het een moeilijke plaat.

Ja, ik vind het ook sterfens moeilijk. Zet de meeste nummers op de helft al af. Wat een rare sound. Tot nu toe snap ik helemaal niks van dat gemiddelde van 3,86.

En dat doe ik nog steeds niet: 2,0. Daarmee haal ik het gemiddelde wel even met 0,04 omlaag.

Bersee is een slecht beest. Leer luisteren en u zult versteld staan van de 2 die U heeft gegeven.

Ik heb het schoon weggedonderd na 3 voledige luisterbeurten. Ik houd niet van dit moeilijke gedoe.

kan iemand mij uitleggen wat hier moeilijk aan is?

nee

waarom noem je het dan moeilijk. Het is gewoon indiePOP

ja

Hmm, indiepop vind ik niet echt passend, maar moeilijk natuurlijk net zo min. Elvrum slaagt er juist in een volledig natuurlijke en organische plaat te maken waar geen moeilijkdoenerij aan te pas komt.

De moeilijkheid zit 'm waarschijnlijk meer in de productie. Die is erg vlak en gesloten. Daardoor duurt het voor sommige mensen misschien even voordat ze de nummers ‘eronder’ kunnen horen en waarderen.

Ik heb een beetje een dubbel gevoel bij dit album. Aan de ene kant is het erg mooi, bijzonder etc. Aan de andere kant begin ik me een beetje te ergeren aan zoveel korte stukjes muziek achter elkaar, en dan voornamelijk aan dat misthoorn geluid wat blijkbaar in elk nummer terug moet komen. Het album begint echt heel sterk, maar wordt op een gegeven moment een beetje vermoeiend omdat er telkens weer een nieuw stuk muziek begonnen wordt, maar alweer stopt als je er net een beetje van aan het genieten bent. Daarnaast is het getokkel op die gitaar in het begin heel mooi, maar wordt op een gegeven moment ook een beetje makkelijk.

Nog een voorbeeld: Neem Samurai Sword. ONZETTEND GAAF, maar waarom ook weer zo kort?! Om over het laatste nummer maar te zwijgen, begint episch, en je hoop dan ook op een fantastisch nr. van 10min, ware het niet dat de laatste 8 minuten oeverloze ambient is.

Voor mij blijft It was hot we stayed in the water toch fijner om te luisteren.

Laat ik het zo zeggen: Ik vind dit moeilijk om af te luisteren. Boeit bijna geen enkel moment. Bijna, vandaar toch nog een 2.

het russische beest van Yeasayer zal dit vast waarderen.....

Nee, zeker niet.

Heerlijk hypnotiserende plaat.
Onwijs goed geschreven en gezongen door Phil, laat ik daar maar mee beginnen... De zang lijkt is echt een belangrijk onderdeel in de muziek van The Microphones, en meestal ook de enige houvast als je hieraan begint. Muzikaal is het erg moeilijk om te doorgronden, ze vinden het ook leuk om sommige goed klinkende nummers al snel af te kappen:P

Zo had ik nog wel wat langer naar "I am bored" willen luisteren, maargoed ik gehoorzaam de wereld van Phil wel...
Soms val je ook opeens in een nummer waar je denkt van... hmm en waar komt dit nou opeens vandaan?

De eerste twee nummers zijn echt heel goed, Moon is ook waanzinnig, de onverstaanbare teksten geven totaal geen houvast. Hmmm dan maar vasthouden aan de ruis en het catchy trompetje.

Eigenzinnig en heerlijk!

*3,5

opzich eigenlijk wel een makkelijke plaat. het is immers veel simpeler om korte soundscapes van 1,5e minuut te maken dan nummers die helemaal af zijn van zon 4 a 5 minuten. nu is er nergens een wet die zegt dat een nummer 4 of 5 minuten moet duren, maar een goed nummer maken van die speelduur is gewoon moeilijker, omdat je dan met 1 idee niet ver genoeg komt. dan blijf je hangen op, jawel, 1,5e minuut ofzo.
los hiervan komen er wel erg fraaie klankencombinaties voorbij op dit album. de langere nummers zijn bij mij toch wel de favorieten. ik vind het geluid helaas iets te overaanwezig overstuurd, wat ik jammer vind. ik heb liever dat muziek vaag klinkt door gebruik van vage instumenten of rauwe instumenten, ipv bij de mastering wat knopjes expres te hoog te draaien. want zo klinkt het nu een beetje.