The Microphones - The Glow, Pt. 2 (2001)

Hands down mijn favoriete plaat ever. Bijna elk nummer doet de rillingen over mijn rug lopen. Heel knap hoe er met een aantal basic instrumenten een compleet eigen muzikaal universum wordt gecreeërd, wat nergens mee te vergelijken is. Een heel groot deel van dat geluid komt volgens mij door het gebruik van een akoestische gitaar met nylon snaren i.p.v. stalen, die zeer prominent in de mix is gezet. Ook is dit de enige band die ik ken die steeldrums op zodanige manier in de muziek weet te integreren (op enkele nummers) dat het natuurlijk klinkt. En verre van zonnig, die dingen kunnen blijkbaar ook in mineur
Verder is deze plaat heel vreemd, en zeer ruimtelijk geproduceerd. Verhoudingen worden expres scheef getrokken en overdreven, ruis komt schijnbaar willekeurig in- en uitvliegen. Dit alles zorgt voor een zeer mysterieuze sfeer. Microphones-brein Phil Elvrum kan eigenlijk helemaal niet zingen, maar wel heel goed emoties overbrengen. Luister naar "You'll Be In The Air" wat af en toe hemeltergend vals maar tegelijk zó mooi is...
Tip: luister deze plaat op een koptelefoon en er wordt nog een extra dimensie aan toegevoegd.

Ik zal toch ook maar eens een berichtje zetten bij dit album, nu het alweer een tijd in mijn top10 staat.

Er zijn verschillende dingen die ik heel erg waardeer in The Glow pt 2, die vrijwel geen enkel ander album hebben. Alleereerst is er de prachtige nonchalance waarmee Elvrum zijn teksten zingt. Nergens klinkt het pathetisch, maar toch ook nooit zo onverschillig dat het allemaal ongeloofwaardig klinkt. Hierdoor zijn de spaarzame uithalen extra krachtig en komen ze gemeend over. Het album is ook heel eigen op zichzelf. Nergens lijkt er gedacht te zijn ''wat zou leuk klinken'', maar het is alsof de zanger tegen je aan zit te zingen alsof hij je echt persoonlijk wat te vertellen heeft, waarbij de instrumenten de sfeer van zijn woorden versterken.

Een tweede ding dat ik prachtig vind, is dat de muziek zijn eigen weg lijkt te gaan. Er wordt niet geschroomd om er af en toe een stukje noise (klinkt extreem, maar ik weet niet hoe ik een nummer als 'Deep' anders moet definiëren) doorheen te doen, of een nummertje zonder zang ertussen te stoppen. Dat maakt het album ook tot zo'n sterk geheel, waarbij Elvrum en consorten maar doen wat in ze opkomt, en toch alles onder controle hebben. Dit zorgt voor een enorme originaliteit en geen twee nummers met een gelijksoortige opbouw.

Door de minder geladen nummers er tussen te zetten, komt een nummer als 'Map' extra hard aan. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nooit echt aandachtig naar de tekst geluisterd heb en geen idee heb waar het over gaat, maar toch raakt het me op de een of andere manier, en dat is voor mij echte kwaliteit

The Glow, Pt.2 gaat volledig zijn eigen weg, waarbij er ontzettend veel variatie, emotie en inventiviteit aanwezig is. Eigenlijk een aanrader voor iedereen

5* natuurlijk!

De reïntegratie van Ward deel 7:

Al viel mijn eerste luisterbeurt van The Microphones’ The Glow, Part 2 niet tegen, vond ik het ook een beetje een rommelige plaat. De langere liedjes deden het meteen wel goed, maar al die schetsjes tussendoor vond ik niet altijd even goed werken. Toch greep de plaat mij bij elke luisterbeurt steeds steviger vast, totdat ontsnappen niet meer mogelijk leek. Aan de andere kant waarom zou je willen ontsnappen aan de greep van dit fijne plaatje. Phil Elverum lijkt deze plaat vooral voor zichzelf gemaakt te hebben, maar is toch zo gul om ons een kijkje in zijn wereld te gunnen.

Dat kijkje is echter niet altijd even plezierig. Elverum zingt namelijk vol bezieling over zijn zielenroerselen die met name over liefdesverdriet en depressie te lijken gaan. Hij brengt dit echter met zo’n ontwapenende eerlijkheid dat het soms bijna ongemakkelijk wordt. Alsof je getuige bent van iets dat niet voor jou ogen (of in dit geval oren) bestemt is. Dit bedoel ik echter allerminst negatief. Het zorgt ervoor dat de plaat een enorme emotionele impact heeft. De eerste keer dat ik die uithaal bij ‘My blood flows harshly’ in The Glow, Part 2 hoorde moest ik wel even slikken. De emotionele eerlijkheid en wanhoop die in veel van de teksten zit lijkt samengebald te zijn in die kreet. Elverum is ook slim genoeg om zijn zielenroerselen vrij abstract te verwoorden, waardoor iedereen voor zichzelf iets uit teksten kan halen. Hierdoor wordt het gelukkig ook nooit zeurderig of te pathetisch. Bovendien komen de momenten waarin hij tekstueel wel wat concreter wordt meteen extra hard binnen.

We lijken hier een man te horen die in de war is en van emotie naar emotie schiet. Dit komt ook muzikaal terug. De muzikale omlijsting lijkt puur intuïtief. Elverum’s emotionele achtbaan komt muzikaal terug in de weerbarstige aaneenschakeling van muzikale ideeën. Van melancholische berusting (Headless Horseman) schieten we naar dromerig verlangen (My Roots Are Strong) om later gewoon met een stukje noise te komen (Samurai Sword). Soms ook binnen een nummer, zoals in I Felt My Size waarin optimisme constant door de verslagen berusting probeert heen te breken. Elverum bewijst sowieso een meester te zijn in het vertalen van de emotie van een tekst naar muziek. Zo is het een briljante vondst om herinneringen aan een ex-geliefde in The Moon vorm te geven door de zang zacht in te mixen. Hoe de zang wordt ondergesneeuwd door de muzikale omlijsting in dat nummer, is er een betere manier om de vergankelijkheid van die herinneringen weer te geven? Ondanks het onvoorspelbare karakter van de muziek blijft het toch een geheel. Dit komt mede door de lo-fi aanpak die de plaat kenmerkt. Of we nu naar een stukje noise luisteren of naar een zacht gitaar met fluisterzang liedje, het klinkt altijd of het een kwartiertje nadat het geschreven is op band is gezet. Al deze kanten behoren onmiskenbaar tot het universum van The Glow, Part 2. Met name de onvaste, zachte stem van Elverum en het warme geluid van de akoestische gitaar met nylonsnaren vallen hierbij op.

Mijn kritiekpunt dat de plaat wat rommelig en bij vlagen te schetsmatig is valt dan ook volledig weg. Waren al die ideeën keurig uitgewerkt zou de emotionele impact grotendeels wegvallen. Het intuïtieve muzikale karakter geeft de plaat juist die emotionele punch. Een soort muzikale stream-of-consciousness. Elverum gunt ons een kijkje in zijn meest persoonlijke gedachtes. Dat levert zowel ontroerende en mooie als ongemakkelijke momenten op, maar altijd bijzonder en de moeite waard. 4*

Eerste indruk (ratings, berichten, eerste tonen) was dat ik dit heel goed zou gaan vinden. Maar helaas. Dat eentonige zingen a la Malcolm Middleton (en vele anderen) verveelt me snel (Stuart Murdoch doet het ook een beetje maar die zet het zo in dat de minimale variaties in toonhoogte er des te mooier uitspringen; dat hoor ik hier helaas niet) en die herrie van Samurai Sword kan mij totaal niet bekoren. Ik hoor het geniale niet in deze muziek.