The Black Heart Procession - 2 (1999)

@ Omsk,

ga maar lekker 's nachts op de schommel in de tuin van een Frans landhuis zitten genieten van geluiden van niet te traceren insecten die vanuit de struiken hun onheilspellende lied zingen.

Zoals je zelf boven aangeeft.

Heeft ook weinig te doen met wat je muzikaal van dit album vind.

Er vallen op deze site nog wel schandaligere pogingen van mij-als-soort-van-dichter te vinden hoor, maak je niet ongerust. Neemt niet weg dat ik van sommige dingen enorm melig kan worden.

Ik vind niet dat ik talent als dichter heb, ik kan ook niet dichten.
Ik probeer gewoon te verwoorden wat ik voor me zie bij het beluisteren van een album.

Als jij niet houd van dat soort stukjes maakt niks uit maar dan hoef je het ook niet te lezen.
Het lijkt me sterk dat mensen er last van hebben.

Omsk schreef, een paar druilerige zomers geleden:
Vind ik lang niet verkeerd gemijmerd, nee, lang niet verkeerd. Een vleugje poëzie uit de Dordogne onder een broeierige insectenstekige nachtlucht past uitstekend bij deze plaat.
Oh, la, la...

In een ver verleden had ik al wel eens wat van The Black Heart Procession gehoord maar ben er toen niet in doorgegaan en nu bewijst dit album mijn jammerlijke vergissing toen want na enkele luisterbeurten ontketent zich meer en meer een donkere golf die langzaam over me heen spoelt. De soundtrack van een druilerige zomer zoals hierboven al eens aangehaald dus wat dat betreft zit ik momenteel goed...

Iets fraaier dan het debuut, maar niet genoeg voor 4,5*. Voor deze muziek moet ik echt in de stemming zijn. Of anders gezegd, er zijn dagen waarop ik deze muziek zeker niet zal afspelen.
A Light So Dim scoort een blauwe ster net als It's a Crime I Never Told You About the Diamonds in Your Eyes. De derde ster laat ik even voor wat hij is. My Heart Might Stop of toch misschien Gently Off the Edge? En dan hebben we ook nog het mooie slot. Kortom een blijvertje, maar gedoseerd.
4*

Wow, dit gaat hoog op mijn verlanglijstje; wat een sfeer en spanning. Smaakt naar meer

Vorige week heb ik mij ondergedompeld in de nevelige klanken van '1', het debuutalbum van The Black Heart Procession. Nu, een paar dagen verder, bevind ik mij opnieuw in hun sombere, maar toch enigszins verlichte muzikale universum met hun tweede album, treffend getiteld '2'. Dit album, uitgebracht in 1999, raakt een snaar die iets minder doordrenkt is van melancholie dan zijn voorganger, hoewel het nog steeds badend in een soort weemoedige traagheid begint met 'The Waiter No. 2', een naadloze voortzetting van de reis die begon met het openingsnummer van '1'.

Het volgende nummer, 'Blue Tears', introduceert een onverwachte sprankeling van vreugde, een lichtstraal doorbrekend door de donkere wolken, reminiscent aan een zeemanslied, een baken van hoop in hun anders zo duistere muzikale landschap. Maar het is 'A Light So Dim' die mijn ziel echt beroert, met echo's van de band Cranes die zachtjes door de melodie zweven. De passie waarmee dit nummer gebracht wordt, is zowel beklijvend als inspirerend.

Dan, als een rots in de branding, staat daar 'Your Church Is Red' – een lied dat me meeneemt op een emotionele reis met zijn meeslepende melodie. De muzikale tocht vervolgt met 'When We Reach the Hill', dat als een natuurlijk vervolg op zijn voorganger voelt, een muzikale echo die zowel troostend als vertrouwd is.

Een verandering van klanklandschap dient zich aan met 'Outside the Glass', een melodie die een nieuw perspectief biedt, een ander uitzicht op de wereld van The Black Heart Procession. 'Gently Off the Edge' volgt, een prachtige, bijna etherische ervaring, die overvloeit in het kroonstuk van het album, 'It's a Crime I Never Told You About the Diamonds in Your Eyes'. Dit nummer is een ware openbaring, een schat verborgen binnen de diepten van hun muzikale ziel.

De reis keert terug naar een somberder klank met 'My Heart Might Stop', een lied dat me doet denken aan de onvermijdelijke terugkeer naar de realiteit. 'Beneath the Ground' is als een ritueel, een muzikale bezwering die diep in het onderbewustzijn graaft.

Ten slotte brengt 'The Waiter No. 3' mij tot de afsluiting van deze onvergetelijke reis. Het begint prachtig, als een afscheid dat zowel zoet als bitter is, en eindigt in een lange, contemplatieve stilte, een stilte die spreekt tot de diepste krochten van de ziel. Zo, met de echo's van '2' resonerend in mijn gedachten, reflecteer ik op de diepte en de nuances van dit album, een muzikaal mozaïek, geweven met draden van licht en duisternis.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl