The Black Heart Procession - 2 (1999)

It's a Crime I Never Told You About the Diamonds in Your Eyes is echt een mooi liedje! Heel zwierig, berouwvol, bijzonder. Ik moet mijn TBHP-verzameling nodig uitbreiden, merk ik.

Ken je deze tamelijk briljante plaat toevallig ook? Dat was de vorige incarnatie van Black Heart Procession.

Nee, dat zegt me helemaal niets. De hoes is ook erg Black Heart Procession achtig. Bedankt voor de tip!

Zelfde tekenaar.
Three Mile Pilot heeft zich min of meer gesplitst. Pall J. ging verder met Black Heart Procession, Amistead Burwell met Pinback. Ook een heel fijne band.

Daar kwam ik dus ook achter, is echt een mooi nummer!



Nu de rest nog eens beluisteren

Gister een gepindakaasd, of nee, vannacht En dit is wel prachtige, sfeervolle muziek zeg.

Het gepiep, gewaai en gedonder van een uitermate onheilspellende nacht. Het zijn de eerste, buitengewoon representatieve, klanken van deze plaat. Laat ik eens zo vrij zijn het geheel van het labeltje doomindiefolk te voorzien. Een beetje zwaar op de hand is deze tweede van The Black Heart Procession namelijk wel.

De muziek kraakt, piept en schudt zich een weg door de duisternis, maar valt uiteindelijk in elkaar als een serene puzzel die recht doet aan de uitstekend gekozen bandnaam. Want deze plaat is ontegenzeggelijk behept met het nodige hartzeer, dat in plechtige, loodzware folkrockcomposities te berde wordt gebracht.

Voor wat betreft donkere Amerikaanse prairiesfeer doet The Black Heart Procession enigszins aan 16 Horsepower denken. Belangrijk verschil is dat 16HP als een wervelwind door de felrode zandvlaktes waait, terwijl BHP zich begeeft in nachtelijke rust aan verlaten oevers van de Mississippi. Maar dan wel een gedeelte waar je vanaf de rivier direct de woestijn in stapt.

De tijd vordert midden in dat gedeelte van Amerika traag en slepend. De nacht is er koud en helder. Er staat een ijzige wind. Maanlicht weerkaatst in de rivier. Verder is het donker. Ontelbare sterren staan aan de hemel, maar stralen doen ze niet. Ze scheppen een sfeer van leegte. Die leegte is even prachtig als beklemmend. Hier waren slechts geesten rond. De bootjes in de rivier lijken voorbestemd om Hades' overledenen over de Styx te laten voeren.

Voor toegang tot die onderwereld lijken zondigen eerst berouw te moeten tonen. De muziek slingert over woestijn en rivier, die zich kenmerken door doodse stilte en leven, dat men eerder latent dan manifest ontwaart. Schrikken van de plotselinge beweging is daardoor bijna niet mogelijk. Leven en levenloosheid gaan hier namelijk geleidelijk in elkaar over.

Juist de twee uitspattingen van leven op deze plaat vormen hoogtepunten: A Light So Dim en It's a Crime I Never Told You About the Diamonds in Your Eyes. De rest van de tracks is daar vernuftig omheen gebouwd. Helemaal in je eentje midden in Amerika wachten op het oordeel van de god van de onderwereld: dat slingert je ontegenzeggelijk heen en weer tussen hemel en hel. Tranen van geluk en verdriet huil je op zo'n plaats door elkaar. Angst voor eenzaamheid en het onbekende wisselt af met ervaringen van de pracht van de leegte van de nacht. En uiteindelijk breekt, zoals altijd, gewoon het ochtendgloren aan.

A light so dim, 1 van de fijnste nummers die ik ken

De laatste reactie bij mijn favoriete plaat dateert van een jaar terug

Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik zelfs nog nooit van deze band heb gehoord, laat staan er bewust naar geluisterd heb. Zal het de komende tijd maar eens gaan proberen (komt op plaats nummer 75266 van mijn 'te luisteren lijstje'). Kan iemand me vertellen waarmee deze plaat ongeveer te vergelijken valt?

Heerlijk hoe het tempo weer omhoog gezwiept word bij #8.

Blijft gewoon een prachtplaat idd. Heb m een tijdje in mn top10 gehad, nu niet meer. Inmiddels wel in bezit op vinyl

Na de nummer nul positie voor A Light So Dim in Lukas' Duizelende Duizend ben ik toch maar weer op zoek gegaan naar dit album, ditmaal met iets meer succes. Na één keer luisteren van het hele album en een heleboel keer nummer 3 en 8 kan ik stellen dat ik dit echt een topplaat vind die echt totaal ik mijn straatje ligt. Nog geen stem, maar wel potentieel top 10 materiaal.

Verhip, ik had hier nog nooit een stem of bericht bij geplaatst. Een vriend van mij ried mij een paar jaar terug Tropics Of Love aan, zo ben ik toen bij 2 gekomen, en die beviel me een stuk beter.

Ik las ooit dat deze band onder meer geïnspireerd is door de Stone Roses en ergens zie ik die paralel ook wel. Het idee om een melodie te maken, waar een andere onderhuidse melodie dwars op staat, zodat je méér voor je kaken krijgt dan een alledaagse kouwe popsong.

Maar waar de gelaagdheid van The Stone Roses door honderd tongen lijkt platgelikt, is deze CD veel krakender en broeiender ('s nachts op de schommel in de tuin van een Frans landhuis, met geluiden van niet te traceren insecten die vanuit de struiken hun onheilspellende lied zingen). Dat alles zorgt voor een unieke sfeer en als het genre doomindie inderdaad bestaat, dan is 2 daar de absolute sleutelplaat in.

via de links met blonde redhead & tindersticks hier bij de tbhp terechtgekomen, en ik moet zeggen: echt geweldig album. het klinkt allemaal iets melancholischer dan voorgenoemde bands, maar het album kraakt zich prachtig een weg tussen de opeenvolging van allemaal superliedjes, met als hoogtepunt mijn favoriet when we reach the hill.

en nu op zoek naar andere tbhp albums.

Dit is gewoonweg een fantastisch album. The Spell was mijn eerste kennismaking met deze band en die vond ik al zeer goed. 2 is zo mogelijk nóg beter dan the spell, meer ingetogen maar ook gevarieerder.

5*

Dit album heb ik op goed geluk uitgeprobeerd (voordien nooit van deze band gehoord) en ik vind het een geweldig album.
Bezwerend, donker, onheilspellend, meeslepend, het zou perfect passen bij een thriller. De melodieën zijn ook erg pakkend zoals A Light So Dim, Your Church Is Red en It's a Crime I Never Told You About the Diamonds in Your Eyes. Een aangename verrassing!

Niet dat dit heel ontoegankelijke muziek is, maar moet hier wel even inkomen. Het wordt wel steeds beter en ik denk dat dit een op den duur een topper kan worden voor mij. Zeker als straks de donkere dagen er weer aankomen. Begin met 3,5.

Favorieten: A Light So Dim, When We Reach The Hill en It's A Crime.

Dankzij user Lukas(1000) in aanraking gekomen met dit album, waarvoor hulde.

Dit wordt voor mij het album van de herfst en winter. Leg m nu even opzij, maar is alweer een halfje gegroeid.

Eerste luisterbeurt achter de rug en ik ben nu al kapot van It's a crime ...

Stiekem heb ik het luisteren van deze plaat een hele tijd uitgesteld. Zowel de overwegend zwarte hoes als de eerste akelige tonen van de opener The Waiter deden vermoeden dat 2 een ernstige huilplaat is, en tijdens de allerkoudste tenendagen van het jaar heb ik dikwijls niet zo'n trek in aanslagen op mijn gemoedstoestand. Maar de laatste dagen ben ik al sinds de eerste luisterbeurt compleet verslingerd. Oef, wat een verrukkelijke plaat is dit zeg.

Nummer één is niet slecht, maar bij nummer twee begint het album al echt los te komen. De zanger zingt als een lamenterende schipper (op een positieve manier), maar Blue Tears klinkt eigenlijk best gezellig, met die accordeon en die blazers zo. Ik vraag me af wat liefhebbers van Neutral Milk Hotel van dit nummer zouden vinden.
Bij nummertje drie moet ik aan Clint Eastwood denken; misschien omdat het karakter van de muziek voor mij een beetje aandoet als een duistere Gorillaz-song, maar ook zonder die associatie te maken tuimelt er in mijn hersenpan een tumbleweed olijk van oor naar oor.
Gaandeweg wordt het album iets grimmiger, maar echt op een hele fijne manier. When We Reach the Hill is een erg mooi nummer met oorstrelend gitaarspel met curieuze spookgeluiden. De goede nummers blijven elkaar maar opvolgen.

Maar al had 2 voor de rest volgestaan met geluidsopnamen van groeiend gras en stand-up comedy van een onverstaanbare Chinees, dan nog was enkel de ontdekking van het nummer It's a Crime I Never Told You About the Diamonds in Your Eyes de rit waard al dubbel en dwars waard geweest. Wat een parel is dat, zeg. Dat cabareteske pianospel, en de aanstekelijke zang van iemand die zó sarcastisch lijkt te zingen dat hij zichzelf er al voor achter de tralies wenst. Een eenvoudig lied, maar gaver kan het eigenlijk niet meer worden.

Uiteindelijk wordt er ook afgesloten met The Waiter, Eigenlijk ook best een fijn nummer, zo vond ik de tonen van de muziek aan het begin van de plaat nog onvriendelijk, nu zwaaien ze mij vaarwel en ik vind het jammer dat het album alweer afgelopen is.
Soms vraagt een twintiger zich af: Ben ik de jeugdige spanning van het ontdekken van nieuwe muziek soms aan het eind van mijn tienerjaren ergens kwijtgeraakt? Maar gelukkig blijven ook daarna nog genoeg mooie albums je pad kruisen; albums die je kunt draaien, draaien, en blijven draaien.

4,5*

The Waiter No.2.
Wachtend voor de overtocht.
Langzaam verschijnt een donkere schim over het watervlakte.
Donkere doordrenkte hoed.
Veerman doet zijn beklaag.
Je kunt niet meer terug.
Is hij echt?
Of een vergeten legende.
Opnieuw tot leven gewekt.

Maxima in tranen.
Al waren haar ogen dan niet blauw.
Maar juist donkerbruin.
Melancholiek in Blue Tears laat me aan dat moment terug denken.
Huwelijksvoltrekking zonder ouders.
Carel Kraayenhof die met Adios Nonino de emoties oproept.
Close Up; en vast blijven houden.
Televisiemoment van de eeuw.
Beetje 16 Horsepower, maar net zo goed een beetje Les Négresses Vertes.

Bij A Light So Dim hoor ik de spirit van Tom Waits terug.
Als een oude kapitein die vanuit de kant aanwijzingen toe roept.
Totaal gesmoord door toenemende windvlagen.
The Black Heart Procession zullen zichzelf moeten redden.
Onmogelijk om hulp te bieden.
Al wankelend houden ze zich staande.

Misdienaar die de pastoor op de biecht neemt.
Hem geen vergiffenis schenkt.
Your Church Is Red.
Doorbloed vanwege zedendelicten.
Rood is tevens de kleur van schaamte.
God zag dat het niet goed zat.
Muzikaal omlijst door Bad Seeds achtig samenspel.

Vietnam veteraan ontwaakt.
Elke nacht dezelfde nachtmerrie.
Badend in het zweet.
Verbond afsluiten met zijn vier makkers.
Al strijdend zullen ze afspreken op een veilige plek.
Eenzaam houdt hij daar de wacht.
Niemand die hem gezelschap komt houden.
When We Reach The Hill.

Een dichter achter een bureau.
Zoekend naar inspiratie.
Outside The Glass.
Zicht op een leefbare tuin.
Zichzelf kwellend met een writer’s block.
Deadline komt steeds dichter bij.
Laat de boel de boel.
Neem die stap naar buiten.

Paranoia.
Ergens ver weg stemmen horend.
Een blaasinstrument verwoord de wanhoop.
Steeds dat gezoem in je hoofd.
Laat het ophouden.
Geliefde bied een kopje thee aan.
Niks wetend van de dreigende neerslachtigheid.
Sneeuwvlokken verdoezelen de gedachtegang.
Winterse depressies.
Gently Off The Edge.

Hoe vertel je iemand dat je van haar houdt.
Elk jaar met Valentijnsdag probeer je het weer.
Geen woord op papier.
Dan maar een kaartje met tekst.
It's a Crime I Never Told You About the Diamonds in Your Eyes.
Zo cliché.
Doet het altijd goed bij de vrouwtjes.
Minder nummer op dit album.
Mij te opbeurend en vrolijk.

Angst voor een gebroken hart.
Stel je eens voor dat hij in steen veranderd.
My Heart Might Stop.
Proef hier een vleugje cabaret.
Zang die op een prettige manier herinneringen ophaalt aan Gavin Friday.
The Man Seezer op piano.
Nee, het is de veelzijdigheid van The Black Heart Procession.
Deric is verworden tot liefhebber van hun sound.
Stiekem verliefd.

Netwerk van insecten.
Houdt de wereld draaiend.
Niet de mensheid.
Maar juist het leven onder de grond.
Constant in beweging.
Opruimend, voortplantend, zwoegend.
Mieren, kevers en pissebedden.
Gedempte variant van Nine Inch Nails.
Hoorbaar in Beneath The Ground.

The Waiter No.3.
Roeigeluiden.
Eindeloos voortbewegen op de Mississippi.
Tussen de vrijwel onschadelijke Zaagrugschildpadden.
Gevaar vanuit de oevers.
Alligators wachtend om toe te slaan.
Dobberend in moerassen.
Terwijl een scheur in het hout open splijt.
Als een vergeten litteken.
Nieuwe open wond.
Water tot boven de kaplaarzen.
Laatste tonen.
Onheilspellend.
Opeens is het voorbij.

Ik ben op z’n tijd wel te porren voor een beetje ‘enge’ muziek. Met Burzum en het dronewerk van Boris kan ik me bijvoorbeeld prima vermaken. De recensies hierboven beloofden in ieder geval een goede griezelplaat. Ik kan me jammer genoeg echter niet vinden in de positieve mening die andere reviewers over dit album hebben.

De zondag is mijn minst favoriete dag van de week. Omdat ik geen kerkganger ben staat die dag voor mij vooral in het teken van verveling en bijkomen van te laat naar bed gaan. De sfeer is de hele dag bedorven, en omdat ik niets hoef lukt het me ook zelden om op zondagen iets nuttigs te doen. Dit album doet mij niet aan een spokende donkere nacht denken. Nee, dit album sleurt me mee naar een van die zondagmiddagen die ik liever oversla.

Een gitaarloopje dat alsmaar herhaald wordt, een ongeïnteresseerd klinkend stemmetje, krakende deuren op de achtergrond, soms iets harder, soms iets zachter. Het is niet pakkend en het is niet spannend. Herhaling is leuk in muziek, maar na voor mijn gevoel 10 keer hetzelfde niet al te boeiende lapje tekst word ik toch een beetje moe.
Kennelijk is indie niets voor mij. Als ik het gemiddelde en het aantal stemmen van 2 in acht neem, moet ik toch concluderen dat het aan mij en niet aan deze plaat ligt dat dit me niet weet te vermaken. Laat dit album dus vooral liggen als je smaak met die van mij overeen komt.

The Black Heart Procession - 2

Voor 2 weken terug 1 van de albums van het Review van de Week-Topic.
Ik was hier zonder dat topic niet snel op gekomen.
Nu gelukkig wel, muziek wat perfect in mijn straatje ligt.
Donker en mysterieus.

Een aan de kader staande man,
Alleen, heeft zijn vrouw en kind in de steek gelaten.
Mist over het water, de kroegen sluiten weer.
Het overzien van zijn fouten,
De man weet dat hij dit verdient.
Alleen door het leven gaan.
Niet klaar voor het getrouwde leven.

Donker, sfeer is om te snijden. Terecht spannend.

Om terug te komen op een wals.
De accordeon als smaakmaker.
Leven in de brouwerij zonder los te gaan.
Klagend gezongen.
Hij zingt dat hij nog nooit zo'n mooie tijd heeft meegemaakt.
Maar de oorlog heeft hem geschaad.
Pearl Harbor, Wereldoorlog II
De bommen vielen, geen gezin meer.
De geschade veteraan, rust uit in een hospitaal in Frankrijk.
Vermaak door de accordeon speler,
voor hem leedvermaak.
De oorlog is gewonnen maar wat was het waard.
I'm falling for you..

We zijn terug bij de eenzame man op de kader.
Een mozaïkverhaal kun je zeggen.
De man, ooit de kapitein van een grote boot.
Ging zingend ten onder.
Een walvisjager,
Ten onder gebracht door Greenpeace.
Hij zucht, de woede is nabij.
In je eentje denk je nou eenmaal over de dingen die je pijn doen.
Depressief is de man maar ook een vechter.
Iemand die realiseert wat een k*t leven hij eigenlijk heeft maar wie doorgaat.
Iemand van de oude garde, die ''trotse'' mannen die weglopen van hun gezin.
Hij heeft spijt maar durft niet terug te gaan.

Een pastoor die biecht bij een andere pastoor,
nee, niet via die nieuwe iPhone app,
gewoon op de traditionele manier.
Boetedoening voor zijn zeden.
Ja, ook hij doet wellens wat fout.
Kinderen hebben geleden,
onder zijn greep van goud.
Tragisch maar echt,
de Paus schrikt er niet meer van,
maar wij, trouwe kijkers van DWDD schrikken nog alle dagen.
Niks nieuws zo blijkt maar nog steeds zo'n duister iets.
Muzikaal zit het duister en tragisch in elkaar.
Een pijnlijk onderwerp zo blijkt.

Over een album als dit kan ik wel 2 pagina's volschrijven, ik zie wel hoever ik kom...

We zijn weer terug bij de veteraan,
waar leeft hij nog voor, voor zijn vaderland?
In ieder geval niet meer voor zijn vrouw.
Vrouw dood, zijn 2 kinderen dood..
Misschien is hij wel een illusie van de kapitein aan de kader,
Of echt een tragisch figuur.
Wie zal het weten, is hij er nog?

De kapitein, hij schrijft een brief richting zijn vrouw.
Smeekt eigenlijk om vergiffenis,
op een stoere manier.
Zoekende naar de juiste woorden,
als een dichter, denkt hij.
Het ene blaadje naar de andere verscheurd.
Uiteindelijk toch de perfecte tekst.
Op de briefenbus doen of toch maar houden.
Iets weerhoud hem maar zal hij het toch doen?

De pastoor, we zijn weer terug bij hem.
In zijn eentje in de put.
Geschorst door de Katholieke Kerk.
Media-aandacht alom.
Hij is niet de enige weet hij.
Wat moet hij doen, zijn kerk verraden of verder leven in schaamte.
Zich voelen als Judas of gelyncht worden door de woedende menigte?
Onmogelijke keuzes liggen op zijn pad.
Biddend voor vergeving tot God,
doet hij het onmogelijke...

De veteraan, ontslagen uit het hospitaal.
Levend in Zuid-Frankrijk.
Nooit gedacht maar hij vind weer een liefde,
de liefde van zijn leven.
Ze richten een camping op,
hun eerste gast is een baby.
Liefde vind de weg terug..

Het mozaïk lijkt compleet.
De laatste wegen kruisen zich..
De kapitein eenzaam op zijn boot,
niet kunnen wachten.
De veteraan verassend weer gelukkig,
en van de pastoor weet men geen bestaan.
Het verhaal komt tot zijn einde,
tragisch met een glimpje hoop..

Het verhaal richt zich tot een ander iemand,
een vrouw in zwart.
Een kind aan haar zijde, staande naast een gat.
Velen gasten, voornamelijk schippers.
Familie bedroeft, wist de man maar dat hij ooit geliefd was.
Het zand wordt het gat in gegooid.
Er wordt gehuild, geen enkele hoop.
Allang uit elkaar maar het verdriet doet nog steeds pijn.

We zijn weer terug bij het begin,
dat bleek het eind.
Een verassende twist,
als een waar mozaïk.
De kapitein, eenzaam en alleen aan de kader.
Een traan op zijn wang, terug aan boord.
Hij hakt het touw los. Een briefje achterlatend.
We zien de boot in de verte, in de mist.
We zien een flits en een luide knal.
Een tragisch eind..

Zullen we dit soort mijmeringen bewaren voor het poesietopic en hier gewoon vertellen wat we van de plaat vinden?

Hij is mooi, goed genoeg voor je?

Wat betreft die van Ataloona ben ik het wel met je eens. DIe van Deric Raven vind ik altijd leuk om te lezen, maar dat stuk van Ataloona mist al snel de connectie met dit album, waardoor ik mijn interesse verlies. Uiteindelijk heb ik gewoon een verhaaltje gelezen zonder ook maar een idee te hebben wat je ervan vindt.

Deze twee zinnen zeggen meer over het album dan de rest van je hele "recensie":

"Nu gelukkig wel, muziek wat perfect in mijn straatje ligt.
Donker en mysterieus."

Maargoed, ik ben het wel mee eens dat iedereen mag recenseren zoals ie wil hoor. Het zou echter fijn zijn als je in een recensie inderdaad wel vertelt wat je ervan vindt, en niet alleen wat voor beelden je erbij krijgt.

Het is zeker een lang stuk, maar ik geef wel degelijk aan welke muzikale invloeden ik terug hoor.

@ Cygnus; duidelijk dat je niet het gehele stuk gelezen hebt.
Hoeft verder ook niet, maar er staat genoeg in.

Als ik het niet goed zou vinden zou ik het wel anders beschrijven hoor maar ik zal de volgende keer wel wat meer 'straight to the point' komen

Inderdaad zeg Zaagrugschildpadden