Mötley Crüe - Saints of Los Angeles (2008)

Ik dacht, uit LA kan k niet terug komen zonder CD van Motley xD

Gave cd die eindelijk een terugkeer laat horen naar de dingen die we allemaal van The Crue willen horen; onvervalste hardrock die je een feelgood gevoel geeft waar weinig andere bands aan kunnen tippen!! De produktie kan zo in het rijtje Feelgood, Motley Crue (Corabi album). Heerlijke vette sound!
@ Handsome Dick; ik vind Generation swine dus echt een bagger plaat! Alleen afraid kan me enigszins bekoren maar voor de rest is het echt janken. Kan wat mij betreft niet in de schaduw staan van het Corabi album!!

Voor het eerst een cd van crue die het aanhoren waard is. O nee die met die andere zanger was wel aardig. Ook hun so called klassieker dr feelgood vind ik zwaar overschat..Niet verwacht dat deze gang nog een redelijke cd wist te produceren. Vooral in de us waren ze behoorlijk populair. Door een paar goede songs die dan prompt als single werden uitgebracht(en terecht). En hun the baddest boys from R&R imago zal de rest wel gedaan hebben. En in dit geval was hun imago ook nog eens op waarheid berust lees het boek maar in the dirt en the heroin diaries van sixx. Beide boeken zijn beter nee veeeeeeel beter dan hun muziek. Want wat hebben die crap gemaakt zeg Maar deze is best te pruimen 3 pingels. Ik moet wel zeggen dat die tommy.lee wel een potje kan drummen zeg. Maar die was wel in meer dingen goed vraag dat maar aan pamela ha.

Grappig. Saints Of Los Angeles grijpt namelijk juist erg terug op het volgens jou mi overschatte Dr Feelgood.

De band is altijd mikpunt geweest van serieuzere muziekpers en muziekliefhebbers. De band heeft haar imago dan ook niet mee. Toch wist de band ondanks de muzikale beperkingen een aantal genretoppers te fabriceren die weer inspirerend werkten op genregenoten.

Helemaal volwassen wordt de band nooit, maar men ziet haar fouten in en schrijft erover middels een tweetal boeken. Nikki Sixx heeft zijn Heroin Diaries op sublieme wijze in een muzikaal vat gegoten. En de hele Crue gooit The Dirt in een muzikaal vat. Een uitstekende manier om oude tijden op een iets meer verantwoorde wijze te laten herleven.

Juist!

Deze plaat moet je luisteren terwijl je The Dirt leest.

Een biografie, die je over en over kan lezen... Goede plaat ook dit. De sleaze druipt er van af...

Vorige maand in het Hard Rock Café van Sharm El-Sheikh zag ik het titelnummer voorbij komen video en dat maakte me nieuwsgierig naar de hele plaat

Afgelopen week het album in Amsterdam maar op de kop getikt, heerlijk compromisloze hardrock van The Crüe, niet hoogstaand maar het luistert zo lekker weg.

The Dirt heb ik in een adem uitgelezen. Wat een complete schoften, lamlendige egocentrische zakken en compleet onverantwoorde debielen waren dat zeg. En wat een heerlijk leesvoer heeft dat opgeleverd. Ik ben geen hele grote fan van de Crue, maar kan er af en toe prima naar luisteren. Heb deze nog niet in zijn geheel beluisterd en zal er misschien later op terugkomen.

Helemaal mee eens bollie. Volgens mij het of op zijn minst een van de beste rock&roll boeken ever. Overgens bollie zou ik The Herion Diaries van nikki sixx ook maar eens lezen. Daar ga je geen spijt van krijgen. Een totaal over the top en eerlijk/heerlijk junk dagboek van meneer sixx. Een wonder dat nikky.s nog leeft.

Wat mij betreft is dit de beste motley plaat met Vince Neil. Maar wil je echt genieten van the bad boys of rock&roll want dat waren ze. Lees dan hun boeken ha.

Als goed alternatief zou ik dan weer Motley Crue aanraden. De cd Motley Crue was welliswaar comercieel gezien een grote flop. Maar dat zegt natuurlijk helemaal niks. Zeker wat de Crue betreft.

Wat is een commerciële flop? Er zijn dik 2 miljoen exemplaren van verkocht. Dat vind ik nog behoorlijk veel. Ook in die tijd! De clip van single Hooligan's holiday werd heel veel op MTV vertoond dus daar lag het ook niet aan. Probleem was volgens mij dat de die-hard fans Corabi niet pikten. Met als gevolg dat ze voor half lege zalen stonden te spelen.

Oeps 2 miljoen stuks kun je inderdaad geen flop noemen. Ik heb/had de indruk dat dit in zijn geheel een comerciele flop was. De tour werd halverwege ook afgeblazen toch?

Ja precies, dat kun je dus geen commerciële flop noemen. Ik las een aantal jaar geleden in een interview met Corabi dat er 2 miljoen stuks zijn verkocht destijds. Dat zijn er meer dan alle studioalbums die ze daarna met Neil hebben uitgebracht merkte hij er fijntjes bij op. De tour is inderdaad afgeblazen vanwege de teleurstellende bezoekersaantallen. Aan het album kan het onmogelijk hebben gelegen want stiekem is het het beste Crue album...

Het meest serieuze Crüe album. En behoorlijk gaaf ook. De albums erna stellen niets voor. Deze weer wel. Saints Of Los Angeles ís eigenlijk de enige echte opvolger van Dr. Feelgood, vind ik.

Ja zo ervaar ik het ook wel inderdaad.

Kan me niet helemaal vinden in de lovende reacties hierboven. Ik vind dit eigenlijk een nogal flauwe en matte Crue plaat.
Van die typische Amerikaanse 'High School' meezing refreintjes in toch al niet al te originele composities.

Voorlopig kom ik niet verder dan:
3*

Maar dat is toch stiekem waar Crue bekend mee is geworden? Ik snap je opmerking wel alleen heb ik ze op geen enkel album op hoogstaande composities weten te betrappen. Die High School refreintjes vinden we op elk album terug.

"Saints of Los Angeles" van Mötley Crüe vind ik een aardig album. De gitaarriffs van Mick Mars zijn behoorlijk lekker en het drumwerk van Tommy Lee klinkt ook prima. Het is alleen dat sommige liedjes gewoon echt stukken beter zijn dan andere. Er staan teveel vullers op "Saints of Los Angeles" naar mijn smaak. Los van het feit dat ik het allemaal teveel over de top vind (dat hoort bij Mötley Crüe, ik weet het) is dit gewoon niet mijn type rock. Tenslotte vind ik de zanger er eentje van niks. Met name dat laatste heeft een te grote negatieve invloed op mijn luisterbeleving. Muzikaal gezien dus best lekker, maar vocaal ver onder de maat. Verder als aardig of redelijk kom ik dus niet bij "Saints of Los Angeles".

Gelukkig zingt Nikki Sixx dan ook niet.

Wow, echt! Complete onwetendheid van mijn kant, ga het direct corrigeren. Bedankt!

Op de een of andere manier heb ik al eens vier sterren uitgedeeld aan Saints of Los Angeles. Nu ik het album weer eens herbeluisterd heb, gaat daar toch een halve ster van af.

Over het algemeen bevat dit album aanstekende en simpele rocknummers die het vooral moeten hebben van makkelijk in het oor liggen. Helaas zijn niet alle nummers geslaagd. Met name What’s It Gonna Take en Chicks = Trouble komen erg over als filler. Ook ligt de zang me niet overal even goed. Vind het een beetje overdreven klinken soms. Daar staan een aantal uitschieters tegenover: Face Down in the Dirt, en de laatste twee nummers bevallen me het best.

De meeste overige nummers zijn aardig, luisteren makkelijk weg, maar blijven ook niet echt hangen.

3.5*

Tja, hoewel deze plaat sowieso beter klinkt dan de voorgaande Crüe albums was het nou niet bepaald snoepen, zeker na de verwachtingen door de hoge score heeft me zeker aan het lachen gezet hoe slecht ik Crüe wel niet vind en die Neil mij dus totaal niet bevalt met zijn irritante stem, waar ik in het begin nog een beetje aan kon wennen maar na de komst en productie met Corabi is de terugkeer van Neil mij in het verkeerde keelgat geschoten en ik vind zijn nieuwe producties nou niet er bepaald beter op worden.

'Welcome To The Machine' kent een leuke gitaarsolo, 'Face Down The Dirt' is een leuke opener en de titelsong kon me nog bekoren maar de rest van het album vond ik niet echt een geslaagde luister beurt en is in het algemeen uiteraard weer saai, smakeloos en eentonig.

Dan ben ik persoonlijk toch wel blij dat deze marathon er op zit, en ik zelfs met twee albums een enorme spoelneiging moest verwerken. Crüe zou in mijn geheugen voor altijd vast blijven staan aan smakeloze en vaak irritante nummers maar, er zijn ook echt wel wat nummers verdwenen in mijn afspeellijsten dus ze komen ongetwijfeld nog wel eens terug..

Eindstand:
01. Mötley Crüe
02. Shout at the Devil
03. Dr. Feelgood
04. Girls, Girls, Girls
05. Saints of Los Angeles
06. Too Fast for Love
07. New Tattoo
08. Theatre of Pain
09. Generation Swine

Gemiddeldes:
01. Megadeth 4,10*
02. Judas Priest 4,00*
03. Slayer 3.21*
04. Twisted Sister 3.00*
05. Mötley Crüe 2.94*

Saints of Los Angeles, de voorlopig laatste plaat van de band en het is geen slecht album. Ofschoon het oeuvre van Motley Crue in mijn ogen en oren nu niet direct overloopt van toppers is deze worp vrij redelijk. Af en toe swingt het best lekker en de songs steken aardig in elkaar. De productie is ook fijn te noemen. Neil vormt echter de zwakke schakel. Hij was al geen wereldzanger maar de beste man drie kwartier aanhoren op deze plaat blijft een opgave. Desalniettemin een van de betere schijven van de band.