Mötley Crüe - Saints of Los Angeles (2008)

De s/t single klinkt ouderwets lekker. Niets nieuws onder de zon of het moet het degelijke vocale geluid van Vince Neil zijn. Want, dat is bij sommige live-shows weleens anders meen ik. Ik wil hier wel meer van horen.

Hier grijpen ze erg terug naar de tijden van Dr.Feelgood, erg goede produktie dus, vooral het titelnummer schiet er bovenuit.

Bij de meeste platen van MC vind ik dat er altijd een paar onwijze knallers op staan, maar daartegenover veel vullers.

Hebben die jongens nog geen fatsoenlijk pensioen bij elkaar gesprokkeld dan?

Volgens mij hebben ze een vrij dure "witte" levensstijl...

Die tijd ligt inmiddels wel achter ze. Het is daarentegen natuurlijk wel een mirakel dat lui als Nikki Sixx en Tommy Lee nog leven. Ik heb inmiddels al wat meer fragmenten van het album voor mijn kiezen gekregen en hoewel nergens aardschokkend, is dit best degelijke no-nonsense party rock en meer verwacht ik eigenlijk ook niet van 'The Crüe.

voorlopig even 4 sterren (en dat is toch naar 4 keer luisteren).
Zeer degelijke plaat van Crüe. Op plaat klinkt Vince Neil
toch een stuk "netter".

Wat een heerlijke riff in Face Down In The Dirt, lekkere binnenkomer. Ik vind dit weer een lekker knallend album van de Crüe.

Ik vind het tot op heden allemaal wat magertjes. Goede productie oké maar de songs blijven de eerste paar keer bij mij nog niet echt hangen met als 'dieptepuntje' The Animal in Me. Dat noemen we zeurderig. Vooralsnog knalt alleen de titelsong écht.

zag die Vince Neill een tijd geleden ergens op tv voorbijkomen met een inmiddels behoorlijke plofkop. Niet gedacht dat daar nog zo'n fris plaatje vandaan zou komen. Geen wereldschokkende muziek maar luistert wel erg lekker weg.

ouderwets lekker?

het heeft nog nooit fatsoenlijk geklonken dus waarom zou dat nu wel het geval zijn

Ignorance is bliss

Kijk eens verder dan het gepose en geef 'Shout at the Devil' en 'Dr. Feelgood' eens een spin. Menig rockband mocht willen dat het een song als 'Kickstart my Heart' op haar naam had staan.

Goede plaat! Heb motley crue altijd over the top gevonden, maar deze is toch wel lekker!
In de aardschok van augustus 2008 ook de topplaat, en die hebben er verstand van zullen we maar zeggen!

Zwaar oke, no matter what!

inderdaad een Lekkere Plaat die lekker knalt, hetzelfde recept maar blijft toch goed

Heerlijke plaat, vooral Face Down In The Dirt knalt er meteen lekker in.

Concert van ze vorig jaar in de AB was een van de beste die ik ooit heb gezien, klonk zeker fatsoenlijk, wat zeg ik, zo ontzettend strak en hard, zo zie je ze maar zelden nog.

Hier sluit ik me bij aan!

Goede plaat zeg van de Crue. Dit had ik niet meer van ze verwacht. Laat staan dat Mick Mars nog zo'n knallende riffs kan produceren.

Dit album heb ik nog niet beluisterd, ben er eerlijk gezegd ook niet super benieuwd naar.
Maar ik ben momenteel bezig in de biografie van de band: The Dirt.

Echt een aanrader, Motley Crue is by far de band met de 4 grootste idioten.

Heb hem vandaag gehaald. Was gewoon benieuwd of het nieuwe album van een band die ik niet geweldig vind inderdaad zo goed is als men zegt. De songs knallen echt m'n speakers uit. Geweldige plaat en ben alle albums hiervoor even vergeten. Deze draai ik de komende tijd grijs ben ik bang

Deze plaat heb ik gedownload omdat er in een oude Revolver die ik onder ogen kreeg, een tamelijk enthousiaste recensie van deze cd instond. Eerlijk gezegd dacht ik altijd dat Mötley Crüe een halfvergaan relikwie uit de jaren 80 zou zijn, en in het algemeen leek glamrock mij een genre van mensen die eruit zien als vrouwen met omhooggeföhnd haar waarbij het image belangrijker is dan de muziek.

Edoch. Deze plaat heeft mij aangenaam verrast. Zozeer zelfs, dat The Saints elke dag een keer of 2,3 voorbijkomt. Vanmiddag vroeg een van mijn kamergenoten of ik misschien mijn kop ook even kon houden...zat in ongemerkt het titelnummer mee te zingen (schaammomentje). Enfin, ik kan natuurlijk niet vergelijken met andere platen, maar hier staat een aantal knallers op. Naast het titelnummer vind ik Face Down in the Dirt erg goed, en Down at the Whisky en Motherfucker of the Year kunnen me ook bekoren. En de afsluiter Goin' out Swingin' is ook een prijsnummer.

Al met al binnenkort maar eens even bij de plato kijken. 4*

In de jaren '80 luisterde ik erg veel naar bands als Poison, Ratt, Faster Pussycat, L.A. Guns, Slaughter, Cinderella, Warrant en ook Mötley Crüe. OK, niet altijd de kwalitatief beste muziek maar over het algemeen wel lekkere feel-good rock 'n'roll

De komst van andere muziekstromingen in de jaren negentig sneeuwde veel van deze bands een beetje tot helemaal onder en hier en daar kwam er nog wel eens een cd uit. In bijna 20 jaar is dit de 4e cd van de heren van Mötley Crüe: niet overproductief maar wel in de originele bezetting en dat is zoals anderen hier ook al aangaven al bijna een wonder!

Maar dan de cd zelf. Voor "Crüe-begrippen" denk ik een cd die zich met hun beste werk kan meten: de periode 1987/1990. De productie is goed en zanger Vince Neill laat letterlijk en figuurlijk horen dat ondanks zijn gezette postuur tegenwoordig, hij nog een stevig potje kan zingen Dat valt zeker niet tegen evenals het drumwerk van - wie kent hem niet? - Tommy Lee.
Het gitaarwerk klinkt ook als vanouds en het geheel swingt heerlijk en daarmee is deze cd toch 1 van de voor mij verrassingen van 2008 geworden ook al heb ik de cd vandaag net aangeschaft. Enkele downloads deden me toch doen besluiten om de cd te kopen en dat is absoluut geen miskoop.

Het titelnummer is inderdaad een knaller en betrap me erop dat ik de cd inmiddels nu een keer of 5 heb gehoord en hij me nog steeds meer dan goed bevalt.

4,5 sterren!

Oh ja, deze zin uit "Down at the Whisky" vind ik nu al legendaaaaaaaarisch: "We slept all day in our clothes, that's OK in hollywood"
Dat zal trouwens ook vast niet het meest schokkende geweest zijn wat die heren daar deden

Tsja, de teksten zijn geen hoogstaande stukjes proza maar dat hoeft ook niet: het rockt gewoon erg goed en betrap me erop deze cd nog bijna dagelijks wel even te beluisteren
Dat geeft ook maar weer aan dat een goede cd toch vooral een gevoel is dat bij je los wordt gemaakt (bij mij werkt het zo dan toch). En ja, "The Crüe" is voor mij erg veel jeugdsentiment dus misschien ben ik dan ook niet heel erg objectief. Ben al lang blij dat ze sowieso weer een cd hebben gemaakt EN dat die in mijn ogen ook goed is

erg coole plaat!

Goed album, maar toch wel een beetje overschat. Kan niet tippen aan het 'Mötley Crüe' album met John Corabi op zang, aan het album 'Dr. Feelgood' of het onderschatte 'Generation Swine' album. Een 3,5

Generation Swine vond ik niet veel soeps. Het album met Corabi is uitstekend maar heeft niet veel met de oude Crüe te maken.
Saints Of Los Angeles is een meer dan bevredigende terugkeer naar het geluid uit de hoogtijdagen. Hoogstaande muzikaliteit is hier niet aan de orde. Gewoon gas erop en gaan. Op de allesverpletterende Crüe wijze, welteverstaan. Misschien is dit wel het meest consistente Crüe album ooit. Elke track is van uitstekend niveau.
De teksten zijn gebaseerd op de geniale biografie "The Dirt". Daarin worden alle smeuïge detais onthuld uit het roemruchte verleden van de band.
Aanrader voor liefhebbers van Amerikaanse "foute" jaren 80 hardrock.

Ik ben deze cd kwijt, maar ik heb de hoes nog...

'Generation Swine' niet veel soeps? Luister eens goed naar de lekkere opener 'Find Myself' of het geweldige 'Afraid' en de heerlijke ballad 'Glitter'. 'Saints...' is een goed album, dat wel, maar het heeft het toch net niet en dat is jammer. Toch is het een hele verbetering vergeleken met het 'New Tattoo' drama, want dat was echt Crüe onwaardig.

Hoogstaande muzikaliteit niet aan de orde? Luister eens goed naar Tommy Lee en Mick Mars, want dat zijn toch echt wel goede muzikanten. Mick Mars vind ik toch wel één van de meest ondergewaardeerde gitaristen in metal. En Tommy Lee? Ach, Tommy Lee is Tommy Lee en ik mag graag naar zijn spel luisteren. Vince Neil is en blijft gewoon een matig zanger, maar toch vind ik hem wel iets hebben en kan ik er zonder problemen naar luisteren.

Het Crüe album met John Corabi had inderdaad niets met de oude Crüe te maken, maar dat was juist ook de bedoeling. Helaas deed het album niet zo veel, al had het wel veel meer verdiend. Dat album hadden ze onder een andere naam uit moeten brengen, dan had het nog een kans gehad. Het is in ieder geval mijn favoriete Crüe album, daarna 'Dr. Feelgood'. 'Saints...' en 'Generation Swine' staan ook zeker in mijn top 4.

Conclusie... Ik hoop dat onze Crüe op de 'Saints...' manier door zal gaan, dan kunnen we nog een aantal lekkere cd's verwachten.

Zo bedoelde ik het niet. Ik geef hiermee aan dat het gebrachte materiaal van eenvoudige snit is, zoals we dat van de Crüe gewend zijn. Daarmee zeg ik niets over de muzikale capaciteiten van de bandleden.

K heb em gekocht aan de Sunset Boulevard bij Amoeba's

Ik in Harderwiek