Joni Mitchell - Blue (1971)

Mijn eerste review op musicmeter en het wordt niets minder dan Joni Mitchell's "Blue".
Een plaat uit haar folky periode, samen met Ladies Of The Canyon. Echter Blue zal ze voor mij nooit overtreffen.
En idd menig hedendaagse songwritster heeft hier duidelijk naar geluisterd.

Mooiste momenten:

All I Want: Geweldige gitaararrangementen, meeslepende zangpartij, pure klasse

Blue: Het typische less=more, prachtig pianoarrangement en de stiltes tussen de noten maken het des te aangrijpender
"...There is your song from me"

River: Jingle Bells krijgt hier toch wel een ander gevoel mee, ingetogen, sober, piano en zang die perfect op elkaar inspelen

A Case Of You: opnieuw prachtige zang, intiem en ijzingwekkend

The Last Time I Saw Richard: enkele kippenvel momenten wanneer ze zo hoog zingt, geweldig aangrijpend


Zeker een plaat waar je stil van wordt en die altijd in mijn top 10 zal blijven staan.

Als Joni Mitchell eens wist hoeveel nachtelijke uurtjes ik met deze plaat heb door gebracht. Zou ze nog geshockeerd kunnen raken.

Maar Carey was altijd een zeer toepaselijk nummer voor die nachtelijke uren. Heerlijk dromen over de reizen die ik ooit nog ga maken, verliefd zijn op het leven.

Tegelijk brengt deze plaat mij in een mecholische stemming neem nu River
Elke kerst, zet ik river op en luister het nummer dan 4, 5 keer achter elkaar. Even een ander gevoel over kerst, even uit de feest stemming stappen. En afdwalen met mijn gedachtes langs die rivier die ze berschrijft.


Bij deze plaat , wil ik reizen, wil ik leven, wil ik verliefd worden, dronken zijn, teglijker tijd gedumpt worden, thuis blijven voor de haard zitten en zachtjes mee nurieën met de muziek.
Al met al een plaat die elk gevoel kan oproepen die je maar wil ervaren.


Deze plaat kan alleen 5 sterren krijgen.

Als liefhebber van soulmuziek, luister ik misschien te weinig naar albums met een ander genre. Toch merk ik dat ik dit album van Joni Mitchell wel erg mooi vind. Vooral nu met het koude weer, in de
avond(uren) klinkt hij wel erg mooi. Misschien dat ik ‘m daarom de laatste tijd redelijk vaak beluister. Ingetogen, bescheiden maar tegelijkertijd wordt er alles uit de kast getrokken om een zo oprecht en puur mogelijk album in elkaar te zetten. En na enkele luisterbeurten kan ik niet anders dan concluderen dat dat gelukt is. Voor mij geen meesterwerk, in ieder geval nog niet, maar wel een ruime voldoende. Al is het maar vanwege het feit dat geen enkel nummer tegenvalt.

Hier moet je echt van houden vrees ik. Hoewel de liedjes goed in elkaar zitten en mooie arrangementen bevatten heb ik toch echt moeite met de stem van Joni Mitchell. Ze heeft een volstrekt uniek stemgeluid en ik snap dat ze latere zangeressen als Tori Amos en Kate Bush heeft beïnvloedt, maar ik vind haar zang gewoon niet mooi. Dat is een pure smaakkwestie en ik zal deze plaat ook niet als slecht bestempelen, maar het raakt me in elk geval niet.

De eerste keer dat ik wat nummers van dit album beluisterde, vond ik er niks aan. De stem van Joni Mitchell leek me nog minder aangenaam dan een kat die met haar staart tussen de garagepoort geklemd zit.
Maar nu, enkele jaren later, probeer ik deze plaat opnieuw, ditmaal in z 'n geheel en nu kom ik tot de conclusie dat dit echt een prachtalbum is. De wonderlijke teksten en de zang van Joni, die ik nu blijkbaar wél kan appreciëren, komen perfect tot uiting in een minimale (maar daarom niet minder belangrijke!) muzikale begeleiding. Tien wondermooie liedjes vol weemoed, ongelooflijk prachtig gebracht, zonder ook maar ergens melig te worden.

Ik heb altijd gemengde gevoelens met dit album. Qua songs is Joni Mitchell alvast sterk met een verzameling mooie nummers. En vooral gevarieerd in opmaak van gitaarkampvuurnummers tot intieme songs achter de piano. En toch klinkt het album als een geheel. Dat komt vooral door de hoge stem van Mitchell als een extra instrument. En daar wringt voor mij het schoentje, want die hoge zweverige stem is niet zo voor mij weggelegd. Maar in zijn geheel is dit best een goed album.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Joni Mitchell - Blue (1971) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Joni Mitchell - Blue (1971)
Joni Mitchell was pas 27 jaar oud toen ze in 1971 haar meesterwerk Blue maakte, wat het sobere maar ook complexe en van gevoel en melancholie overlopende album nog wat knapper en interessanter maakt

Joni Mitchell is vanwege problemen met haar gezondheid inmiddels al vele jaren niet of nauwelijks meer actief in de muziek, maar in de late jaren 60 en vroege jaren 70 leverde ze het ene na het andere geweldige album af. Van deze albums wordt Blue uit 1971 door velen gezien als het onbetwiste meesterwerk gezien en daar valt wat voor te zeggen. Blue is een album waarop eenvoud en complexiteit hand in hand gaan. De instrumentatie is vooral sober, maar de songs van Joni Mitchell kiezen zeker niet voor de makkelijkste weg en dat doet ook haar zang niet. Ik heb best lang moeten wennen aan Blue, maar inmiddels is het ook voor mij een van de onbetwiste klassiekers uit de geschiedenis van de popmuziek.

Mijn liefde voor vrouwelijke singer-songwriters ontwikkelde zich aan het eind van de jaren 80, waarna ik begon aan een inhaalslag. Ik wist vervolgens de meeste grote albums uit de jaren 70 wel te vinden, maar met het oeuvre van Joni Mitchell maakte ik een valse start. Mijn eerste kennismaking met de muziek van Joni Mitchell was immers het uit 1988 stammende Chalk Mark In A Rain Storm, waarna Dog Eat Dog uit 1985 volgde.

Dat zijn nu niet bepaald de beste of meest interessante albums van de in Canada geboren muzikante. Ik heb ze voor de zekerheid weer eens beluisterd de afgelopen week en het zijn albums met een jaren 80 geluid dat de tand des tijds niet goed heeft doorstaan. Ik kan me wel voorstellen dat ik destijds niet onder de indruk was van de muziek van Joni Mitchell, maar ook toen ik haar interessante albums wel had gevonden verliep mijn kennismaking met de muziek van Joni Mitchell moeizamer dan die met de andere grote vrouwelijke singer-songwriters uit het verleden.

Het heeft deels te maken met de stem van de Canadese muzikante, maar ook de songs van Joni Mitchell hebben iets dat mij bij eerste beluistering wat in de weg zat. Langzaam maar zeker ben ik het oeuvre van Joni Mitchell, en dan met name de albums die ze in de jaren 60 en 70 maakte, echter op de juiste waarde gaan schatten. Een van de laatste Joni Mitchell album uit deze periode die me wist te veroveren was Blue uit 1971 en laat dit volgens velen nu net haar beste album zijn. Ik hoorde het lange tijd niet, maar inmiddels is Blue ook voor mij een album dat ik koester.

Blue is een singer-songwriter album van een soort die tegenwoordig niet al te vaak meer wordt gemaakt. Het is een album met een uiterst sobere instrumentatie, waardoor vooral de stem van Joni Mitchell opvalt. Het is niet de makkelijkste stem uit de geschiedenis van de popmuziek, maar Joni Mitchell zingt op Blue wel met heel veel gevoel. Dat gevoel kwam ook wel ergens vandaan. Haar relatie met Graham Nash was niet veel eerder op de klippen gelopen, waarna ze zich had gestort in een relatie met James Taylor.

James Taylor is als muzikant te horen op Blue en dit geldt ook voor Stephen Stills, drummer Russ Kunkel en pedal steel gitarist Sneaky Pete Kleinow. Joni Mitchell hield de touwtjes tijdens de opnamen van Blue stevig in handen, want ze tekende niet alleen voor de songs, de zang, een groot deel van het akoestische gitaarwerk, de dulcimer en de piano, maar produceerde het album ook zelf.

Ik kan me niet precies herinneren wat me dwars zat bij mijn eerste beluisteringen van Blue, want inmiddels vind ik alles mooi aan het album. Joni Mitchell beschikt over een zeer karakteristiek stemgeluid, maar ze zingt op Blue echt prachtig. De instrumentatie op het album is subtiel, maar bijzonder trefzeker en dat geldt ook voor de sobere productie van het album.

Joni Mitchell schreef voor Blue een aantal persoonlijke songs en het zijn deze songs die van het album een klassieker hebben gemaakt. Het zijn songs die aan de ene kant sober aanvoelen, maar die aan de andere kant behoorlijk complex zijn, wat absoluut bijdraagt aan het fascinerende karakter van het album. Er zijn momenteel niet veel vrouwelijke singer-songwriters die het aandurven om een album als Blue te maken. Dat begrijp ik ook wel, want het album ademt de sfeer van vervlogen tijden, maar aan de andere kant komen de songs van Joni Mitchell na al die jaren nog altijd keihard binnen. Erwin Zijleman

Na het wat meer lichtvoetige karakter van (heerlijke) voorganger Ladies of the Canyon volgde een periode met zelfreflectie. Dat leidde tot het persoonlijke, maar ook iets zwaarmoedig Blue. Niet direct een 'feest' om te luisteren, maar wel erg fraai en heel intens. Albums als deze worden niet meer gemaakt.

Tjonge zeg, krijg jij je zuurstof uit een tank of adem ja andere hogere luchtlagen in?
Deze high brow recensie doet mij inderdaad de wenkbrauwen fronzen….

Iemand waarvan je de stem kunt kwalificeren als 'lief' -zoals bijvoorbeeld Kate Bush, of zoals jij hier beweert van Joni Mitchell- of een stem die 'te' herkenbaar is verliest dus bij voorhand al een kunstzinnig en intellectuele luistergroep?

Neem mij niet kwalijk dat ik dit een vrij onnozele stellingname vind.

Blue is niet mijn favoriete plaat uit het omvangrijke oeuvre van Joni Mitchell, maar dat het een album is dat zijn grote artistieke waarde heeft bewezen, ook onder buitengemeen intellectuele luisteraars- staat buiten kijf.

By the way, de score wordt hier gegeven in de vorm van sterren.