Joni Mitchell - Blue (1971)

Als liefhebber van soulmuziek, luister ik misschien te weinig naar albums met een ander genre. Toch merk ik dat ik dit album van Joni Mitchell wel erg mooi vind. Vooral nu met het koude weer, in de
avond(uren) klinkt hij wel erg mooi. Misschien dat ik ‘m daarom de laatste tijd redelijk vaak beluister. Ingetogen, bescheiden maar tegelijkertijd wordt er alles uit de kast getrokken om een zo oprecht en puur mogelijk album in elkaar te zetten. En na enkele luisterbeurten kan ik niet anders dan concluderen dat dat gelukt is. Voor mij geen meesterwerk, in ieder geval nog niet, maar wel een ruime voldoende. Al is het maar vanwege het feit dat geen enkel nummer tegenvalt.

Dit album bevat een heel eigen soort genre! Het is best mooi en zal gegarandeerd mensen aanspreken maar mij kan het niet raken. Jammer! Het is wel erg knap van haar hoor!

Best mooi en erg knap zeg je. Ik vraag me alleen af waarom het je desondanks niet aanspreekt.

Ik snap je verbazing. Ze heeft het wel knap en mooi gemaakt maar het is gewoon niet helemaal mijn ding!

Puur is het juiste woord voor deze plaat en wat deze plaat onderscheidt van haar andere platen (hoewel die wat dat betreft ook genoeg te bieden hebben). Las laatst wat interviews met haar die dit gevoel wat ik enigzins over deze plaat had, bevestigen. Wat ze heeft gezegd: Voordat ze Blue maakte wilde ze haarzelf meer dan tevoren diep openen, om van daaruit anderen meer te kunnen aanraken en helpen. Ten tijde van Blue was ze naar eigen zeggen het meest in een staat van puurheid, hierbij had ze vrijwel geen defensie/schild. Ze bereikte zelfs een soort staat van helderziendheid waarbij er soms meer waarheid dan ze aankon binnenkwam. Tijdens de opnamen moest de studio-deur zoveel mogelijk gesloten blijven doordat ze erg kwetsbaar was bij contact met anderen. Later is ze meer defensie-mechanismen gaan toepassen, omdat dit toch wel praktisch is. In haar teksten is ze met een iets minder persoonlijke toon gaan schrijven. (aldus een combinatie van uitspraken uit meerdere interviews)

Fantastische stem die over een heel album voor mij niet gaat vervelen. Vind de muzikale begeleiding ook erg goed, is puur bedoeld als ondersteuning voor haar stem, maar weet wel precies door de goede melodielijnen het geheel spannend te houden. Gevaar dreigt toch vaak met muziek zoals deze (maar dan met mindere zangeressen) dat er teveel instrumenten aan worden toegevoegd zodat het een minder eigenzinnig karakter krijgt

Dit schreef ik bijna 4 jaar geleden. In de tussen tijd heel veel nieuwe muziek leren kennen. En weet je wat ik realiseer me dat ik nog steeds achter elk woord sta wat ik hierboven beschreven heb.

Mw. Mitchel( mocht je ooit nederlands leren en op musicmeter komen ) niks dan lof, je hebt hier toch een prachtige plaat afgeleverd zoals er maar heel zelden zijn gemaakt.

Fijne cover van "River" door Fran Healy (Travis):

YouTube - ‪Travis - River (Joni Mitchell cover) - Storytellers‬‏

Mooi gezegd Korenbloem. Deze plaat heeft reizen en thuiskomen als thema. En daarin ook afscheid.

Ik geef nu nog geen cijfer, binnenkort.

Prachtig album, daar niet van. Alleen hou ik inzake vrouwelijke vocalen waarschijnlijk meer van dames die wat lager zitten in toonhoogte.
Joni Mitchel komt met haar gewone bereik een heel eind maar gaat dan voor mijn gevoel bij heel wat nummers vervolgens wat aanstellerig omhoog.

Dat mag zij uiteraard zelf weten, ik vind het beduidend minder fraai.

Had ze destijds niet gewoon een sopraanstem? Late is ze inderdaad lager gaan zingen. Toch vind ik die sopraan mooier. Smaak natuurlijk. Maar je houd vast ook niet van Joan Baez of Kate Bush?

Juist wel van Kate Bush, daar kan ik het heel goed van hebben.

Joan Baez kon ik laatst inderdaad zelfs niet aanhoren, na een track of 5 heb ik haar album maar uitgezet.
Typisch, ik vind Joni Mitchell's stem op de eerste paar nummers van Clouds wel goed klinken. Maar misschien moet dat als een ander album worden gezien.

Joni kreeg ook later (vanaf Hissing of Summer Lawns al) een lagere stem en jaren 90 nog verder. Misschien zou je Turbulent Indigo of NIght Ride Home eens moeten proberen. Kwalitatief de beste albums uit haar latere periode.

M.i. geld dit voor het gehele oeuvre van Joni Mitchell. Ze geeft elk album weer een andere twist en blijft onmiskenbaar klinken als zichzelf. Dat vind ik ook zo sterk aan haar. Jammer dat ze de laatste jaren wat minder actief is, zij is -voor mijn gevoel- de vrouwelijke evenknie van Neil Young.
Ook al kan de stem hier en daar net teveel de boventoon voeren, maar om nummers als Blue, California, River en A Case of You, om er een paar te noemen, kan je als muziekliefhebber moeilijk omheen lijkt mij.

Het lager zingen zal door de jaren heen ook wel de leeftijd en het vele roken als invloed hebben gehad denk ik zo. Ook bij de nieuwe Kate Bush is de hoogte er wel van af en om Joan Baez op eenzelfde muzikale vergelijking te stellen als Bush en Mitchell vind ik teveel eer voor de toch wel matige platen die zij heeft gemaakt, los nog van het ontbreken van -zoals ik haar ervaar- charisma.

Mij schoten even geen andere sopranen dan Baez en Bush te binnen. Misschien niet de beste voorbeelden en beide zijn qua muzikale grootheid zeker niet met Joni te vergelijken. Maar er zullen vast wel meer van die zangeressen met hoge stemmen zijn waar ik nu niet op kom.

Joanna Newsom o.a.

Joni Mitchell zegt van zichzelf dat ze vroeger dacht dat ze een sopraan was, terwijl ze nu beseft dat ze een alt is. Haar hoogte was idd nooit loepzuiver, maar steeds ontroerend en de stem is idd gezakt met de leeftijd (en het roken).

Dit album is zo persoonlijk dat het bijna zeer doet om naar te luisteren. Ik leg het dan ook maar met mate op, maar als ik het speel, ben ik er steeds ondersteboven van. Er zijn ontelbare zinsneden die van een onbeschrijflijke schoonheid zijn: 'I wish I had a river I could skate away on' of 'I could drink a case of you and I would still be a on my feet' maar mijn absolute favoriete nummer aller tijden moet toch 'Little green' zijn over haar dochter die ze afstond voor adoptie ...

Één van mijn favoriete albums. Deze plaat grijpt me iedere keer weer als hem opzet. Ik ken verder niet zo veel van Joni, behalve het prachtige nummer "Both Sides Now". Misschien moet ik eens wat meer van haar luisteren.

Zeker doen!

Wat benijd ik je dat je alles van Joni nog kunt ontdekken. Ladies of the canyon, Hejira, The hissing of summer lawns, Night ride home,... Zoveel moois...

Ik luisterde wat nummers op youtube van omstreeks 2000 en vind haar stem daar ook heel mooi, anders, maar mooi. Ik ga eens op ontdekkingsreis.

Ik leerde Joni's muziek kennen in 1976 via Hejira. Ik vond dat fantastisch.
Later kocht ik ook Ladies of the Canyon. Klonk heel anders maar even fantastisch.
Ook de andere albums leerde ik kennen,dus ook dit 'Blue' met een enorme reputatie.
De LP had een heel doffe klank. En Joni klonk anderzijds zo ijl. Geen feest dus bij kennismaking.
Na al die jaren en via het luisteren naar betere weergaves van dit album moet ik zeggen dat dit een inderdaad een waardevol albums is, maar de sound ligt mij nog steeds niet optimaal. Geef mij bijvoorbeeld maar de versie van 'a Case of you' op 'Both sides now' uit 2000.

Ik ben helemaal verliefd geworden op dit album. Dat ik dit album vandaag drie keer heb beluisterd, één keer de mp3'tjes en twee keer de vanmiddag aangeschafte CD, zegt denk ik wel genoeg. Betoverende stem en geweldig geschreven nummers. Pure schoonheid Gauw wat meer van deze dame beluisteren, wat niet moeilijk gaat zijn aangezien ik toevallig vanochtend heb ontdekt dat mijn vader drie LP's van haar heeft

Hier moet je echt van houden vrees ik. Hoewel de liedjes goed in elkaar zitten en mooie arrangementen bevatten heb ik toch echt moeite met de stem van Joni Mitchell. Ze heeft een volstrekt uniek stemgeluid en ik snap dat ze latere zangeressen als Tori Amos en Kate Bush heeft beïnvloedt, maar ik vind haar zang gewoon niet mooi. Dat is een pure smaakkwestie en ik zal deze plaat ook niet als slecht bestempelen, maar het raakt me in elk geval niet.

De eerste keer dat ik wat nummers van dit album beluisterde, vond ik er niks aan. De stem van Joni Mitchell leek me nog minder aangenaam dan een kat die met haar staart tussen de garagepoort geklemd zit.
Maar nu, enkele jaren later, probeer ik deze plaat opnieuw, ditmaal in z 'n geheel en nu kom ik tot de conclusie dat dit echt een prachtalbum is. De wonderlijke teksten en de zang van Joni, die ik nu blijkbaar wél kan appreciëren, komen perfect tot uiting in een minimale (maar daarom niet minder belangrijke!) muzikale begeleiding. Tien wondermooie liedjes vol weemoed, ongelooflijk prachtig gebracht, zonder ook maar ergens melig te worden.

Ik 'ontdek' Blue nu pas. Ik hou van het werk van de 'moderne' Jenny Hval, Joanna Newsom en consorten, maar Joni Mitchell kende ik alleen van Roger Waters The Wall. Ik heb op de gok Blue meegenomen uit de winkel, en ik ben erg onder de indruk. Wellicht plaats ik later nog wel een recensie.

Wat leuk dat zo'n 'oud' album nog steeds ontdekt kan worden. Bij mij is dat alweer heel wat jaren geleden maar de reacties hierboven kan ik alleen maar onderschrijven.Veel plezier RockAround en Nakur.

Vreemd dat dit album niet in de top 250 staat eigenlijk.

Nu ik dit album ook op vinyl heb moet ik constateren dat dit de volle mep verdient en daarmee staan 3 albums van Joni in dat erelijstje.
Joni Mitchell is sowieso één van de weinige vrouwelijke artiesten die mij enorm weet te ontroeren.
Het is een open en eerlijk album dat elke draaibeurt weer weet te pakken.

Zeventig wordt ze, later dit jaar. Ik had nog niks van haar. Carey kende ik van de single. Nu luister ik naar Blue. Mooie weemoedige liedjes zingt ze, met oog voor detail. Ze observeert mensen en relaties met een vergrootglas. Het is 1971. De singer-songwriter staat op: Carole King, James Taylor, Carly Simon, Judee Sill. David Geffen, Russ Kunkel, Graham Nash spelen hierin een belangrijke rol.

Critici, en die moet je altijd geloven, zeggen dat dit Mitchell's beste album is. Belangrijk ook. Heel belangrijk voor de ontwikkeling van het genre. Allmusic gooit er zonder probleem 5 sterren tegenaan.

De songs zijn inderdaad prachtig. De stem van Mitchell is loepzuiver maar ook wat te springerig. Ze heeft overduidelijk een alt-stem, maar lijkt graag de hoge C te willen halen. Die haalt ze dan ook wel, maar het maakt me wat onrustig. "Doe eens even normaal, mens " brengt mijn weinig ontwikkelde polderbrein me te binnen. Artistiekerig. Dat was misschien ook wel de mode van die dagen en ik vergeef het haar graag. Ik ben toch wel blij dat dit CD' tje zomaar naar me toe kwam rollen.

De opnamekwaliteit is trouwens geweldig. HDCD staat op het hoesje. Ik geloof het direct; bijzonder fraaie klank.