Venetian Snares - Find Candace (2003)

Een wisselvallig album, dat het niet haalt bij zijn voorloper Doll Doll Doll. De boel begint leuk, met een aardige (hoewel niet bepaald samenhangende) remix van Befriend a Child Killer, maar bij het daaropvolgende nummer Mercy Funk verslapt mijn aandacht. Wat een inspiratieloze, saaie geluidsbrij (compleet met cheesy irritante voicesamples!). Dit gereutel blijft geen 2 minuten interessant, laat staan 6 minuut 20. Find Candace begint dan wel weer leuk en hoewel de breakdown aan de saaie kant is wordt die gelukkig opgevolgd door een prettige hoeveelheid glitches en lekker opgefokt geratel. Na de zoveelste sfeerloze tekstsample gaat Aaron echter de loopmodus in en worden we getrakteerd op een minuut lang oervervelende herhaling.
Yor bestaat voor het overgrote deel uit (dark) ambient waves, die samen met stemsamples die dit keer wel eens goed ingezet worden voor een prachtig geheel zorgen. Ook Children's Limbo is erg goed; hier zijn de samples eens niet geforceerd eng, maar daarom wel zeer effectief. De break halverwege het nummer had beter gekund, maar al met al is dit een stuk leuker dan de eerste twee nummers.
Dolleater daarentegen blijft een tijd saai en irritant en is slechts in het midden en aan het eind enigszins boeiend, als de hectiek toeneemt, hoewel het begin ook veelbelovend is met vrolijke gemanipuleerde bliepjes die echter ontaarden in vaag gepiel met geluidjes. De afsluiter Bind Candace had inderdaad op een andere plek mogen staan, maar is (op die vervelende schreeuw-samples na) een prima track: duister, sfeervol en met een heerlijke melodie in het begin.
Overall een matige schijf, met enkele dieptepunten (vooral Mercy Funk) en enkele hoogtepunten. Geenszins het beste werk van Venetian Snares, doet u mij dan maar een Doll Doll Doll of een Rossz Csillag. Best een vermakelijke schijf, maar geen hoogvlieger. 3.0*