IQ - Dark Matter (2004)

Ik vind trouwens dat gelul over prog/symfo etc. zo overbodig en irrelevant.

Als ik dit symfo noem, kan niemand me tegenhouden.

Ik vind alles van Moody Blues t/m Saga symfo!
Op Progarchives zijn er nu 1001 subgenres waar niemand meer een touw aan kan vastknopen.

Dat ge-eikel over die nieuwe drummer :s

Luister eens naar Sacred Sound of Harvest of Souls. Paul Cook zou best wel eens de beste symfo-drummer kunnen zijn. Hij speelt met gemak de snelste en meest ingewikkelde beats en vaak nog off-beat ook. En toch in dienst van de song ipv die Edwards clown die over de muziek heen komt en me mateloos irriteert.

Oh absoluut, maar weet je, ik verwacht ook helemaal geen vernieuwende dingen meer van IQ. Uberhaupt is het fenomeen vernieuwing behoorlijk overgewaardeerd. Misschien komt het omdat ik de laatste tijd ook weer veel luister naar wat meer traditionele muziek (folk, Americana enz.). Ik hou wel van het ambachtelijke karakter van IQ's symfo. En daar bij moet het zo zijn dat alle elementen precies goed op smaak zijn. En dat is op DM gelukkig voor een groot deel zo.

Ik vind de jaren 80 IQ met Nicholls (en dan vooral The Wake) qua songwriting het best... De jaren 80 IQ met Menel, het pakkendst, maar de jaren 90 IQ spreekt me toch het meest aan...

Productioneel zijn Ever, Subterrannea, Seventh House en Dark Matter, werkelijk helemaal naar mijn smaak...
Orford en Holmes zijn keurig afgemixed en zitten elkaar niet in de weg...
Jowitt/Cook zijn een uitstekend duo en Nicholls gaat steeds beter zingen, naar mijn mening...

Er zijn ook wat tussendoortjes in de jaren 90 uitgebracht, maar wat mij betreft zijn bovengenoemde 4 studioplaten, de meest essentiele van deze neo-proggers.

Harvest of Souls en Sacred Ground zijn mijn favorieten op deze plaat.

Geweldig album hoewel ik wel aan de vocals moest wennen.
Ik kende IQ al van hun dubbelaar Subterranea, die had ik ooit op tape.
Dit is van eenzelfde muzikale niveau.

Ik vond (en vind) Dark Matter een van de aangenaamste verrassingen van 2004. Deze stond in mijn jaarlijst toen. Harvest of Souls heeft overigens wel behoorlijk wat overeenkomsten met Supper's Ready. Dat is uiteraard bedoeld als compliment.

Geweldig album van IQ is dit! Afgelopen week veel geluisterd op de koptelefoon. Heb The wake, Are you sitting en Ever van IQ maar deze vind ik de beste geloof ik.

Ik zou zeker Subterranea een keer proberen, Vielip. Die komt wat mij betreft akelijk dicht in de buurt van deze. Jouw smaak kennende zul jij die ook kunnen waarderen.

Oké thx! Ga ik achteraan!

Ik heb hier maar een woord voor BRILIANT!! Vooral het laatste nummer harvest of souls.

Lange tijd niet gedraaid en kwam tot de conclusie dat ik IQ op MuMe nog niet had gescoord. Mijn favo van deze band. Ze begeven zich op het terrein tussen rock en prog zonder een echte uitgesproken stijl. Soms pakt dat wijfelend uit maar niet bij deze Dark Matter. Het is typisch zo'n album wat je niet afzet maar helemaal beluisterd. Heerlijk tempo, spannend en afwisselend en bijzonder goed gemusiceerd. Harvest of Spuls is de climax. Voor mij het Magnum opus van IQ.

Waar de waardering voor The Seventh House met de jaren is toegenomen gaat het met dit album bij mij juist de andere kant op.

Opener Sacred Sound is op en top IQ maar is wel heel erg veilig, Harvest of Souls heeft genoeg spannende momenten, maar ik kan me toch niet aan de indruk onttrekken dat het titelnummer van de voorganger met tien minuten minder twee keer zo veel wist te vertellen. Van de drie tussenliggende tracks vind ik Born Brilliant en Red Dust Shadow tot het betere korte werk van IQ behoren.

Ik geloof niet dat IQ in staat is om slechte (of zelfs maar matige) albums te maken, maar van de laatste drie albums vind ik dit toch de minste.

Ondanks je downgrade van 4,5 naar 4 toch een knappe score van dit album. Laten we het houden op goed, beter, best. Topband toch!

Samen met Ever is dit toch wel mijn favoriete IQ plaat. Het epische Harvest of Souls is natuurlijk het prijsnummer, hoewel ik behoorlijk wat referenties naar Genesis' Supper's Ready hierin hoor.

Ik ken Genesis amper en Supper's Ready eigenlijk al helemaal niet.
Maar omdat echt iedereen verwijst naar deze song, ben ik toch benieuwd.

Kan me alleen niet voorstellen dat Genesis zo lekker heftig en hardrock klinkt als IQ op Harvest of Souls.

Opvallend dat iemand die zo into prog is nog nooit op zoek is gegaan naar toch wel dé progband, Genesis. Zo'n beetje de band waar iedere andere klassieke (symfo)progband omheen gebouwd is.

Enfin, IQ is op z'n zachtst gezegd wisselvallig. Luidden de neo-prog 'revolutie' in samen met bands als Marillion en Twelfth Night. Niettemin vond ik The Wake (1985, red.) maar een zozo album. Op zich best aardig, maar ik mistte bezieling.

Pas later bleek dat hun 90s en 00s werk hoger aangeschreven worden. Subterranea leek (en lijkt) me interessant, maar duurt zo lang. Ever wordt ook hoog aangeslagen, maar dat album trekt me om de een of andere reden niet (lelijke hoes, matige titels...).
Toen kwam ik op progarchives en zag ik dat de albums uit de 00s daar veel hoger aangeslagen worden. Sterker nog, Dark Matter heeft de meeste stemmen en Frequency heeft het hoogste gemiddelde. Ik dus gelijk zoeken naar Frequency en vanaf de eerste noot weggeblazen. Gauw op zoek naar Dark Matter dus.

En hoewel ik dit album toch wat minder vind, moet ik zeggen dat hier een aantal erg sterke momenten op staan. Al met al zie ik ook nu pas dat het album dik 50 minuten duurt, terwijl die zeker 10 minuten kort aan voelt. Vooral het openingsnummer is fantastisch!

Mooi album Chevy. Hopelijk een mooie score die nog gaat volgen. Kijk eens naar dat gemiddelde. Dat moet toch boven de 4.0 uit kunnen komen

Dit is wel hun retroplaat... grijpt terug op de jaren '70 i.p.v. de jaren '80 zullen we maar zeggen

Ondanks een aantal vertrouwde elementen is het een retrospectief toch een wat vreemde eend in de IQ-bijt.

Even over Genesis: ik heb 4 platen van ze, al tientallen jaren. Maar ik heb met Genesis hetzelfde als met King Crimson en Yes: ik vind het bij vlagen leuk, en verder gewoon irritant. Symfonische rock uit de jaren zeventig, en vooral dat eindeloze geneuzel, doet me niks.

Ik zou zelfs zeggen dat IQ zich heeft laten beinvloeden door twee andere symfobands uit de jaren zeventig: Camel en Pink Floyd. En dat vind ik al gelijk twee veel leukere bands.

En Genesis zoveel credit geven, hoeft toch echt niet.

Zonder direct een statement te maken of waarde oordeel te geven is het denk ik toch wel de vraag of IQ niet alleen maar retro platen heeft gemaakt.

Ozric: Je kan Genesis wel of niet goed vinden je kan er, in jouw geval helaas, niet omheen dat Genesis precies in het middelpunt staat van de prog en het toch gewoon de belangrijkste band is van de gehele progscene. En dat eindeloze geneuzel waar je het over hebt daar kan ik me bij KC en Yes van alles bij voorstellen maar Genesis? Dan al helemaal niet bij de platen welke jij van een cijfer hebt voorzien (We Can't Dance, Abacab en Calling All Stations) en welke de kern van Genesis van geen enkel kant raken.

Ik vind overigens The Seventh House de beste plaat. Ze raken daar precies mij in het hart, zoals ik het graag wil.

Maar ieder heeft zijn eigen insteek, er bestaat geen 'beste plaat' van een band. Vooral niet als een band zoveel verschillende platen heeft gemaakt.

Ik vind bijvoorbeeld de Paul Menel-platen ook helemaal te gek.

IQ zat in het begin gewoon in de kern van de neoprog-beweging en dat was toch wel iets meer dan enkel nostalgie. Dat ze daarna in plaats van een andere weg in te slaan (Marillion) of zichzelf op te heffen (Twelfth Night) een beetje in hetzelfde vijvertje bleven zwemmen, doet daar wat mij betreft toch weinig aan af.

We vergeten gemakshalve Pallas en Pendragon te melden, die ook wel sinds het begin mee deden.

Die ben ik zeker niet vergeten. Maar de zin

vond ik een beetje lang worden.

Uiteraard is dat eerste bij mij bekend en wellicht de stelling wat scherp van me geformuleerd maar de strekking lijkt mij wel redelijk duidelijk. Met bijvoorbeeld Frequency heeft de groep met vlagen (titelnr bv.) een aardige plaat gemaakt maar eigenlijk is het een soort serieuze parodie op zichzelf. Volgens mij toeren ze de laatste jaren enkel met oud materiaal, anniversary dingen enzo, wat natuurlijk gewoon legitiem is (ik sluit niet uit dat ik zelf nog een keer ga kijken) maar de geloofwaardigheid van zo'n band holt wel achteruit.

IQ en Pallas moderniseren niet echt, nee.

Ik weet dat de meningen over Pendragon verdeeld zijn, maar ik vind wel dat deze band zich de laatste jaren goed heeft weten te handhaven.

Marillion is een heel ander en niettemin interessant verhaal.

Laatste liveplaat van Twelfth Night vond ik dan weer wel erg leuk om te horen. Het blijft gokken, of ze na de (redelijk geslaagde) Casino-plaat ooit nog met degelijk nieuw materiaal hadden kunnen komen.

Neoprog blijft toch een teveel afgekaderd genre, waarbij de fans al snel een band afschrijven als ze teveel afwijken van de formule.

Kun je je natuurlijk afvragen wat is die formule dan ? Die ligt volgens mij bij iedereen anders.

Eigenlijk vind ik dat ze juist met Frequency wat beginnen af te wijken van de formule die ze al sinds Ever hanteren. Ben dan ook wel benieuwd of de nieuwe plaat hier verder in zal gaan (zoals ook Believe van Pendragon een eerste poging tot een ander geluid was).

IQ-concerten zijn leuk voor band en fans, geloofwaardig of niet. Liever een concert met alleen oud materiaal (rouleren ze genoeg mee) dan helemaal geen concert en tja, IQ is geen band die elk jaar een nieuwe plaat uitbrengt.



De laatste van Pallas was nauwelijks neoprog, eerder hardrock maar geen idee of dat onder modernisering valt.

Casino was volgens mij alleen Geoff Mann, die op dat moment alweer een jaar of acht uit Twelfth Night was, dus het antwoord zal wel 'nee' zijn.

Nu was Subterranea - topzwaar of niet - ook wel een wat afwijkend geval natuurlijk. Wat valt er dan nog binnen de formule? Alleen Ever en The Seventh House?

en Dark Matter dus en Frequency deels ook wel. Maar ik vind Subterranea eigenlijk muzikaal ook niet zo heel erg afwijken, alleen is de verpakking anders door de veelal kortere nummers. Verder doelde ik met 'al' ook wel op het temporele aspect, dat er al sinds 1993 weinig verandering in de muziek van IQ zat.

Overigens is 'formule' hier misschien niet het juiste woord, dat zou impliceren dat IQ wil dat alle platen hetzelfde te klinken.