IQ - Dark Matter (2004)

Ook ik ben niet per se gebrand op vernieuwing, zeker niet wanneer een groep zich op zo'n knappe wijze een geheel eigen slingerpad heeft gebaand, en van het mooie volle geluid van deze plaat kan ik echt genieten. Zoals ChrisX het al een aantal jaren geleden heeft geformuleerd: "Ik hou wel van het ambachtelijke karakter van IQ's symfo. En daar bij moet het zo zijn dat alle elementen precies goed op smaak zijn. En dat is op DM gelukkig voor een groot deel zo." (15 mei 2009) Dat gezegd hebbende lopen de overeenkomsten met de Genesis van tussen Trespass en Foxtrot wel èrg in het oog, vooral vanwege het orgelwerk, de manier waarop tempowisselingen worden ingezet en de analogie met Supper's ready. Daardoor ontbeert dit album voor mij een beetje een eigen gezicht en klinken deze vijftig minuten enigszins eenvormig en té vertrouwd, terwijl dit toch pas mijn derde IQ-plaat is, en na het gevoel van een grote ontdekking dat ik had met Subterranea en daarna de impact die The road of bones op mij had is dat toch een beetje teleurstellend. Het ligt misschien meer aan mij, maar dit album raakt me niet echt, het is wat "teveel van hetzelfde", en dat dat niet voldoende is (terwijl dit toch absoluut geen slechte plaat is) duidt er wellicht ook op dat ik me gewoon niet een die-hard-IQ-fan kan noemen.