Fish - Field of Crows (2004)

I've seen it all before got a wardrobe full of T's

Rechtstreeks uit The Rookie. Een niet geringe aanklacht tegen alle posterren die middels bepaalde tv-programma's als een komeet stijgen en net zo snel opbranden.

Dit album is ver verwijderd van zijn Marillion dagen. Geen ingewikkelde muzikale structuren, wel veel meer rechtvooruit en de point overbrengen. Hij klinkt fris en gedreven, de productie is helder en vol en dat is een enorme verbetering ten opzichte van zijn laatste twee werken. Fish heeft iets te vertellen en dat is duidelijk.

Geschreven en opgenomen net na zijn scheiding. Hoor het in Shot the craw en Exit wounds.

De liedjes gaan over oorlog, de sluipschutter in Washington, Idols, oude gewoonten enz. Wat vooral opvalt is niet de persoonlijke mening die hij in zijn liedjes verweeft (dat was altijd al zo), maar vooral dat hij z'n schrijftalent weer heeft gevonden. De teksten zijn donker, vol woede, emotierijk, en bovenal, knap geschreven.

Fish heeft al een vol leven achter de rug, meer geld toegelegd op zijn werk dan er aan verdiend, en dit album is dan ook een mooi afscheid geworden. Naar eigen zeggen was dit zijn laatste......

Mooi bericht

Toen ik dat hoesje zag moest ik meteen denken aan dat laatste schilderij van Van Gogh (het hoesje lijkt er wel verdacht veel op, vind ik). Dat was toch ook Van Gogh's afscheid, nietwaar? (dat afscheid was weliswaar dramatischer)

Geweldigde revanche van Onkel Fish na het in mijn ogen ZEER matige Fellini Days (dat door een bizarre geluidsmix ook nog nauwelijks om aan te horen is...). Ik vind dit samen met "Vigil" zijn sterkste studio-album.

Volgens mij is de titel van track no. 10 trouwens "Shot the Craw"... dus met "a" i.p.v. "o"...? Zal wel Schots zijn? Dat zoeken we op!

Ik weet niet waar ik het anders kwijt moet. Het nummer waar het over gaat heet volgens mij 'A gentleman's excuses'. Heb ik alleen op tape, en kan het op de albumlijst van deze ex-Marillion niet vinden. Maar goed, ik weet niet al teveel van Marillion en al zeker niet van Fish, maar het vernoemde nummer is mij toch wel een tranentrekker. Wat is dat een waanzinnig mooi nummer zeg, alsof het, beheersd dan wel, echt uit z'n tenen komt.
Bij Marillion kon Fish zich ook helemaal geven (dat weet ik dan nog net wel) maar zo gevoelig heb ik hem nimmer nooit eerder gehoord. Weet iemand van welk album dit nummer dan wel zou moeten zijn? Of is het meeste van Fish wel de moeite waard?

komt vanop Vigil In A Wilderness Of Mirrors, & persoonlijk vind ik het meeste van Fish wel leuk

Ja, deze hoes is duidelijk een verwijzing naar Korenveld met kraaien, misschien niet hét laatste, maar toch een van de laatste schilderijen die Van Gogh gemaakt heeft..

Wordt het trouwens niet eens tijd voor www.kunstmeter.nl?

Zeer genietbare plaat na een reeks zeer teleurstellende albums

Stem van Fish blijft is hier nog best aardig en tekstueel is alles in orde maar muzikaal vind ik er eigenlijk geen moer aan. Om de een of andere reden maakt al op een behoorlijk aantal van zijn platen geen enkel nummer echt indruk, het beklijft allemaal voor geen meter. Misschien moet ik verder solowerk van de beste man maar gewoon opgeven.

Goed rockende plaat, wederom. Maar minder coherent dan het trio Sunsets/Raingods/Fellini Days, vind ik...

Al heb je wel weer het idee echt met een band te maken. Fish wordt bijgestaan door Usher/Watson op gitaar, Vantsis op basgitaar Mark Brzezicki op drums en Tony Turrell (ook al weer een tijdje bij Fish) op toetsen...

Toch mis ik John Wesley wel, als gitarist...

Eigenlijk vind ik dat de stem van Fish op deze cd eigenlijk het minste is in vergelijk met zijn andere studioplaten. Je hoort de sleet er op zitten en hij mist de power (dat is zelfs bij later werk beter). Muzikaal gezien is het niet echt een spannende plaat. Een beetje veel van hetzelfde. Dan hou je zeker nog wel een zeer aardige plaat over maar hij heeft zeker 5 betere. Hoogtepunten zijn voor mij het eerste en het laatste lied.

Fish zijn irritatie, zorgt bij mij op allerlei manieren voor irritatie.

2,5*

Dat zou je toch moeten toelichten.

Zijn zang staat me hier helaas minder aan. En hetzelfde geldt voor zijn pinnige, korte schrijfstijl.
Misschien hoor ik Fish liever als gezellige opa verhaaltjes vertellen over vroeger met wat prettige achtergrondmuziek.

Omdat ik Marillion leerde kennen van de Fish periode, wilde ik weleens een Fish plaatje bemachtigen. Moeilijk te vinden , maar toch deze Field of Crows vorige week kunnen kopen voor 5 euro...
Klinkt niet slecht, samen met een toch wel goeie band .

3,5 x

Er zijn wel betere Fish-plaatjes om te proberen, zoals Vigil en Feast of Consequences, of als je echt iets neoproggerigs wilt, A Parley with Angels uit 2018.

Ja , ik deel je mening maar Fish materiaal ( CD ) is niet zo gemakkelijk te vinden bij je platen boer..

Zijn deze niet gewoon heel makkelijk via de website van Fish zelf te bestellen?

Als ik mij even mag mengen; Sunsets On Empire(1997) is ook sterk.
Hooguit 2 wat mindere tracks, maar voor de rest een gretige plaat.
Balanceert tussen rock/pop en prog. De prog is op een wat lager pitje hier. Maar ik vind dat Fish wel goed staan eigenlijk. Hij probeert echt wat nieuwe dingen uit.
Steven Wilson is de producer en actief muzikant op de plaat.

Hey . heb even gekeken op de site. A Feast Of Consequences is sowieso via deze weg al te verkrijgen . Goeie tip. Ja , ik doe meestal mijn bestellingen niet via bol.com of andere online kanalen, maar nog lekker ouderwets via mijn platenboer.
Ik ga Fish misschien, ook nog wel live bezig zien dit jaar ……… en meestal kan je daar ook nog wel cd's kopen .

Deze heeft een beetje hetzelfde euvel als Suits. Veel nummers kabbelen maar door en verliezen daardoor aan kracht. Zoo Class is best leuk als 4 minuten song, maar keuvelt dan nog anderhalve minuut oeverloos door. Numbers: hetzelfde verhaal. Grappig genoeg heb ik bij het langste nummer - Innocent Party - het minst het gevoel dat hij te lang duurt. Deze behoort dan ook zeker tot de betere tracks.

Al met al is het songmateriaal wel wat beter dan op Suits. De eerste drie tracks, The Lost Plot en het eerder genoemde Innocent Party scoren dikke voldoendes. Echte uitschieters, nummers die een 9 of 10 krijgen, zijn dan weer niet te vinden. Al met al een van de mindere Fish-albums.

Het wordt bijna herfstig. Voor mij meestal gestart met Fish. Eens deze geremasterde beluisteren. Binnenkort dan, als het kouder en donkerder wordt. Iets met vallende bladeren.

Fish - Field Of Crows (The Remasters) |