Soft Machine - Fifth (1972)

Als iemand die uit de pop/rock/progrockhoek komt kan ik toch ook in deze muziek opgaan, mits hij voor mijn ongeoefende oren enigszins gestructureerd is. Sommige nummers hier klinken als uitgesponnen jams, anderen hebben meer vorm met in ieder geval een kop en een staart (zoals het goedgeluimde Pigling bland en de opener met z'n bijzonder spannende intro en die dansende elektrische piano) of hebben een mooie sfeervolle abstracte opzet, zoals het fascinerende slotnummer waarin dat prachtige intro van All white ook weer terugkeert, en de eerste helft van Drop (jammer dat het fuzzorgeltje van Mike Ratledge in de solo daarna niet de volle en warme klank heeft die ik van hem gewend ben). Dat zijn momenten die ik koester, en dan neem ik de stuurloze solo's van As if (door willemmusic hierboven geprezen, maar aan mij echt niet besteed – hoewel de entree van die donkerbruin brommende contrabas een héél ander verhaal is) en de abominabele maar godzijdank korte drumsolo op L B O maar voor lief. Wie weet hoe deze muziek nog op mij gaat groeien?

Deze marathon begint langzaam maar zeker om te slaan in een soort overlevingsmodus. De hoop op echt mooie muziek is inmiddels wel opgegeven, maar ik wil er wel op een nette manier snel een einde aan maken. De platen worden dan ook minder vaak gedraaid. Mijn vrouw kijkt weer eens vies als ze de kamer binnenkomt en vraagt zich hardop af of ze nog warm aan het draaien zijn. Ik kan haar niet eens ongelijk geven. Het willekeurige karakter staat gewoon erg tegen. De mooiste liedjes die ik ken, hebben gewoon een kop en staart. Bij Soft Machine beginnen de heren te spelen en stopt het na een willekeurig aantal minuten. Iedereen doet maar wat en de trompet komt overal bovenuit. Slechts een nummer vind ik nog wel de moeite waard, maar ik ben vergeten te kijken welke dat is. Zal waarschijnlijk Drop of MC geweest zijn. Mooi, sereen stuk waar de trompet op interessante wijze overheen kakelt. Voor de rest zorgt mijn gebrek aan interesse ervoor dat al het andere precies klinkt als Fourth.


Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Fourth
4. 5
5. Third

Urgh, het begint nu gewoon ook echt saai te worden. Bij vlagen mooie stukken (intro Pigling Bland bijvoorbeeld), maar verder ben ik de schetterende saxofoons nu echt vervelend gaan vinden. Het voelt echt niet eerlijk naar de band en het genre toe, maar ik verlang naar wat meer serene en herkenbare stukken.

Tussenstand:
1. Volume Two
2. The Soft Machine
3. Fourth
4. Third
5. 5