Randy Newman - Harps and Angels (2008)

Destijds gewoon als blinde gok gekocht: recensies noemden gekke stemmetjes, aparte figuren en Tom Waits, en die hoes is natuurlijk briljant. Echt. Mooiste hoes van 2008. Kijk de achterkant ook. Die is ook mooi. Het was mijn eerste kennismaking met het fenomeen met het Hawai-hemd en het is nog steeds mijn favoriete plaat van hem.

En ja, deze plaat beviel me absoluut. Kende niet bewust de muziek van Randy Newman, maar voor singer-songwriters ben ik sowieso te porren en wat blijkt: Randy is een van de grootste talenten binnen dat genre. Tekstueel is hij realistischer dan Bob Dylan en ironischer dan de Simpsons (die hij geregeld noemt als catalysator in zijn langzaam niet meer controversieel worden). "A Few Words in Defense Of Our Country" zoekt naar een staatshoofd dat nog slechter was dan George Bush en komt met een aantal overtuigende voorbeelden van slecht leiderschap, maar natuurlijk ligt de ironie er ontzettend dik bovenop. Randy Newman is een linkse hobby.

In het excentriek gearrangeerde en gebrachte "A Piece of the Pie" wordt die vervelende Bono aangepakt: "Bono's off to Africa, he's never around/No-one gives a shite but Jackson Browne". Randy Newman is ook realistischer dan Bono, die nog steeds Jezus speelt voor leprozen die alleen in zijn hoofd zitten. Afrika? Dat is ver weg joh, laat Bono dat maar doen, maar in Amerika is de hele zaak ook mooi klote, maar ja, Randy is de Messias niet, Randy kan er alleen liedjes over zingen.

Toch is het niet alleen (politieke) ironie wat de klok slaat: "Laugh and Be Happy" is een fijn hart onder de riem, en "Feels Like Home" en "Losing You", de twee nummers die ik eigenlijk het minst waardeer maar nu "Losing You" op de radio langskomt is het nummer me toch nog best dierbaar, zijn schaamteloos sentimenteel. Liedjes die ik, zo ik nu weet dankzij een mooi interview in de Vrij Nederland ("Ik luister al mijn leven lang naar uw muziek" werd prachtig en oprecht bezorgd beantwoord met "Ik hoop maar dat je er niets aan over gehouden hebt"), vroeger door Randy gedwarsboomd zouden zijn met een gekke titel of iets dergelijks. In "Only a Girl" doet Randy het nog wel: een liefdesliedje, maar ja, waarom houdt ze van zo iemand oud en lelijk als hij? Het moet om het geld zijn natuurlijk! Maar die twee liedjes, "Feels Like Home" en "Losing You", hier zijn ze "gewoon" (wat is gewoon bij Randy?) bijna gezongen en in de strijkers gezet. Desondanks zijn ze gewoon mooi. Mooi om het mooi zijn, het bestaat zelfs bij Randy Newman.

O, nu komt "Feels Like Home" langs. Mijn ogen worden waterig en zacht. Eigenlijk wilde ik het in deze recensie laten bij "... het bestaat zelfs bij Randy Newman", wat een veel betere uitsmijter is, maar wat een mooi liedje is het eigenlijk gewoon. Dank je, Randy.

blijf dit een "lastig" album vinden. over de sterke, spitsvondige teksten is hierboven al genoeg gezegd, dus beperk ik me tot de muziek en de kwaliteit van de composities die mij wat tegenvallen, met name die van "A Piece of the Pie" dat iets weg heeft van een musical liedje, het vervelende, dreinende "Korean Parents" en "Potholes" waarop een goede melodie ontbreekt.

"Laugh and Be Happy" dat eerder in een demo versie op de box-set "Guilty" (1998) verscheen, het titelnummer "Harps & Angels" en "Easy Street" ervaar ik niet als bovengemiddeld goede liedjes, iets wat ik wel ervaar bij de ballads "Losing You", de ragtime klanken van "Only a Girl" en "Feels Like Home" waarmee hij een klassieker aan zijn oeuvre toevoegt. dit nummer verscheen eerder op zijn album "Faust" (1995) met zang van Bonnie Raitt. persoonlijk prefereer ik de cover van Linda Ronstadt op haar gelijknamige album "Feels Like Home" (1995).

ook "A Few Words in Defense of Our Country" is een hoogtepunt, een ouderwets sterke song met Randy Newman op zijn best. de tekst daarvan is actueler dan ooit met regels als "now the leaders we have, while they're the worst that we've had, are hardly the worst, this poor world has seen", waar je vandaag de dag zo je wil vraagtekens bij kunt plaatsen.

was bij uitkomen van dit album een stuk enthousiaster, maar deze "Harps and Angels" beland vele jaren later zelden in de speler. waar de man ooit op zijn 70's albums grossierde in de ene na de andere prachtmelodie, is dat op dit album helaas niet het geval.

Album werd geproduceerd door MItchell Froom
All songs written and arranged by Randy Newman
Orchestra arranged and conducted by Randy Newman