Chris Rea - Auberge (1991)

Tot 2002 kende ik Chris Rea eigenlijk alleen van zijn overbekende kersthit "Driving Home for Christmas". In 2002 bracht Rea zijn bluesplaat "Stony Road" uit. Ik was meteen verkocht en sindsdien een fan van de bluesy Chris Rea. Recent ben ik begonnen om ook de vroegere platen van Rea te ontdekken en kwam al snel uit bij het prachtige "Auberge".

Dit is een prachtplaat (met ook een mooie hoes overigens), waarop zijn mooie diepe warme stem en dito gitaarspel de hoofdrol opeisen. De gelijknamige opener heeft wellicht een iets te lang intro, maar het nummer is een mooie opmaat voor wat komen gaat.

Het eerste kippenvel moment komt bij het orgelgeluid en de schuurpapierstem van Rea op "You're Not a Number". Ook het voorgaande "Gone Fishing" is van hoog niveau, als is het wel wat zoet. Rea komt ermee weg, omdat zijn indringende stem en soulvolle slidegitaar een nummer naar een hoog niveau tillen.

De gitaarintro van "Set Me Free" is zo diep, donker, mooi en bijna sensueel. Het nummer is prachtig opgebouwd en heeft een euforische, meeslepende en zelfs hypnotiserende sfeer. Het piano intermezzo is zo mooi en dan weer die raspende stem, gevolgd door een fenomenale gitaarsolo.

Rea is een veelzijdig artiest en bewijst dat hij vele genres beheerst. Ook op deze plaat is de invloed uit de blues merkbaar. Ook de soul is niet ver weg en op "Every Second Counts" is de reggae vibe overduidelijk.

Weer een hoogtepunt is "Looking for the Summer". Rea bezweert je met zijn intrigerende manier van zingen/vertellen. Dit nummer behoort tot het beste dat Rea heeft geschreven. Wederom mooi dienstbaar gitaarspel met een mooie afwisseling en interactie tussen de akoestische en electrische gitaar.

Chris Rea is meer dan "Driving Home for Christmas". Veel meer zelfs en daar is deze plaat het zoveelste bewijs van. Een klasse plaat van een ondergewaardeerde zanger/gitarist.

Deze plaat is inderdaad van voor tot achter prachtig. Zelf vind ik het vooral mooi in de auto. De stampende opener Auberge, het rustige en simpele Gone Fishing. En het gaat maar door.

De enige wat mindere nummers vind ik Red Shoes en Set Me Free.

Op een mooie lentedag....in de auto....raampje open......luisterend naar Looking for the summer. Het leven kan dan zo mooi zijn.,,,,,,

Een album dat meerdere keren draaien nodig heeft om erin te komen. Wat wel meteen opvalt is de uitstekende open/transparante productie. Natuurlijk is de gruizige rokersstem van Rea overal direct herkenbaar. En in contrast met de vaak gevoelige melodieën zorgt dat voor een intieme sfeer.

Een artiest die je zonder meer in het rijtje kunt neerzetten met Eric Clapton, Mark Knopfler en Joe Cocker. De vergelijking gaat mank natuurlijk, want Rea heeft genoeg eigen stijl, maar wie bovengenoemde artiesten waardeert, komt ook al gauw bij Chris Rea uit.

Met Gone Fishing begint het album goed op gang te komen. Mooie tekst! Erg goed is Set Me Free, dat uitpakt van klein naar groot. Maar ook het wat simpel voortkabbelende Sing a Song of Love to Me is fijn. Looking for the Summer is duidelijk 'knopfleriaans' en had moeiteloos gepast op Communiqué van Dire Straits.
Het slotnummer The Mention of Your Name raakt me. Emotioneel. Betekenisvol.

Een goed album dat zeker 4 sterren waardering verdient en zoals gezegd meer draaibeurten nodig heeft.

PS. Het originele schilderij van Alan Fearnley, de raceauto hier op de hoes, zag ik een paar maanden geleden nog in het Louwman Museum in Den Haag.