Chris Rea - Auberge (1991)

Gone Fishing moet wel 1 van de meest relaxte nummers ooit zijn

Chris Rea brengt op dit album zijn prachtige rauwe stem en zijn uitzonderlijke gitaartalent tot een ongekende hoogte. De titelsong Auberge valt een beetje tegen, maar vanaf het tweede nummer is dit album heel mooi. Enkele hoogtepunten zijn Gone Fishing, Heaven, Winter Song, Set Me Free en And You My Love. Absolute topper is Looking For The Summer. De sfeer van dit lied, de gitaar in de stijl van Mark Knopfler en die weemoedige stem vol verlangen, amai, kippenvel! Hoedje af voor meneer Rea, een bescheiden en getalenteerde man zonder meer.

'Looking for the summer': een parel die zo van toepassing is bij dit middelmatige weer.

Super album van deze veelzijdige artiest. Het geluid van dit album is zo ontzettend warm en zeker met die schitterende stem. Misschien voor sommige teveel "liftmuziek" maar als je dit goed gaat beluisteren moet je wel heel erg moe zijn om in slaap te vallen.
Neem nummers zoals "Gone Fishing" "Sing a song of love to me"
te mooi om waar te zijn. Dit hele album is gewoon van de eerste seconde tot de laatste perfect een dikke 5

Looking for the summer vind ik het mooist op dit album

Chris Rea , de man met de prachtige stem .
heerlijke cd om in de avond uren eens lekker op te zetten .
tip : schenk `n dubbelle whisky in , geef je vrouw 20 euro , zodat ze naar de kienzaal gaat .
en dan kan je pas genieten van deze schitterende cd , met de hoogtepunten ; GONE FISHING , HEAVEN , LOOKING FOR THE SUMMER , AND YOU MY LOVE , AUBERGE , SING A SONG OF LOVE TO ME.
4,5 ster voorlopig.

rudiger, wat ben je ouderwets! Je vrouw geld geven zodat ze naar een kienzaal gaat? Dat klinkt uit de tijd van mijn opa en oma.

Deze vrouw verdient ze zelf wel en gaat lekker naar een concertje!

*kienen

komt misschien omdat ikzelf opa ben .
maar je moet het niet letterlijk nemen , de vrouw kan ook iets anders gaan doen , ik bedoelde eigenlijk dat je het best deze cd in je eentje moet luisteren .
in jouw geval Sheplays , moet je man even de deur uit .

Ik luister altijd alles op de headspeakers, dat is ook lekker intiem.
Jong opaatje wel!

ja , en in september voor de tweede keer .

Gefeliciteerd!

dank je , ik hoop dit keer op `n kleindochter.

heerlijk gitaarspel ook op dit schijfje .
als ik mij niet vergis is de heer Rea altijd zijn rooie Strat trouw gebleven , de gitaat waarmee MK begon .
ik luister ook graag naar de Pensa en de Les Paul `59.

Die Les Paul zal dan een Gibson zijn toch?

ja , inderdaad dat is een gibson .
ik wist niet dat jij verstand van gitaren had , Sheplays .
speel jij ook een instrument , ik speel `n beetje gitaar ( fender - akkoestisch ) .

Nee ik speel zelf geen gitaar maar ik kom uit een familie voor wie muziek een eerste levensbehoefte was. Ik ben opgegroeid met de muziek van Django Reinhardt, Stephane Grapelli en Les Paul.

ik denk dat ik binnenkort hier `n 5 voor ga geven .
Klasse plaat met `n hoofdletter.

En hoe staat het met die 5 sterren, nog steeds zo overdonderd??

Ik nog steeds kijk maar naar m'n top 10

Ik heb er aardig wat van Chris Rea, maar deze (nog) niet.

Maar Gone Fishing vind ik één van zijn mooiste muzikale schilderijtjes...

Dit is zijn mooiste werk zijn stem en gitaar heeft nog nooit zo mooi geklonken.

De nummers ademen een bepaalde sfeer, Set me free bijvoorbeeld is een van zijn mooiste composities en dan heb ik het nog geen eens over die andere schitterende nummers.

Magisch mooi,

Ik sluit me hier bij aan, zie mijn top 10.
Rea's absolute meesterwerk.

Jij hebt ook al zo'n mooie nummer 2 in je top 10


en zo hoort het, nr.1 gaat ie niet halen daarvoor is Alchemy te mooi

Op hoofdtelefoon krijg je het gevoel niet vind ik, wereld van verschil als je vergelijkt met normaal stereobeeld door linker en rechter speaker. (op goede apparatuur)

Ik heb ondertussen van iemand een copie van deze plaat gekregen, inderdaad een mooie plaat, maar mijn favorieten blijven toch On The Beach en Shamrock Diaries.

***1/2

Na alle voorgangers chronologisch meermaals herbeluisterd en herontdekt te hebben, sta ik stil bij deze. Mijn mening verandert niet: 'Shamrock Diaries' is zijn beste uit de jaren '80, 'Auberge' uit de jaren '90. En deze net een tikkeltje voor de andere, alhoewel het zo dicht bij elkaar ligt. Het openingsnummer heeft een te lange intro, maar wat een parels staan hier toch op, gestuwd door zijn warme stem en gitaarspel. 'Gone Fishing' lijkt zo relaxted banaal, maar de laatste strofe toont de diepgang van de song aan: je kan nooit gelukkig worden als je rekening houdt met wat anderen denken over je en als je probeert aan hun verwachtingen te voldoen. 'Heaven', 'Winter Song' en 'Sing a Song of Love To Me' zijn prachtige ballads. In 'Set Me Free' wedijvert Rea met Knopfler, zijn gitaarspel is hier op zijn best. Ook in 'And You My Love' speelt hij heel gedreven. 'Looking For The Summer' is misschien wel zijn allermooiste song ooit, de perfecte combinatie van stem, gitaar, sfeer, hunkerend verlangen. Chris Rea is een onderschatte grootmeester en met dit album behoort hij voor mij tot de allergrootsten. Ik durf hem vaak vergelijken met Mark Knopfler. Knopfler is de betere gitarist, Rea heeft de mooiste stem. Deze is duidelijk en zonder twijfel 5 sterren, hoger kan je nu eenmaal niet gaan.

Volgens mij heb ik het nummer Wintersong extra op deze cd (track 6).

Toch een opvallend sterke cd van Chris Rea. Vanmiddag deed Auberge mij opeens sterk denken aan Love over gold van de Dire straits.

Ik lees dat mijn voorganger Musicboy ook al Mark Knopfler naar voren haalde.

Ik vergelijk nooit de ene artiest met de andere, maar ik vind hier de gelijkenis inderdaad wel erg sterk geworden.
Zelfde genre, zelfde visvijver, twee, redelijk traag gitaar spelende artiesten met eenzelfde stemgeluid, wat warm en donker.

En wie denkt dat Chris Rea het niet zo spannend kan maken als Mark Knopfler met Telegraph road en Private investigations heeft het mis: titelsong Auberge en het geweldige Set me free doen er nauwelijks voor onder.

Ik blijf toch steken op 4 sterren omdat niet alles goud is dat er blinkt op deze cd. Maar per saldo een sterke plaat van Rea, sterk spel en composities.

Auberge is inderdaad `n aardige song maar om nou een vergelijking te gaan trekken met Telegraph Road ( het beste nummer allertijden ) is ook `n vak apart .

Als je dit luistert dan krijg je toch sterk de neiging om aan de oren te trekken van de gene die Chris Rea alleen maar van zijn kersthit kennen. Heerlijk dit.

Chris Rea verdient beter dan te worden vergeleken met beroepsneuzelaar Mark Knopfler.

Dit is een van 's mans mooiste platen met zeker hier en daar een passende vergelijking met Mark Knopfler (wat zeker geen beroepsneuzelaar is de man is geniaal) maar een solo zoals in Looking for the summer hoor je zeker toch Knopfler trekjes. Misschien niet bedoeld maar wel merkzaam.

nummers stuk voor stuk prachtig en het hele album is echt een mooi samenhangsel van zijn kunnen wat helemaal tot uiting komt op Blue Guitars