Exodus - Tempo of the Damned (2004)

Dit moet toch wel een van de meest geslaagde come-back albums aller tijden zijn, wat een moddervette plaat is dit zeg. En ik maar denken dat thrash al een aantal jaren dood was. Bijna alles klopt hier gewoon aan. Doet me af en toe wat aan de enige "Bay Area" thrashers denken die niet uit de Bay Area komen, Overkill. Echter, dit is op alle fronten beter: songstructuren, zang, produktie en agressie.

Top! 4,5*

Van Exodus ben ik vooral bekend met de albums die ze sinds hun reunie hebben gemaakt. Over de vraag of dit een goed comebackalbum is, kan ik daarom niets zeggen. Een goed album is dit echter wel degelijk.
De stem van Zetro was voor mij even wennen. Hoewel ik nog steeds Rob Dukes prefereer, kan ik intussen de vocalen op dit album ook erg goed waarderen. Ook qua riffs zit het hier wel snor. Maar toch werken niet alle nummers even goed. Na een serie uitstekende nummers aan het begin van het album, zakt het album vanaf Forward March wat in. Nummers als Culling the Herd en Sealed with a Fist zijn weinig speciaal, daarna wordt het weer iets beter.
Wat er precies mis is, vind ik lastig te zeggen. Er komen nog steeds veel vette riffs voorbij, maar die zijn niet echt in pakkende nummers gegoten. Wellicht is dat het. Wellicht is het een overdosis Zetro, of is de cd gewoon niet goed opgebouwd.

Tempo of the Damned begint uitstekend, maar eindigt wat gewoontjes. Toch is het een plaat die dik in orde is.

3.5*